Even geen gezeur over rondetijden

Vandaag zal het stil zijn in Calgary. Op een handvol bobsleeërs en Ritsma na heeft de Nederlandse olympische equipe zich inmiddels verplaatst naar Salt Lake City....

'ER TINTELT iets in de lucht', zegt Joop Alberda.

Goud? Ja, goud!

Eenzelfde gevoel bekroop hem ook anderhalf jaar geleden in de weken voorafgaand aan de Zomerspelen van Sydney. Toen zaten de zwemmers in een hotel van waaruit ze 's morgens bij het openslaan van de gordijnen een betoverend uitzicht hadden over een baai waarin dolfijnen zich uitleefden. Dat mag Jan met de pet misschien overdreven luxe vinden, voor een topsporter kan het een bron van inspiratie zijn. We zijn toch niet vergeten hoe het de zwemmers in Sydney verging?

Energizing heet dat in het jargon van Alberda. 'En dat zie je hier ook weer', zegt de technisch directeur van NOCNSF.

Hier is Calgary.

De lucht is strak blauw, de thermometer wijst -7 aan en de zon dwingt nu al vier dagen achtereen tot het dragen van een zonnebril. En ja, in Canada is sneeuw nog sneeuw en geen vieze, waterige drab. Winter als op een ansichtkaart. De voorbije drie weken heeft de Nederlandse olympische equipe voor Salt Lake City hier vertoeft - in het paradijs.

Alberda: 'Vergis je niet, dít is belangrijk. Deze sporters zijn in feite al jaren bezig met deze Olympische Spelen. En nu is het bijna zover. In hun hoofd neemt de spanning toe, maar het is zaak die spanning onder controle te houden. Het mag niet overslaan in stress. Dat kan alleen als ze in een sfeer vertoeven waarin ze zich zorgeloos kunnen bewegen. Kijk om je heen? Is het hier mooi of niet? Trainen is nu bijzaak, het gaat erom de accu op te laden.'

Wie dan ook niet beter wist, zou zomaar hebben kunnen denken dat de beoogde Nederlandse gouddelvers de voorbije dagen slechts wat liepen te lanterfanten. Natuurlijk, ze trainden één keer per dag, maar voor het overgrote deel werden de uren gevuld met internetten, cd's kopen, koffie drinken, nog even internetten, een bioscoopje pikken, een laatste interviewtje en nog maar een keertje internetten. 't Is een zwaar leven, sprak Ritsma met gevoel voor zelfspot.

Doch schijn bedriegt.

'Wat ze doen is eigenlijk wachten, wachten en nog eens wachten', aldus Ab Krook, topsportcoördinator van de schaatsbond.

'Het is de kunst in deze dagen relaxed te blijven. Straks als je los moet, heb je alle energie nodig', zei Ritsma, die aan zijn vierde Olympische Spelen begint.

Logisch derhalve dat de uitnodiging van de honoraire consul van het Koninkrijk Nederland in de Staat Alberta, Canada om zaterdag het huwelijk van 'onze kroonprins' te vieren een mooie gelegenheid vormde even uit de sleur te breken. Zeventieneneenhalf uur nadat Maxima haar ja-woord had gegeven keek aldus de olympische equipe in gezelschap van circa tweehonderd geëmigreerde landgenoten naar een video-opname van het huwelijk. 'Kek jasje, Alex!'

Er was paling en zoute haring, het Wilhelmus werd uit volle borst gezongen en bijna niemand herkende de helden van het ijs.

'U moet een Nederlander zijn want u draagt een spijkerbroek', sprak een zestigplusser.

'Inderdaad, dat klopt', zei Ritsma.

'Schaatst u ook?', vroeg de emigrant.

'Nee-nee', zei Ritsma, 'ik ben de fysiotherapeut.'

'Aha', zei de emigrant. 'De schaatsers liggen zeker al in bed?'

'Natuurlijk', zei Ritsma.

Alberda: 'Hier kunnen schaatsers nog rondlopen zonder dat ze elk moment geconfronteerd worden met de druk en verwachtingen die straks op hun schouders liggen. Even de boog nog ontspannen.'

Ritsma: 'Lekker hoor. Even geen gezeur over rondetijden.'

Wat niet wegnam dat in Calgary af en toe ook een tip van de olympische sluier werd opgelicht. Tijdens trainingen op de Olympic Oval was zichtbaar hoe Nederlanders, Noren, Duitsers en Canadezen vanuit de ooghoeken naar elkaar loerden en nauwgezet de rondetijden van potentiële concurrenten werden geklokt. Testritjes werden uitvoerig besproken, geanalyseerd en in perspectief geplaatst.

Conclusies? Ervik is gevaarlijk, S ndrål loopt te kloten, de Canadezen spelen verstoppertje, Dittrich is in staat tot gekke dingen, en Friesinger gaat de hele handel aan gort rijden. Maar wat het waard is? 'Niet veel. Het hoort bij het spel. Iedereen doet een beetje nonchalant, maar ondertussen staan ze allemaal op scherp', aldus Ab Krook.

En natuurlijk moesten de Nederlanders af en toe ook een speldenprik incasseren. Zo wond met name Martin Hersman zich op toen zaterdagmiddag tijdens een trainingswedstrijdje het ijs ineens van aanzienlijk mindere kwaliteit (`veel te zacht') bleek dan in voorgaande dagen. Geen wonder, meende Hersman: 'De Canadezen zelf rijden vandaag geen wedstrijdje, dus ze kijken wel uit dat ze voor ons een perfect baantje neerleggen. Schoften zijn het.'

Ritsma reed een 500 meter (37,22) met een handje op de rug, Ervik een fraaie vijf kilometer met een spetterende slotronde en Tonny de Jong volbracht de drie kilometer in 4.11,49. Geen supertijd, maar coach Ingrid Paul was content. 'Tonny hield zich aan de opdracht.'

'Niet schokkend', zei Moira d'Andrea, de coach van De Jongs Canadese concurrent Cindy Klassen. D'Andrea was meer geïnteresseerd in het welzijn van Gretha Smit. Is zij al beter?'

Ja, Gretha Smit is ook weer beter. Na een week niet op het ijs te hebben gestaan vanwege bronchitis en een antibiotica-kuur bond de bloemiste uit Rouveen zaterdagmorgen voor het eerst de schaatsen weer onder. Ach, Van Gennip was toch voor de Spelen van '88 ook ziek, zei Smit, het kan allemaal nog best goed komen de komende dagen.

'Ze zijn bang voor Gretha', zei Hersman.

'Ik heb er zin in', zei Smit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden