Familie Van der Geest op dood spoor

Ze kunnen niet zonder elkaar, maar ze kunnen eigenlijk ook niet meer met elkaar. Vader en zoon, coach en pupil, Cor en Dennis van der Geest zijn op dood spoor geraakt....

Van onze verslaggeefster Tynke Landsmeer

Hij had gehoopt dat hij het nooit meer mee hoefde te maken. Tijdens de Spelen in Sydney bezweken de judoka's van de Haarlemse judoschool Kenamju onder de druk en Cor van der Geest voelde zich machteloos staan. De pauze die de 56-jarige judocoach voor zichzelf inlaste om fris aan een nieuwe olympische periode te beginnen loste weinig op.

De maanden van afstand hebben hem weliswaar geleerd als vader meer begrip op te brengen voor de nukken van zijn oudste zoon, maar het liefst zou hij hem in de veilige handen van een andere coach hebben overgedragen. 'Als ik maar half zou ruiken dat het beter voor hem zou zijn wanneer ik weg ging, dan zou ik het doen. Maar dat lost niks op.'

Toch is er wel het een en ander in de samenwerking veranderd. Op eigen verzoek is Dennis van der Geest tegenwoordig eindverantwoordelijk voor zijn prestaties. Sinds het echec van de Spelen bepaalt hij zelf hoe hij wil trainen en hoe het project tot en met Athene zal verlopen. Dat leverde bij het EK in het voorjaar wel brons op in de open klasse, maar dat wordt door de judoka's eigenlijk als troostprijs beschouwd. In München struikelde hij in de klasse boven 100 kilogram al in de tweede ronde over de Roemeen Lungu.

Het ontlokte Cor van der Geest de opmerking dat het eigenzinnige optreden van zijn zoon misschien toch niet zo'n beste oplossing is. 'Hij zou eens goed in de spiegel moeten kijken en een grondige analyse moeten maken van zijn project. Want dat is aardig op dood spoor beland.

'Ik kan hem daar niet bij helpen. Ik ga die strijd niet langer met hem aan. Hij heeft er een hekel aan als hem wordt verteld hoe hij het zou moeten doen. Dat is geen handige eigenschap van een topsporter.'

In de nabeschouwing op de teleurstellende uitschakeling van zijn beide zonen - Elco van der Geest strandde in de herkansing - mijmerde coach Van der Geest dat Dennis beter een Koreaan had kunnen zijn. 'Dan zou hij geleerd hebben te luisteren.' Maar vader Van der Geest haastte zich daar direct aan toe te voegen dat hij zich eigenlijk gelukkig mag prijzen dat Dennis niet zo'n volgzaam mens is.

Het geeft haarscherp aan hoe moeilijk het met het verstrijken van de jaren wordt om het vaderschap met coachen te blijven combineren. Na Sydney riep Van der Geest dat hij zijn zoon kwijt zou raken als hij hem niet definitief los zou laten. Nu beweert hij dat hij hem tot Athene zal blijven steunen. Domweg omdat er geen andere oplossing is.

Niettemin waait er sinds de sabbatical maanden wel degelijk een andere wind door de Haarlemse judoschool. De atleten zijn verdeeld onder een aantal mentoren zodat Van der Geest zich over een beperkter groep judoka's hoeft te ontfermen. Zo zoekt Claudia Zwiers tegenwoordig mentale steun bij Ronald Joorse, maar wordt ze nog wel waar mogelijk gecoacht door Van der Geest. De combinatie leverde haar de vijfde plaats op in de klasse tot 78 kilogram.

Voor het brons kwam ze tegen de Française Lebrun net wat overtuigingskracht tekort. Hoewel ze daar zelf stevig van baalde betekende dat wel de beste Nederlandse prestatie van de dag. Want ook Elco van der Geest, die na een veelbelovend voorseizoen hoge verwachtingen bij zichzelf en zijn omgeving had gewekt, stelde teleur. Zijn optreden in München duurde slechts twee minuten.

In de eerste ronde werd hij na 38 seconden gevloerd door wereld- en olympisch kampioen Inoue (de latere winnaar) en in de herkansing verloor hij eveneens met een vol punt van de Est Padar. 'Dit was beslist niet nodig geweest. Maar ik was niet strijdklaar vandaag. Er zat geen gif in mijn lijf', aldus Elco van der Geest.

Zo hard hij voor zijn oudste zoon was, zo mild was Cor van der Geest echter over het allereerste WK-optreden van zijn jongste telg. 'Ik moet het heel erg voor hem opnemen. Hij ging er als een jonge hond in. Ik mag hem dat niet kwalijk nemen. Hij was hier geen medaillekandidaat.'

Dat was Dennis wel geweest. Ondanks een reeks kleine blessures die zijn voorbereiding in de war hadden gebracht. 'Daardoor was ik niet scherp genoeg', zei hij. 'Ik weet dat ik dat uit mijn hoofd moet zetten en moet blijven knokken, maar het blijft door mijn hoofd spoken. Maar het is nog niet over. Ik ga door tot en met de Spelen.'

Noodgedwongen en eigenlijk een beetje tegen beter weten in zal dat aan de hand van vader Cor zijn. Hoewel die beseft dat hij waarschijnlijk nooit in staat zal zijn het maximale bij zijn zoon naar boven te halen. 'Maar misschien is dit wel zijn top. Judotechnisch kan hij beter, daarvan ben ik overtuigd. Maar daar red je het aan de top niet mee. Het woord is nu aan Dennis.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden