Even geen voetbal, althans voor ons

Tsja, de Ballenjongens zijn weer thuis van een, hoe dan ook, enerverend WK. De talloze reacties onder de stukjes wijzen duidelijk op een richtingenstrijd. Grofweg gezegd: de lezers die genoten hebben en blij zijn met de tweede plaats, contra de groep die vindt dat Oranje zijn naam te grabbel heeft gegooid met te hard voetbal dat niet bij Nederland hoort.

Zelf zit ik daar een beetje tussenin. Ik heb me, zeker in de groepsduels, stierlijk verveeld met het voetbal van Oranje. Te voorzichtig, te omslachtig, bijna nooit een vloeiende aanval zoals we die zo graag zien.

Op een gegeven moment nam de fascinatie voor het team toe. Het voetbal was dan niet bijzonder, dat telkens winnen was wel weer grappig, opvallend, verbijsterend, noem het hoe je wilt.

En de finale, daarin begon Nederland gewoon veel te onbesuisd. Dat viel me tegen, omdat ik dacht dat ze geleerd hadden van vier jaar geleden, tegen Portugal. Die overtredingen met name van Van Bommel (op Iniesta) en De Jong (op Alonso), die konden gewoon niet. Jammer dat scheidsrechters in de finale blijkbaar geen vroege rode kaarten durven te geven (ook Puyol kwam daarvoor trouwens in aanmerking, met een schofterige overtreding op Robben). Jammer ook dat Webb zijn prestatie als goed beoordeelt. Met dergelijk van zelfkritiek gespeend commentaar schieten we niet op.

Enfin, de finale kreeg een verdiende winnaar. Alleen dat moment met Robben spookt nog door mijn hoofd. In principe was de tactiek van Oranje namelijk niet zo slecht: het spel van de beter combinerende ploeg ontregelen. Dat lukte goed. Ik heb mijn aantekeningen nog eens nagekeken: tussen pakweg een kwartier en een uur krijgt Spanje geen kans en komt Nederland steeds beter in zijn spel.

Dan krijgt Robben zijn kans, in de 62ste minuut. Schitterende redding van Casillas, daar niet van, maar ik denk dat Nederland had gewonnen als dat een doelpunt was geweest. Immers: hoeveel kansen kreeg de ploeg niet, nadat de ploeg in de tweede helft op voorsprong was gekomen tegen Brazilië en Uruguay.

En verder is het allemaal gelul acheraf. Een aardig tijdverdrijf, daar niet van, maar ik stop er voor een paar weken mee.

Ik wil nog mijn excuses aanbieden voor het feit dat slechts een stuk of drie van jullie herinneringen zijn meegegaan in de krant. Het aanbod voor de door redacteuren op redactie geschreven rubriek was immens en zij bepaalden hoe ze de ruimte vulden.

Martin van Neck, een van de meesterschrijvers op het blog, heeft ook gelijk als hij stelt dat het blog te weinig nieuwe stukjes bevatte, en te vaak slechts werd aangevuld met mijn rubriek Ke Nako uit de Volkskrant. Hij trok graag de vergelijking met the Guardian. Als excuus kan ik de werkdruk aanvoeren. Volgens mij zit the Guardian met een mannetje of tien bij het WK, wij met drie schrijvers en een fotograaf. En dan gaat de krant voor.

Overigens ben ik steeds minder jaloers op journalistiek uit bijvoorbeeld Engeland. Het is me sowieso opgevallen hoe makkelijk Nederland werd weggezet in het buitenland, als een stel schoppers. Zo erg was het nu ook weer niet, op die paar grove overtredingen na. Vooral in het buitenland bestond behoefte om goed af te zetten tegen kwaad, terwijl Spanje zich niet bepaald onbetuigd liet. Bovendien valt bij een aantal gele kaarten een behoorlijke relativering te plaatsen. Van Bronckhorst deed niets. Tweede kaart Heitinga: handje op schouder Iniesta. Mathijsen, gooit een bal op de grond uit protest tegen een niet gegeven hoekschop, de inleiding voor de nederlaag in de WK-finale. Robben, protestje, nadat hij telkens schoppen krijgt. Mijn zoon bijvoorbeeld, 12 jaar en een groot fan van Barcelona, vond dat Iniesta rood had moeten krijgen voor zijn oneindige pogingen een strafschop te versieren met makkelijke valpartijen. Zo had ik het nog niet bekeken.

Nee, het was te hard, maar we moeten het niet overdrijven, lijkt me.

Om het een beetje goed te maken (die niet meegenomen herinneringen, weinig nieuwe stukjes op blog), stel ik voor dat jullie onder dit stukje je mooiste herinnering aan het laatste WK opschrijven. Ik zal de beste twee anekdotes belonen met mijn boek Voetbal is liefde, waarvan onlangs de tweede druk is verschenen. Wie de boeken wint, bepaal ikzelf. Makkelijk he.

Tot over een paar weken.

Willem Vissers

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden