Even kleuren

IK WAS vergeten hoe geweldig kinderen in zand kunnen spelen. En toegewijder naarmate er meer zand is. De Nederlandse kust staat bekend om het vele fijne zand dat er ligt....

Jules is drieënhalf jaar oud. Hij kan zomaar een halfuur op zijn zij of buik achter het strandhuisje in het zand liggen spelen met een autootje en een schep. In stilte, of neuriënd. Of pratend tegen zichzelf, in elk geval tegen niemand in het bijzonder. 't Is loungen op zijn manier, wat ze ook veertig meter verderop doen in beachclub Republiek.

Maar de buurvrouw had geroepen 'het weer verandert, het weer verandert' en in de krant stond boven het weerbericht: 'Herfstachtig'. Jules zit op schoot en vindt in de la van de tafel een nietapparaat, twee Pritt-plakstiften, twee gele markeringsstiften en een Oostenrijkse shilling. Op tafel ligt een vel wit papier. En Jules praat erbij.

'Moet ik even kleuren', zegt hij en trekt een gele lijn.

'Moet ik even plakkerig doen', zegt hij en prut wat Pritt op het papier.

'Moet ik lijm even kleuren', zegt hij en duwt gele viltstift in de Prittprut.

'Zo', zegt hij en klapt dan een nietje door de gele prut op het papier.

'Zo, dit zijn alles van mij.' Hij heeft alle voorwerpen voor zich uitgestald op tafel.

'Moet ik even geld op doen.' Hij plakt de Oostenrijkse shillling op de geel gekleurde prut.

Jules kijkt om en ziet mij meeschrijven. Hij zegt: 'Ik gaat ook opschrijven. Samen. Samen tekenen, hè papa.' (Aan dat samen kun je horen dat hij van een crèche komt.)

'Kom Jules, ga je mee? 't Is geen weer om in het zand te spelen. We gaan naar de stad, en halen een fiets. Kunnen we fietsen in de duinen.'

Dat doen we, en we gaan in de draagvleugelboot La Alta Rapido weer terug, fiets bovenop. Binnen dertig minuten vanachter het station in Amsterdam naar IJmuiden. In het Noordzeekanaal passeren we in vliegende vaart Vera, Brigitte D, de Variatie en de Afhankelijk, ook de Eben-Haëzer (betekent dat niet: tot hier heeft de Heer ons geholpen?). En een enorm cruiseschip, de Victoria uit Londen. 'Oh, we gaan scheef', roept Jules. Waterspatten hinderen het uitzicht. 'Ik denk dat het water regent', zegt Jules.

Aan de kust kan het weer heel snel omslaan, zei men. Buiten bij snackbar Bastiaans tegenover de Hoogovens eten we in de zon braadworst en ijs. We fietsen van Velsen-Zuid eerst door een bos en dan over de Driehuizerkerkweg langs de zonnige begraafplaats Westerveld met crematorium. De LF 1a Noordzee Route voert verder langs bosranden, veldjes met paarden, sauna Ridderode, kasteelruïne Brederode, doorheen Bloemendaal, en over de Zeeweg. En daar valt zomaar een stortbui.

Zwarte lucht, windstoten uit het zuidwesten. Onder een boom sta ik over Jules heen gebogen. Andere, meer ervaren mensen halen regenkleding uit fietstassen. Bij ons blijft niets droog. Jules was nog niet eerder in zijn leven zo natgeregend, ik in jaren niet meer. Rillend in grote badhanddoeken zitten we een halfuur later in het strandhuisje te wachten op 'mama met de droge kleren'.

Buurman laat een foto zien van de verwoestingen in 1980, toen een combinatie van windkracht 10 en springvloed een hele rij huisjes de zee in sleurde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden