Eye

nige tijd geleden spoedde ik me, een en al veerkracht en expansiedrift, maandelijks in alle vroegte naar het Vondelpark. Niet voor een gezonde ochtendwandeling, maar voor de preview van een film. Over Margaret Thatcher, een jongen met een torenvalk of een stotterende koning.

Ik maakte deel uit van een clubje filmliefhebbers, nou ja -hebsters. Vrouwen gaan nu eenmaal vaker uit dan mannen. Buitenshuis leven zij zienderogen, horenderoren op, al was het alleen maar vanwege de aanwezigheid van empathisch luisterende en terugpratende seksegenoten.

Zo ook in dat groepje cinefielen. Op alle rijen zag je beweeglijke hoofden. Nee, die monden stonden niet stil: vóór, ja, tijdens en zeker na afloop van het gebodene. Was het erg ontroerend geweest, dan moest er nog wat worden nagesnikt, maar al spoedig werd er weer uit volle borst gelachen.

Dit in schrille tegenstelling tot menige gelaatsuitdrukking die ochtend aan het ontbijt: misschien niet direct een gezicht als een oorwurm, maar toch op z'n minst dat van een teleurgestelde muis, lamgeslagen hond, vermoeide ezelin. Althans, dat stel ik me zo voor, gezegend als ik ben met inlevingsvermogen.

Hoe dit komt? Luister. (Nooit 'en huiver' zeggen.) Dat komt door het gezelschap waarin tal van oudere meisjes gedoemd zijn te verkeren: dat van een uitwaaierende krant. Je ziet het geregeld in cartoons, maar ook in het gewone leven komt het nogal eens voor. Aan het ontbijt, maar ook op andere momenten van de dag. Zo er al enig geluid achter dat papieren pantser vandaan komt, is het onverstaanbaar. De deur uit dus.

Sporadisch doemde er in zo'n filmzaaltje, weggedoken in het pluche en ingeklemd tussen echtgenotes, zussen, schoonzussen en vriendinnen, iemand op van het mannelijk geslacht. Deed een enkeling nog zijn best enige levensvreugde voor te wenden, de meesten zaten er bedrukt bij, als waren ze meegetroggeld naar een huishoudbeurs, warenhuis of, erger nog, de schouwburg! Maar misschien kwam dat door het vroege uur waarop de film werd vertoond. Sommige oudere heren worden er ongaarne aan herinnerd dat ze met pensioen zijn.

Hoe heette die club ook alweer? De Filmvondel-, Vondelfilmclub? Inmiddels heeft filmkijkgenot zo'n hoge vlucht genomen (tot over het IJ) dat ik het me niet meer kan herinneren. Wel het witte, weelderige gebouw waarin inititatiefneemster Anke Bel haar voorpremières presenteerde, met marmeren trappen, rode tapijten en jugendstilzaaltjes. Je waande je in een film van Fellini.

Ook weet ik de naam nog van het instituut: het Filmmuseum. Wat voelde dat damesclubje zich er thuis: goed geconserveerd, in modieuze plunje en met halflang haar. Op geen doelgroep was de uitdrukking 'Van achteren lyceum, van voren museum' treffender van toepassing.

Inmiddels heet het Filmmuseum Eye en moet de club, ettelijke jaren ouder, maar nog boordevol dadendrang, het IJ oversteken. Met het pontje. In de regen. Daar verrijst het Eyegebouw: langer lopen dan ons lief is. Hoge gebouwen vangen veel wind. Om maar te zwijgen van de mens eronder, op de moeilijk beklauterbare trap. Gevolg: opwaaiende winterjassen en verpieterd haar. Eenmaal boven zijn wij museum over all.

Er is een pluspunt. In het Vondelpark werden de sessies, doordat het zaaltjesbestand al die filmbeluste dames onmogelijk kon herbergen, verdeeld over diverse dagen en dagdelen. En zelfs dan nog werd er gevochten om de beste plaatsen. Want waren de zaaltjes klein, de ego's des te groter. Steevast rukte een dichtbevolkte rij op naar de deur om, eenmaal binnen, los te barsten in een onwaardige stoelendans.

Tegenwoordig, aan de andere kant van het IJ, is de hele bups babyboomers verenigd in één grote zaal. En gek genoeg steken uit de stoelen steeds meer heren het grijze kopje op. Alsof ...

Een geestige uitsmijter schiet me niet zo een, twee, drie te binnen. Welke lezer wel?

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden