'Even dacht ik: o nee, weer vierde'

Nooit eerder won een Nederlandse schaatsster een olympische medaille op de 500 meter. Dinsdag brak Boer de ban. Na jaren vol frustrerende vierde plaatsen sloeg ze eindelijk toe.

SOTSJI - Het favoriete André Hazes-lied van schaatscoach Marianne Timmer is Zij gelooft in mij. De nabeschouwende zinnen van de verrassende winnares van olympisch sprintbrons, Margot Boer, zaten vol met verwijzingen naar haar trainster en naar de uithalen van Hazes.

Boer geloofde nooit echt in zichzelf. Ze was te bescheiden en ergens diep in haar zat een tevredenheid over de meest gehate plaats uit het sportklassement, de vierde. 'In mijn jeugd op de shorttrack kreeg ik altijd een prijs voor een vierde plaats. Misschien komt het daarvandaan?'

Timmer, al zeven jaar haar teamgenoot en later coach, hamerde op de kwaliteiten van Boer. Ja, die lange benen zaten best wel in de weg op de eerste 100 meter, maar daarna waren ze het werktuig om een pijlsnelle ronde af te leveren. Het ging vorig seizoen, in een winter waarin ze problemen in haar privéleven moest overwinnen, langzaam werken.

Deze winter maakte ze echt vorderingen. Ze had zichzelf nooit als een 500-meterspecialist gezien, maar dat gevoel maakte plaats voor vertrouwen. 'Ik kwam voorheen chagrijnig van de trainingen, als ik die dag mijn openingen had moeten oefenen. Maar dit seizoen gingen die langzaamaan beter lopen en ging ik geloven in mijn 500 meter. '

De vrouw die het meest in haar geloofde, stond op de kruising van de ijsbanen die de Ligaploeg wereldwijd aandeed. Marianne Timmer, de schaatsster die driemaal olympisch goud won tussen 1998 en 2006, probeerde van de twijfelaar Boer een overtuigde sportvrouw te maken. Dat is haar gelukt, en dat is een knappe prestatie van Timmer, wier coachkwaliteiten door sommige critici werden betwijfeld.

Niet door Boer. Zij was juist uiterst lovend over de vrouw die haar de laatste drie jaar bij de hand heeft genomen. 'Marianne gelooft zo in mij. Dat heeft ze kunnen overbrengen. Ons team draait nu. Sinds Gianni (Romme, red.) erbij is, heerst er zoveel rust. Iedereen rijdt supergoed.'

De euforische gevoelens van Margot Boer na haar derde plaats, goed voor de achtste medaille van de Nederlandse schaatsploeg in Sotsji, waren begrijpelijk. Zij was de eerste Nederlandse in de geschiedenis die de 500 meter met een medaille afsloot.

In de flow waarin de nationale ploeg verkeert kon dat ook verwacht worden. Favorieten uit de Verenigde Staten (Richardson), China (Beixing Wang en Hong Zhang) en Duitsland (de oude Jenny Wolf) faalden. Boer banjerde over het ijs, veel vechtlust uitstralend en niet bang te falen. Als ze zou vallen, dan zou ze maar vallen. Slappe uitvoeringen waren niet gewenst in het olympische ijspaleis.

De 500 meter van de vrouwen was het eerste nummer dat Nederland in Sotsji niet met goud afsloot, maar er was niemand die daar over viel. Boer vertelde nog eens uitgebreid van haar gevoelens over al die vierde plaatsen uit het verleden. Het leek voorbestemd dat zij weer vierde zou worden, zoals ze bij de Spelen van Vancouver tweemaal vierde werd en onlangs, bij de WK sprint, na een knap toernooi wederom een zogeheten blikken medaille kon bijschrijven.

'Toen Richardson het slecht deed na mij, dacht ik: o nee, weer vierde. Dat niet. Een vierde plaats is niet verschrikkelijk hoor, maar ik wilde op het podium. Zeker hier.' Op het middenterrein had ze trillend meegeteld bij de concurrenten die over de rand tuimelden in de jacht op haar totaaltijd (75,48). 'Het was echt niet leuk. Ik heb me echt nooit zo gevoeld.'

Toen ze zeker wist dat ze brons had gewonnen, was ze uitzinnig. Timmer voelde zich dolgelukkig. Romme kneep haar fijn. Bij de bloemenceremonie slaagde haar teamgenoot Yvonne Nauta, de specialist op 5 kilometer, er eindelijk in bij haar in de buurt te komen. De twee delen een huis in Friesland en vormen een sterk duo.

Het samenwonen van de twee was een idee van hun coach Marianne Timmer. Boer had gebroken met haar partner en ze zat weg te kwijnen in een groot huis. Nauta had problemen met haar toenmalige huisgenote. Het werd een ideaal stel, dat elkaar steunt in Sotsji.

Boer werd dinsdag nog eens herinnerd aan het moment in 2010 dat ze op weg leek naar het olympisch goud van de 1.000 meter. Zij reed in de slotrit, verkeerde in grandioze vorm en het was haar echte voorkeursnummer. Toch ging het mis. 'Ik was na 600 meter even afgeleid. Ik was mijn snelheid kwijt.'

Het enige goede van toen was, het klonk dinsdag wat cynisch, dat ze geen vierde werd. Boer werd zesde, op 0,22 seconde van het brons.

Donderdag gaat ze op herhaling. Sluit niets uit, zei de coach die zo gelooft in haar.

Margot Boer over haar coach Marianne Timmer

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden