Fair play

Hij geeft JFK, Jackie en LXRY uit, is de man achter de succesvolle Miljonair Fair en haalde onlangs de publiciteit als belangenbehartiger van Badr Hari. Maar wie ís Yves Gijrath (45)? De tycoon verklaart zichzelf.

U zei eens: 'Ik heb geen vrienden. Mijn beste vriend is mijn vrouw.'

'Ik ken duizenden mensen, maar als je bij mij wilt binnentreden, verbind ik daar voorwaarden aan. Vriendschap is voor mij honderd procent onbeperkte loyaliteit. Ik denk dat het ondenkbaar is dat ooit nog iemand, behalve Tamara, aan die voorwaarden voldoet. En ik vind dat ook wel prettig, die afstand.'

Waarom?

'Dat heeft te maken met emoties. Dan raak ik in elk geval niet teleurgesteld.'

Is het niet ongemakkelijk dat er mensen zijn die u als goede vriend beschouwen, terwijl u zelf zegt dat u geen vrienden heeft?

'Ik weet niet wie dat gezegd heeft.'

Leon de Winter, bijvoorbeeld.

'Kijk, Leon is een héle, héle, héle goede relatie van mij. Hij mag me dag en nacht bellen en we voeren de mooiste gesprekken die je maar kunt bedenken, maar het is voor mij te beladen om te zeggen dat wij hele diepe vrienden zijn.'

Bindt u zich moeilijk aan anderen?

'Ja, omdat ik karakterologisch een vogel ben. Tamara zegt altijd dat ik haar ten huwelijk heb gevraagd, maar eigenlijk vroeg zij mij. Ze bleef maar aandringen: wanneer gaan we nou trouwen? Ik wilde eigenlijk niet, hoewel we al jaren samen waren. Ik vond het moeilijk mezelf te geven. Ik ben een echte boogschutter, ongrijpbaar, ik wil vrij zijn. Dat heeft met mijn verleden te maken, al heb ik me altijd tegen die gedachte verzet. Tamara zegt altijd dat alles teruggaat naar je jeugd. Dat vond ik gelul, maar dat ís natuurlijk geen gelul.'

Mediaondernemer Yves Gijrath (45) ontvangt in zijn huis in Amstelveen, waar hij woont met vrouw Tamara (42) en zoons Lior (13) en Yossi (16). Het is brandschoon en smaakvol ingericht. De tafel staat vol hapjes - Franse kaas, olijven, toastjes - die Tamara heeft klaargezet. Yves Gijrath is uitgever van JFK, Jackie en LXRY en bedenker van de Miljonair Fair, de beurs die vanaf dit jaar Masters of LXRY heet en donderdag wordt geopend. Hij is ook zaakwaarnemer van Badr Hari. De vechtsporter wordt verdacht van acht geweldsdelicten en zit in voorarrest.

Gijrath belandde na talloze baantjes als twintiger in de uitgeverswereld. In 2002 organiseerde de Gijrath Media Group (GMG) de eerste Miljonair Fair. 'Iedereen, echt iedereen, zei: je bent gek. Ook Tamara zei: don't do it. Ze houdt niet van onvoorspelbare exercities. Maar ik zag het probleem niet. Het was gewoon een beurs met wat spulletjes.' Die beurs was een succes. Edities in het buitenland volgden. Na het uitbreken van de economische crisis, in 2008, was de Fair mikpunt van demonstranten die het hoofdkantoor van GMG met verf besmeurden. Gijrath werd bedreigd en liep de avond van de opening in kogelvrij vest.

U hebt zich altijd moeten verdedigen, als organisator van de Miljonair Fair.

'Altijd.'

Vindt u dat raar?

'Ja, dat vind ik raar. Ik snap hoe het werkt, maar ik vind het wel raar.'

Is een jacht van 100 miljoen niet obsceen?

'Nee, dat is een denkfout. Wij hebben in Nederland de mooiste industrie op het gebied van jachten. Daar leven hele dorpen van. Nederlanders zijn botenbouwers, laten we daar trots op zijn. Is een jacht van 100 miljoen belachelijk? Ik kan er ook niks aan doen. Het ís zo.'

Bij de Miljonair Fair draait het om het etaleren van rijkdom en luxe. Kunt u zich voorstellen dat anderen zich daaraan storen, in tijden van crisis?

'Volledig. Maar dat is het beeld in de media. Ik kan er ook mee stoppen, weet je wat dat betekent? Honderd standbouwers hebben geen werk. Taxichauffeurs, horecabedrijven en de RAI missen inkomsten. Als je zo redeneert, moet ook de Bijenkorf dicht.'

Hebt u zich er nooit ongemakkelijk bij gevoeld?

'Natuurlijk! Het ís ongemakkelijk. Maar vooral omdat ik het niet kan uitleggen. Het beeld is: dansende rijken op een beurs.'

Is dat niet ook de werkelijkheid?

'Nee. Het is een beurs waarvan mensen het leuk vinden om er naartoe te gaan en die een bijdrage levert aan de economie. That's what it is.'

Tijdens het eerste gesprek is Gijrath openhartig. Hij praat snel en veel, laat zelden een stilte vallen. Hij vindt het tijd dat hij eens 'een paar woorden' wijdt aan zijn stormachtige jeugd in Amsterdam Buitenveldert. Aan zijn vader bijvoorbeeld, een katholieke ondernemer met een grote fantasie, vroeger eigenaar van reisbureau Gijrath Trips aan de Ferdinand Bolstraat. Het was een kleurrijk bedrijf, dat gokreizen naar Knokke organiseerde en klanten had als Pistolen Paultje, vastgoedhandelaar Maup Caransa en Ruud Krol.

Vader Gijrath, nu 72, moest het bedrijf van de hand doen toen Yves net klaar was met de havo. 'Hij was goedgelovig en werd door iedereen besodemieterd, inclusief zijn eigen broer. Op een dag zaten er opeens bankiers in de huiskamer, mensen die zijn droom kwamen kapotmaken. Hij moest het verkopen. Heel vernederend voor hem. Ik zag dat, en ik kon niks doen.'

Wat deed dat met u?

'Ik voelde ongekende woede. Vanwege de arrogantie, de ongevoeligheid, het gebrek aan begrip. Ik was in staat die gasten van de bank aan te vliegen. Mijn vader heeft nooit iemand de schuld gegeven. Het was zo en het lag aan hem. Hij schaamde zich. Het heeft een diepe knauw veroorzaakt, hij is er nooit overheen gekomen. Hij was begin veertig, maar is voor zijn leven arbeidsongeschikt verklaard.'

In de jaren die volgden zat vader Gijrath thuis, in een badjas. Burn-out, in moderne bewoordingen. 'Hij zat dag in dag uit wiskundige formules te maken. Dat duurde vier jaar. Hij was op zoek naar iets ongrijpbaars. Dan kwam ik thuis, en lag er zó'n stapel papieren met formules. Het was een obsessie, waarvan ik niets begreep. Ik denk niet dat hij een realistisch zelfbeeld heeft. Ik maakte er enorme ruzies met hem over, want ik vond het onverantwoordelijk. Ga aan de slag, dacht ik.'

Serge Gijrath, de enige broer van Yves, verliet het huis op jonge leeftijd. 'Ik kon het toen niet goed vinden met mijn broer. Ik was gek op sport en meisjes, hij niet. Pas toen ik 22 was, kwam ik erachter dat hij niet van de meisjes was. Ik nam mezelf kwalijk dat ik dat nooit gezien had. Daar schaamde ik me voor. Het is een bizarre gedachte dat hij daar vijf, of misschien wel acht jaar mee heeft rondgelopen zonder het te durven vertellen. Het doet me pijn dat ik er toen niet voor hem was.'

Yves bleef thuis wonen, vanwege zijn vader, maar misschien nog meer vanwege zijn joodse moeder. Hij vertelt het na enig aarzelen, kort maar krachtig: 'Ik heb geluk dat ik hier zit, dat mijn moeder als 3-jarige in Brussel uit de trein naar Auschwitz is gehaald en bij het Rode Kruis is beland. Mijn grootmoeder is vergast door de moffen, mijn grootvader is in aanwezigheid van zijn vijf broers geliquideerd. Mijn moeder kwam in een pleeggezin terecht en is uiteindelijk opgegroeid in een opvangtehuis in Israël. Daar heeft ze in het leger gediend.'

Thuis werd er niet over gepraat - niet over het verleden van zijn moeder, niet over de problemen van zijn vader. 'Voor ik Tamara leerde kennen, communiceerde ik zelf ook helemaal niet. Alleen oppervlakkig. Ik heb me nooit geuit. Ik sprak nooit over mijn gevoel, dat kon ik niet. Ik kon ook niet debatteren, ik had geen diepzinnige gesprekken. Er werd niet gesproken, bij ons thuis.'

Hoe uitte u zich dan wel?

'Vluchtgedrag. Achter een gokautomaat hangen, de hele dag. Niet thuiskomen. Ik houd ontzettend veel van mijn ouders, ze deden alles voor mij, maar er was thuis veel ruzie. Alles was zwaar. Ook plezier was zwaar. Als er plezier was, moest er meteen een conflict aan gekoppeld worden.

'Mijn vader maakte ook veel ruzie met zijn broer Bert. Op een gegeven moment stonden ze met zúlke messen tegenover elkaar. Ik was 15 en riep dat ze mij maar moesten neersteken. De volgende dag werd er niet over gesproken. Zo ging dat altijd. Geen woord, niks.'

Hoe ernstig was dat gokken, dat vluchtgedrag?

'Heel ernstig. Ik hing soms hele dagen achter zo'n automaat. Van mijn eigen geld, want ik had altijd baantjes. Het was lekker, omdat ik nergens over na hoefde te denken. Ik kon mijn hoofd stilzetten. De dag was de dag - ik keek nooit vooruit. Maar na zo'n dag achter de gokkast haatte ik mezelf. Zo doelloos, zo zinloos.'

Hoe kwam u ervan af?

'Dat heeft heel lang geduurd. Op een gegeven moment heb ik hulp gezocht. Het zat zo in mijn jeugd, dat gokken. Mijn vader met zijn casinoreizen, de backgammontoernooien waaraan ik als puber meedeed. In Monaco verloor ik als 16-jarige van de wereldkampioen. Dat ging om grote bedragen. Voor mijn vader was dat normaal, dus ik wist niet beter. Op de heao deed ik niets anders dan kaarten. Dat ging om verhoudingsgewijs veel geld. Na zo'n dag in de kantine gingen we de stad in, Golden Ten spelen. Een illegaal behendigheidsspel. Zo ging het elke dag. Dan ben je dus ziek. Ik heb dat lang ontkend.'

Gokt u nu helemaal nooit meer?

'Nee. Ik heb me zelfs uitgeschreven, zes of zeven jaar geleden. Daarna ben ik toch weer gegaan. Mocht ik gewoon naar binnen. Zo gaat dat dus in Nederland. Toen heb ik me voor het leven laten uitschrijven. Ik zal het spel altijd leuk blijven vinden, maar ik wil het niet meer. Ik haat het.'

Wat heeft ertoe geleid dat u er een streep onder heeft gezet?

'Schaamte naar Tamara. De leugen. Dan zei ik tegen haar dat het klaar was, maar het was niet klaar. Ik loog, en dat was vreselijk.'

Wanneer zocht u hulp?

'Voor het eerst toen ik een jaar of twintig was. Pas bij de derde keer, enkele jaren geleden, lukte het een therapeut tot mij door te dringen. Toen heb ik het mentaal losgelaten. Die man trad in mijn ziel.'

Welk inzicht deed u op?

'Dat het gaat om waar ik vandaan kom. Dat had ik tot die tijd genegeerd. Ik ben een zoon van een moeder uit de oorlog. Daar zit mijn pijn. Ik kan niet verklaren dat ik 42 jaar lang niet in staat ben geweest haar te vragen hoe het toen is gegaan. Ik wist het niet, en wilde het niet weten. Hij heeft dat opengebroken. Op een confronterende manier. We zijn met ruzie uit elkaar gegaan. Ik heb hem uitgescholden en ben er nooit meer geweest. Maar eigenlijk had hij gewoon gelijk.'

Waarom werd u boos?

'Omdat hij me confronteerde met een zwakte. Ik ben iemand die niet kwetsbaar durft te zijn. Dat kan ik niet. Ik ben van het positieve denken. Ik wil niet zwak zijn.'

Hebben uw kinderen u ooit zwak gezien?

'Nee, dat denk ik niet. Ik ben goed in staat dat te blokkeren. Ik zet een knop om, en niemand ziet hoe ik me voel. Tamara wil graag dat ik haar binnenlaat, maar ik vind dat niet relevant. Als ik pijn voel, is dat mijn pijn. Ik vind het niet noodzakelijk anderen daarmee te belasten.'

Is het geen kenmerk van tweedegeneratieslachtoffers dat ze aan de ene kant alles willen weten en tegelijkertijd hun mond houden en de vragen niet stellen?

'Ik heb er oprechte problemen mee als mensen het verleden van hun ouders als alibi gebruiken voor wat dan ook. Het is haar verhaal, niet dat van mij. Mijn verhaal is dat ik het niet wilde weten. Niemand mocht aan mijn moeder komen. Zelf heb ik een enorm hoog incasseringsvermogen, maar de pijn van mijn geliefden trek ik me enorm aan. Zonder de details te weten, zag ik haar diepe pijn, elke dag. Een paar jaar geleden ben ik het voor het eerst gaan reconstrueren. Heel voorzichtig, stukje bij beetje.'

Hebt u het idee dat het voor u moeilijker is erover te praten dan het voor haar is erover te vertellen?

'Dat is het. Zij wil het me eigenlijk heel graag vertellen. Tot in detail, tot in het oneindige. Ik vind het te erg. Ik ben nog steeds niet klaar met mijn reconstructie. Ik moet ernaartoe, met de trein, naar het kamp. Dat lijkt me overduidelijk. Ik moet het helemaal beleven. Begrijpen zal ik het nooit, maar ik moet het zien. Ik moet met eigen ogen zien waar ze uit de trein is gehaald.'

Hoe dat precies ging, Gijrath weet het niet. Voor hem komt het hierop neer: iemand was moedig. 'Dat is wat ik bedoel, ook als ik over vriendschap praat. Als vier jongens in de tram iemand pakken, kijkt de rest weg. Ik kijk niet weg. Ik denk: steek me maar neer. De lafheid van mensen, daar heb ik onwaarschijnlijk veel moeite mee. Ik kan niet omgaan met NSB-gedrag. Het aantal joden dat is verraden, is hier hoger dan waar in Europa dan ook. We waren laf tot in onze vezels en zijn dat nog steeds. Misschien ben ik in dit land daarom een aparte, omdat ik zo niet in elkaar zit.'

U weet zeker dat u niet de andere kant op zou kijken.

'Absoluut. Ik zwijg niet. Dat maakt mijn leven af en toe lastig.'

Bent u wantrouwend?

'Nee. Ik google jullie niet van tevoren, ik heb met niemand gebeld om te vragen wie jullie zijn. Dat durf ik op mijn eigen hart te zweren. Maar ik voel wel. Ik voel het meteen, of het goed is of niet.'

Het tweede gesprek, in het kantoor van GMG in Amsterdam, verloopt anders dan het eerste. Vragen over zijn bedrijf en hoe het daarmee gaat wil Gijrath niet altijd tot in detail beantwoorden. Feit is dat GMG in 2008 voor het eerst een verlies boekte, van 1,3 miljoen euro. 'Een technisch verlies', zegt Gijrath. 'Het was juist een goed jaar. Pas in 2009 ging het mis.'

GMG betrok dat jaar een duur nieuw pand, dat een 'creatief centrum' moest worden. De verbouwing liep uit op 'een nachtmerrie' en viel 1,1 miljoen euro duurder uit dan gedacht. 'Een molotov-cocktail van ellende', noemt hij het zelf. 'Aan ondernemen kwam ik niet meer toe. Minder adverteerders, geen tijd voor innovatie, saneren, bedrijven die hun rekening niet meer konden betalen, problemen in Rusland, gezeur met de bank.'

In 2009 verkocht Gijrath de helft van zijn aandelen aan investeerder Marc Schaling. Die zei 'op papier' meer zeggenschap te hebben, iets dat Gijrath in vage bewoordingen weer ontkent. 'We hebben af en toe verschillen van inzicht.' Het aantal werknemers liep sinds 2008 terug van ongeveer 80 naar 35 nu. 'Saneren vond ik vernederend. Ik deed het met pijn in het hart en ben altijd naar iedereen netjes geweest.'

Er zijn ex-werknemers met andere verhalen over Gijrath. Ze noemen hem meedogenloos en klagen over een slechte behandeling. Uit angst voor juridische represailles willen ze niet met name worden genoemd. Gijrath herkent zich niet in het beeld. 'Noem je naam, zou ik zeggen. Sommigen kregen de zilvervloot mee naar huis, en zelfs dat was niet genoeg. Ik ben allesbehalve meedogenloos, behalve als iemand niet deugt. Vroeger was ik erg lief. De lieve Yves heeft me veel centjes gekost. Er is bij mij nu een grens. Als ik met iemand iets afspreek, is dat crystal clear. Dan moet die persoon zich daaraan houden. Ik stuur nooit zomaar een advocaat op iemand af.'

In Quote stond deze maand een volgens Gijrath 'vilein' stuk over GMG, grotendeels gebaseerd op anonieme bronnen. 'Goedkoop, want het is nota bene een concurrent.' Het zit hem niet dwars, zegt hij. De 'eenmalige onthullende publicatie' over Quote, waar Gijrath aan werkt, komt voor 'nul komma nul procent' voort uit wraakmotief.

GMG geeft de oplagecijfers van Jackie, JFK en LXRY niet door aan het HOI (Het Oplage Instituut), waardoor die cijfers niet te controleren zijn. 'Dat systeem is niet meer van deze tijd, dat weet iedereen.' Op de vraag of GMG winst maakt: 'Ja en nee. We zijn in ieder geval goed bezig. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de markt gewoon slecht is. Maar dat zullen alle mediabedrijven zeggen.'

Stelt u de zaken soms positiever voor dan ze zijn?

'Nee.'

Een van uw beste zakenrelaties zegt: 'Ik heb af en toe het idee dat Yves in wonderen gelooft.'

'Klopt niet. Ik geloof niet in wonderen. Ook niet in god. Alleen in de kosmos. Ik geloof dat er energiestromen zijn die ons helpen. Ik geloof in een bepaalde vorm van reïncarnatie.'

U hebt uzelf 'soms te heet gebakerd' genoemd. Is dat bij het zakendoen een handige eigenschap?

'Soms wordt er gewoon om de kern heen gedraaid. Ik hou niet van gedraai. Daarom heb ik zo veel moeite met politiek.'

Hebt u van die eigenschap ook last in het dagelijks leven?

'Ik kan me enorm opwinden in het verkeer. Eén keer in mijn leven, ongeveer tien jaar geleden, heb ik iets gedaan wat achteraf gezien niet kon. Ik werd rechts ingehaald op de Hobbemakade in Amsterdam. Ik moest vol op de rem. Toen heb ik ingehaald en mijn auto dwars op de weg gezet. Hij zat in een deux-chevaux.'

Wat dacht u?

'Ik dacht niet, ik deed. Ik ben uitgestapt. En ik dééd. Dat deugde niet. Of nou, het deugde eigenlijk wel, want hij was gewoon een aso.'

Sloeg u hem?

'Eh, wat voor beeld wil je van me hebben?'

Yves Gijrath koestert een diepe fascinatie voor het bovennatuurlijke. Hij heeft een zwak voor handlezers, astrologen en auralezers. Nostradamus ('ook op 16 december geboren') is een favoriet auteur. Het is iets van vroeger, zegt hij. Als 10-jarige gooide hij het wasrek midden in de nacht van de trap naar beneden. 'Ik hoorde stemmen, dacht dat ik gek werd. Ik rende in mijn pyjama de straat op. Het heeft minimaal een jaar geduurd. Sindsdien weet ik dat ik iets kan voelen. Ik hou niet van zwarte magie, en dus ook niet van guna-guna, maar ik denk dat er meer aan de hand is. Daar heb ik me heel, heel diep in verdiept.'

Wat is er nog meer aan de hand?

'Ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik denk dat er energiebanen zijn die invloed hebben op ons leven.'

U heeft een keer gezegd dat u het weer kunt beïnvloeden.

'Ja. Dus dat ga ik niet meer zeggen. Als ik dat zeg, lijkt het meteen alsof ik een soort Harry Potter ben. Het is gebeurd in Shanghai, in Moskou, in Kortrijk, twee keer in Noordwijk en meerdere malen in Amsterdam, voorafgaand aan de Miljonair Fair. Het stopte met regenen, door beïnvloeding van regenstructuren. Puur via visualisatie. Iedereen denkt misschien dat ik een idioot ben. Alleen: als het meerdere malen gebeurt, is het dan nog toeval?'

Dat is moeilijk te geloven.

'Ik daag jullie uit om het te reconstrueren, aan de hand van weermodellen. De regen verdween. In Shanghai was het extreem, want er werd een tyfoon voorspeld. Je mag bellen met mijn Chinese zakenpartner David Zhong. Die was erbij. Jullie mogen best een keer ergens met me naartoe gaan, en dan zal ik jullie dingen vertellen die ik niet kan weten. De dingen die ik dan zeg, zijn heel beangstigend.'

Omschrijf uw gave eens?

'Het is intuïtie. Daardoor heb ik het gevoel dat ik in de ziel van een persoon kan kijken. Dat is een lastige en nare eigenschap, omdat het mijn onbevangenheid wegneemt.'

Doet u het nu?

'Totaal niet. Maar ik zou het wel kunnen.'

U zegt in de ziel van anderen te kunnen kijken. Wat zag u bij Badr Hari?

'Die jongen voelt zó goed. Ik weet dat hij moeilijke kanten heeft, ik weet dat hij soms liegt, maar hij voelt goed. Je liegt omdat je de waarheid niet aan- kunt, omdat je niet bereid bent om je diepste gevoelens en zwakheden te tonen. Daarom liegen wij. Dáárom loog Badr.'

Hij wordt verdacht van acht geweldsdelicten. Waarom wilt u nog met hem geassocieerd worden?

'Dan kom ik uit bij mijn opvattingen over politieke correctheid.'

Dit heeft toch helemaal niets met politiek correct zijn te maken?

'Luister. Iedereen zegt tegen mij: neem er afstand van. Iedereen. Het is voor mij het makkelijkst om tegen Badr te zeggen: zoek het uit, fijne wedstrijd en have a nice day. Dat zou heel makkelijk zijn.'

U bent eigenaar van het merk Badr Hari en zei een potentieel miljoenenbedrijf in hem te zien. U heeft dus ook een zakelijk belang.

'Tot op heden heb ik geen piek aan hem verdiend, en zo zijn we ook niet begonnen. Mijn bemoeienis begon primair altruïstisch. Pas later ging ik contracten voor hem afsluiten en heb ik zijn naam geregistreerd, voor hém, voordat iemand anders het zou doen. Maar wat maakt de pers ervan: dat ik Badr Hari-zeepjes op de markt wil brengen. Vermoeiend.'

In juli van dit jaar werd ondernemer Koen Everink op dancefeest Sensation het ziekenhuis in geslagen. Badr Hari wordt poging tot doodslag ten laste gelegd. Yves en Tamara Gijrath waren er die avond ook, maar vertrokken om half drie 's nachts. Vanwege 'een gevoel', zegt hij.

'Ik zei tegen Tamara: ik heb geen zin meer. In een split second. Ik adviseerde Badr ook naar huis te gaan. Hij zei tegen mij: ik hou van jou, ik hou van Tamara, ik hou van Lior, ik hou van Yossi en ik hou zelfs van de scooter van Yossi. Bedankt dat je in mijn leven bent gekomen. De dag erna bleek mijn gevoel juist te zijn. Ik walg van wat daar is gebeurd.'

Hari ontkende betrokkenheid, ook tegenover Gijrath, die toen al maanden zijn zakelijk mentor was. Later gaf Hari toe een klap te hebben uitgedeeld.

Waarom dacht u toen niet: zoek het uit?

'Dat is een goeie. Ik geloofde hem niet, dus ik zei: meld je bij de politie en vertel de waarheid. Als je dat doet, blijf ik achter je staan. Hij heeft gedaan wat ik zei. Als ik iemand mijn woord geef, is dat mijn woord. Dat is van eikenhout. Wat de consequenties ook zijn. Ik ben niet politiek correct. Ik kan niet tegen mensen die uit lafheid kiezen voor de makkelijke weg. Als het vuur tot aan je oksels komt, is het makkelijk om te vluchten. Dus misschien komen we dan wel bij de oorlog, hè? Want dat is wat ik bedoel. Iedereen keek naar rechts, iedereen, en ze wisten het állemaal. Het is voor mij heel makkelijk om naar rechts te kijken en Badr te laten vallen. Maar dat zou ik mezelf nooit vergeven.'

BADEN IN LUXE

De 'huishoudbeurs voor de rijken', de Miljonair Fair, wordt deze maand voor de eerste keer onder een andere naam gehouden, Masters of LXRY. 'Miljonair Fair riep een gevoel van uitsluiting op', zegt organisator Yves Gijrath. De locatie, de RAI in Amsterdam, is hetzelfde gebleven. De beurs, die wordt geopend door supermodel Linda Evangelista, begint donderdag en duurt tot en met 10 december.

CV

1966 Geboren in Amsterdam-Buitenveldert (16 december)

1985-1989 Studie heao (commerciële economie)

1990 Marketingmanager Elas Group

1992 Marketingadviesbureau Yvesco Group

1995 Uitgever huis aan huis-bladen Het Amsterdammertje en Het Amstelveentje

1999 Oprichting Gijrath Media Groep

2000 Miljonair verschijnt voor de eerste keer

2002 Eerste Miljonair Fair

2004 Introductie tijdschrift Jackie

2005 Eerste buitenlandse Miljonair Fair, in Moskou. Later ook beurzen in Shanghai, Kortrijk en Cannes

2006 Introductie tijdschrift JFK

2011 Internationale 'Niggabitch'-rel leidt tot vertrek hoofdredacteur Eva Hoeke bij Jackie

Yves Gijrath is getrouwd en heeft twee zoons

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden