Familieperikelen broeierig verteld

Prachtig verhaal over ondoenlijke begeerte hoort ondanks foutjes in theater thuis.

VINCENT KOUTERS

Begeerte heeft ons aangeraakt van Bert Natter door Het derde bedrijf, regie Theu Boermans.

Compagnietheater, Amsterdam, 16 september. Te zien t/m 15 oktober. hetderdebedrijf.nl

Het is een opvallende keuze. Begeerte heeft ons aangeraakt is het romandebuut van Bert Natter uit 2008. Regisseur Theu Boermans en Tom Blokdijk bewerkten het tot een toneelvoorstelling, die nu door Boermans nieuwe theatergroep Het derde bedrijf wordt gespeeld.

Opvallend, omdat het nu eens niet om een bekende titel of auteur gaat, zoals zoveel boeken waaruit tegenwoordig koste wat het kost een theaterversie moet worden gedestilleerd. Dat doet vermoeden dat het om echt iets bijzonders gaat. Dat is ook zo. Natter schreef een uiterst sfeervolle roman, vol excentrieke personages, klavecimbelmuziek, heteroseks en onbeteugelde begeerte. Dit zijn dingen die het ook goed doen op een toneel, zo blijkt. Hoewel overdaad de voorstelling soms parten speelt.

Marcel Hensema speelt Lucas Hunthgburth, een klavecimbel-kenner die naar Groningen vertrekt om een instrument te taxeren dat vermoedelijk is gebouwd door de beroemde familie Ruckers. Daar leeft hij een tijdje bij het prettige gestoorde gezin Dembeck. De vader is gestorven en de voorbereidingen van de begrafenis zijn in volle gang. Een grote berg takken rond het podium verbeeldt het rustieke landgoed van de Dembecks.

Met de ongehuwde Diederik Dembeck (type: bourgondische levensgenieter, gespeeld door Bart Klever) gaat Lucas pauwen schieten. En diens zus, de in een inrichting woonachtige Dido, wakkert in hem hevige lustgevoelens aan.

Dido (Anniek Pheifer) is een geniaal klaveciniste. Met haar muziek brengt ze Lucas in vervoering. Seks en verrukking volgen. Maar een gezonde verhouding tussen hen blijkt onmogelijk.

Boermans is er in geslaagd om op het toneel een broeierige sfeer te creëren, waarin de onvoorspelbaarheid van de Dembeckjes goed gedijt. De volledig ontregelde begrafenis en het daaropvolgende mislukte diner zijn vanzelfsprekende hoogtepunten.

Iets minder gedenkwaardig zijn de intieme momenten tussen Lucas en Dido. De verzengende gevoelens, waardoor de twee worden geplaagd, zijn er slechts met moeite aan af te zien. Pheifer en Hensema lijken soms meer bezig met andere zaken (zoals hun tekst) dan met elkaar.

Dat blijkt ook wel uit de vele foutjes die Begeerte heeft ons aangeraakt nog bevat: versprekingen, kleine technische ongeregeldheden, een enkele overbodige scène en dubbelrol. Aan de details was Boermans duidelijk nog niet toegekomen.

Dat is ook niet zo gek als je weet dat de regisseur ondertussen ook bij zijn andere theatergroep, Het Nationale Toneel, fulltime aan de slag is gegaan, onlangs zijn musical Soldaat van Oranje met een compleet nieuwe cast in première liet gaan en zeer binnenkort bij Het derde bedrijf met zijn klassieker De presidentes terugkomt.

Maar dat dit prachtige verhaal over een ondoenlijke begeerte ook in het theater thuishoort, is met deze bewerking wel bewezen. Neem nu de simpele, maar cruciale scène waarin Lucas vertelt over de vuurwerkramp in Enschede, waarin hij zijn beste vriend verloor. Het is enkel tekst, maar zo beeldend geschreven en verteld, dat het onmogelijk is om onberoerd te blijven.

Dat had, als er een beetje meer werk was ingestoken, ook voor de hele voorstelling kunnen gelden.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden