Fabio

OP 18 JULI 1995 was ik met een collega in het Belgische Roeselare voor een tentoonstelling over Jean-Pierre Monseré die 25 jaar eerder in Leicester wereldkampioen was geworden....

Na dat museumbezoek gingen we in een plaatselijk café kijken naar het tv-verslag van de zestiende Tourrit. Er waren verwarrende berichten over een ernstige valpartij. Later, op de weg terug, hoorden we dat Fabio Casartelli in de afdaling van de Col du Portet d'Aspet dodelijk was verongelukt.

Fabio Casartelli? O ja, olympisch kampioen in 1992. Verder reikte onze kennis niet en uit de krantenverslagen van de volgende dag bleek dat geen schande. Zijn dood bleef even erg, maar toch minder betekenisvol dan die van Jean-Pierre Monseré. Casartelli was een naam, Monseré een idool.

Des te verbazingwekkender was de toon van de Nederlandse wielerverslaggevers in hun berichtgeving. Het waren allemaal persoonlijk getinte artikelen, waarin vooral ergernis doorklonk over het lawaai van de voortdenderende karavaan. Het leek wel alsof de collega's een naaste hadden verloren.

Johan Woldendorp van dagblad Trouw bekende in een column zelfs dat hij had gehuild. 'Voor je gevoel hoort de dood niet bij de wielersport', waren zijn laatste woorden. Johan overleed zelf in 2000 en toen begreep ik al goed wat hij destijds gevoeld moet hebben.

Mijn eerste Tour de France was in 1996, een jaar na de dood van Casartelli. Zeker die eerste keer was een enorm intense ervaring. Je leeft op de toppen van je emoties, je werkt op de toppen van je kunnen en dat verbroedert.

Er bestaat een onuitgesproken lotsverbondenheid tussen ons allen die deze drie weken lang door Frankrijk razen. De meesten spreek je nooit, maar wanneer je een van hen bijvoorbeeld op de rustdag in Pau tegenkomt, is er even een blijk van herkenning. Dus zou het heel erg zijn wanneer zo'n onbekende broeder tijdens deze drie weken het loodje legt.

Gistermorgen, ongeveer hetzelfde tijdstip waarop het peloton zich weer oorverdovend in gang trok, stond ik op de Portet d'Aspet, in volstrekte stilte en alvast een beetje aan het afscheid nemen.

Het is een lelijke bocht waarin Fabio Casartelli verongelukt is, een bocht die net even scherper is dan je zou inschatten. Op het stenen muurtje waartegen hij met zijn hoofd geknald moet zijn, ligt een opgerolde binnenband met een bloem erin vastgekneld.

Twintig meter terug is een parkeerterreintje waarop een monument, een wiel met vleugels, te zijner nagedachtenis is opgericht. Waarschijnlijk is het een behoorlijk pathetisch beeld, maar gistermorgen was het prachtig mooi.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden