Ex-Russin loopt bij toeval de marathon in oranje tenue

De vraag was of ze al een tactiek heeft voor de marathon van morgen. 'Is simpel', zegt ze in gebroken Nederlands, 'Ik zoek gewoon een goed broekje uit, daar blijf ik dan 25 kilometer achter hangen....

Nadezjda Wijenberg, geboren Iljina, weet waar ze over praat. Morgen loopt ze haar zestiende marathon.

Dat 'broekje' waar ze over spreekt, zou kunnen behoren aan de Duitse Sonja Obarem, een 2.27-loopster op de klassieke afstand, een tijd die de Russische Nederlandse ook in haar benen heeft. Vorig jaar kwalificeerde ze zich tijdens de marathon van Eindhoven met een tijd van 2.28.45 voor de olympische marathon van Sydney.

Het Australische klimaat is matig, maar de blauwe lijn die de vrouwen (en volgende week zondag de mannen) moeten volgen, loopt over fascinerend hoge bruggen en bovendien worden ook de vele groene heuvels van de stad niet vergeten.

Het is toeval dat Nadezjda morgen in het oranje tenue loopt en haar verhaal vertelt in het Holland House in Darling Harbour van Sydney. Zeven jaar geleden ontmoette ze Ger Wijenberg tijdens een cross in Breda. Wijenberg stond langs de kant, de kleine Russische raakte verstrikt in een afzetlint. Van het een kwam het ander, vorig jaar trouwde het paar en morgen heeft Nederland weer eens een marathonloopster op een olympisch traject.

Ze werd in 1964 geboren in Verknaja Jandoba, een kolchoz die achthonderd kilometer ten oosten van Moskou ligt. Ze moest als jong meisje al hard werken, fysieke arbeid waarbij de basis gelegd werd voor een leven als marathonloopster. 's Ochtends om vier uur de koeien melken, een eentonig ontbijt en dan hardlopend naar school, niet zelden op grote rubberen laarzen. Na de lessen wachtten de koeien weer.

Een leraar ontdekte haar looptalent, ze kwam al snel in de juniorenselectie van de Sovjet-Unie terecht, maar wist zich als senior op de 10.000 meter nimmer te selecteren voor Olympische Spelen. In 1992 bleef ze net negen seconden weg van het sportieve spektakel in Barcelona.

Nadien legde ze zich meer en meer toe op wegwedstrijden, waarop ze vooral in West-Europa en de VS actief was.

Ze sloot zich aan bij de groep van Volker Wagner, de Duitse manager die ook Tegla Loroupe begeleidt. Loroupe was toen al een bekende verschijning in Nederland. Ook Iljina kwam graag naar dat land. Een 'schoon land' vond en vindt ze het, met al die 'blije' mensen. 'Zo anders dan Rusland'.

Ze gaat nog een keer per jaar terug naar Rusland, ze maakt ook regelmatig geld over naar haar familie, maar haar toekomst ligt in Nederland, waar ze samen met haar man in het Limburgse Schinnen een boerderij bewoont. Ze traint daar in de heuvels, het Duitse Detmold, waar de groep van Wagner veel verblijft, is nabij.

Ze traint daar veel met Loroupe en Joyce Chepchumba, de Keniaanse atletes. Ze bewonen deze weken gezamenlijk een huis in een voorstadje van Sydney, ver weg van de verlokkingen en onrust van het atletendorp.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden