Existentiële problemen tussen spaghetti uit blik

THEATER..

MARIJN VAN DER JAGT

Het misverstand van Albert Camus. Regie: Jan Peter Gerrits. 12 november, Theater Bellevue Amsterdam. Herhaling: 14 november. Tournee.

Echt lekker zal het niet zijn, de spaghetti met ham uit blik die Loes Wouterson in Het Misverstand voor haar collega-acteurs klaarmaakt. Lusteloos prikken de eters in hun dampende borden. Alleen Wouterson zit zichtbaar te genieten: ze maakt van het eten net zo'n geraffineerde show als ze dat met het koken deed. Kordaat beende ze door het rotzooiierige decor dat keuken, kantoor en badkamer tegelijk is. Naast Wouterson waren de collega's in allerhande scènes verwikkeld, maar zij kookte onverstoorbaar door.

Ze was eigenlijk 'af', want in het toneelstuk dat Camus in 1941 schreef heeft Wouterson maar een klein rolletje. Ze speelt de echtgenote van een man die na dertig jaar afwezigheid terugkomt naar zijn ouderlijk huis. De man wordt na zijn lange reis niet meteen door zijn familie herkend. Een mythisch thema, voor Camus een existentieel probleem waar iedereen onder lijdt. 'Niemand herkent ooit iemand', laat hij de zus van de verloren zoon verzuchten.

De man meldt zich anoniem als gast in het pension dat gerund wordt door zijn zus en zijn moeder. Die hebben de gewoonte om mannelijke gasten te beroven en te vermoorden, want ze willen weg uit het dorp en ze daar hebben ze geld voor nodig. 'Dit is de laatste', klaagt moeder Maureen Teeuwen. Ze is te oud en te moe voor deze moord-business, vertelt ze met een smartelijke blik en een ineengezakt lichaam. 'Maar het moet' voegt ze er opeens schalks aan toe, en waarop het motortje weer aanslaat en Teeuwen zich met een ontstuitbare energie in de voorbereidingen stort.

Goed stel actrices staat er op het toneel. Wouterson, Teeuwen en Nina Deuss zijn alledrie even grappig zoals ze schakelen tussen uitzinnige hysterie en ijskoude controle. Tegenover die woeste vrouwen is Ronald Top als de man veel te kleurloos. Uiterst voorzichtig staat Top af te wassen als hij 'af' is, en toch stoort het, want hij maakt er niks van.

Regisseur Jan Peter Gerrits heeft de scènes uit het stuk in elkaar geschoven, net zoals hij dat met het compacte decor heeft gedaan. Het is alsof alles in één ruimte gebeurt, tijdens een gezamenlijke maaltijd. Zo onstaat het beeld van een chaotisch huishouden waarin de huisgenoten nauwelijks oog voor elkaar hebben. Ze hebben allemaal iets van de doofstomme bediende die Gerrits uit het stuk van Camus heeft geknipt. Maar deze interessante opzet moet heel precies worden uitgewerkt, en daarin schiet de regisseur behoorlijk te kort. Veel te traag snijdt hij dialogen door elkaar, en veel te lang laat hij intieme momenten doorzeuren. Zodat al het moois dat die baldadige actrices te bieden hebben uiteindelijk verzandt in een langdradige voorstelling.

Marijn van der Jagt

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden