Fabelachtig geheugen

Arthur Steegh, vorige week zaterdag op 59-jarige leeftijd in Santpoort-Zuid overleden, was historisch geograaf, maker van de Monumentenatlas van Nederland, een prikkebeen met vlindernet, verwoed verzamelaar van schelpen, stenen, stripboeken, pop-en rock-lp's, onverbetelijke pijproker en bouwer van model-locomotieven en stoomboten....

Het thema van zijn grote, veilig in een bankkluis opgeborgen verzameling, was de poltieke geschiedenis van een land. Het dikke album met postzegels uit de Spaanse Burgeroorlog vertelt het verloop van die gruwelijke oorlog; de helden, martelaren, de idealen en ontgoocheling. De uitgiften van nieuwe postzegels in Irak ontgingen hem niet. In een album met zelf ontworpen, levensechte postzegels schiep hij zijn eigen vredelievend droomland. Alsof dat niet genoeg was maakte hij ook, met Oostindische inkt en monnikengeduld de ingekleurde landkaart (4 x 4 meter!!) van zijn Never-Neverland. Arthur Steegh werd in Venlo geboren, het derde kind in een gelovig katholiek bankiersgezin. Op het Thomascollege verzorgde hij het schoolblad, maakte opstandige cartoons en liet zijn haar groeien. Hij rookte zijn eerste stickies en ging in Nijmegen tandheelkunde studeren. Zo wilde hij als overtuigd pacifist militaire dienst ontlopen. Tandartsen hoefden niet in dienst. Na twee jaar stapte hij over op de studie sociale geografie en werd alsnog afgekeurd; op zijn ogen. Thuur verbaasde zijn linkse vrienden met zijn burgerlijke passie voor postzegels. Hij had de postzegelverzameling van zijn oma gekregen en begon met de negentiende eeuw. Hij was in het begin vooral geboeid door kleur en schoonheid, langzamerhand ontdekte hij het verhaal dat postzegels bewust of onbewust vertellen. Dagen at hij alleen maar vla om een zegel of een nieuw rocknummer te kunnen kopen. Als afstudeerscriptie maakte hij plattegronden met de wordingsgeschiedenis en monumenten van 666 ('een mooi getal') steden en dorpen van Nederland. Maandenlang trok hij liftend door het land, keek, snuffelde en schetste. De Monumentenatlas verscheen in handelseditie en bezorgde hem in 1976 een promotieplaats voor vier jaar aan de VU in Amsterdam. Samen met zijn vrouw en mede-geograaf, Joan, de dochter van een journalist, verhuisde hij naar Haarlem. Vlak voor de promotie ging alles mis. Zijn proefschrift werd afgewezen. Hij verloor alle zelfvertrouwen, voelde zich miskend en kon, afgezien van kleine projecten als een jaarlijks gastcollege aan de Academie van Bouwkunst Rotterdam, geen werk vinden. Het proefschrift is nooit voltooid. Eindelijk, in 1986 kreeg hij, inmiddels vader van twee zonen, bij wat nu het Koninklijk Verbond van Grafische Ondernemingen (KVGO) is, een baan, ver onder zijn niveau, op het archief en de postkamer. Het betekende een vast inkomen en ' s avonds wijdde hij zich aan zijn grote hartstochten. Hij werd voorzitter, secretaris en medewerker van diverse tijdschriften, cultuurhitorische adviescommissies en verenigingen voor geografen en filatelisten. Hij had een fabelachtig geheugen. Zoals anderen een gesprek of betoog larderen met bijbelteksten, gebruikte hij steevast citaten uit stripverhalen of songs. Op kampeervakanties ging hij met zijn zonen vlinders vangen, kevers zoeken, sterren kijken. Hij las hen eindeloos voor en hield van spelletjes. Hij had postzegel-strip-muziek-en geografenvrienden overal ter wereld, zwierf dagelijks op E-bay. Zo wist hij toch zijn veelzijdige gaven en talenten te benutten. Een vriend zei: 'Die eigenzinnige, gekke, geniale, humoristische gevoelige Thuur was een monument op zich'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden