Fanny pack, dat tasje bekend van bejaarden in Miami, beleeft glorieuze comeback

Jossine Modderman en Arno Kantelberg geven elke week ongevraagd stijladvies aan bekende mensen.

Willeke Ammelrooy en Pim van Hoeve. Beeld anp

Jossine Modderman, hoofdredacteur LINDAnieuws en LINDA.tv

Zo, die Willeke van Ammelrooy was me vroeger toch een stoot. Een en al krul en jukbeenderen. Nu, op 73-jarige leeftijd, mag ze er nog steeds wezen. De grande dame van de vaderlandse cinema laat zich op deze premièreavond voorstaan op het privilege dat voorbehouden is aan senioren met een artistieke inslag: zij mogen kledingvoorschriften aan hun laars lappen. Voor Wil geen avondjapon, hoge hakken en diamanten collier, maar een comfortabel pak, makkelijke stappers en een Hema-leesbril.

Inzoomend blijf ik steken bij de massieve, zwarte kolom ook wel de torso genoemd. Het navolgende mag ik zeggen, want ik heb er zelf ook last van: met het klimmen der jaren worden veel vrouwen er niet ranker op. Alsof menstruatie, baren en overgang al niet erg genoeg zijn, krijgen velen van ons ook nog de vorm van een obelisk. Op zich is de keuze voor een lang shirt begrijpelijk, maar het wordt er niet bevalliger op. Een los vallend shirt met grote ruches op de voorzijde was beter geweest. Verhult ook die enorme boezem waardoor wij vaak voor gezellig worden aangezien. Nee, ik vergeet de fanny pack heus niet. U zult het niet geloven maar dit tasje, dat we kennen van bejaarden in Miami, beleeft een glorieuze comeback. Wel om de schouder gehangen want om het middel creëert-ie louter een extra buik. En die boterhammen voor in de pauze, Wil, laat je voortaan maar thuis.

Willeke van Ammelrooy. Beeld anp

Arno Kantelberg, hoofdredacteur Esquire

Een enkele uitzondering daargelaten (hulde voor Gijs Naber en Matthijs van de Sande Bakhuyzen), was schraalhans keukenmeester op de rode loper bij het Nederlands Film Festival. Ik weet niet welke dresscode de organisatie in gedachten had, maar ik kan me niet voorstellen dat er in vergulde sierletters op de uitnodiging stond: 'doordeweekse kloffie'. Zou het een idee zijn - ik gooi het maar in de groep - om een gala-survivalkit uit te delen onder bezoekers van dit type evenementen? Een beetje zoals de mobiele telefoons die in Den Haag onder arme kinderen worden uitgedeeld? Als er niet van bovenaf wordt ingegrepen, wordt het namelijk nooit wat bij die Nederlandse premières.

Een eenvoudig doch knisperend wit overhemd had het ensemble van Pim van Hoeve opgetrokken als het weer na een tropische storm. Dan had het jasje ook het podium gekregen wat het verdient - nu heffen jasje en T-shirt elkaar op omdat ze dezelfde kleur en (V-) vorm bezitten.

Pim van Hoeve is regisseur, onder meer van de leuke Dummie de mummie-reeks, dus misschien moet ik het zo illustreren: het witte overhemd is als het bioscoopdoek, de lijnen van je silhouet als de kaderrand waarbinnen de scène zich afspeelt. Als je dat kloppend krijgt, hoeft er alleen nog maar knap geacteerd te worden. Waarmee we weer terug zijn bij Gijs Naber en Matthijs van de Sande Bakhuyzen.

Pim van Hoeve. Beeld anp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden