Eva Hoeke: Mijn verjaardag is elk jaar net zo feestelijk als een braderie in Raqqa

Foto Robin de Puy

Begin februari ben ik jarig en op een paar kinderverjaardagen na wordt dat de 39ste keer dat ik dat níét vier. Met angst voor ouder worden heeft dat niets te maken, wel alles met verwachtingen. Je eigen verjaardag vieren is zoals Koningsdag en Oud & Nieuw: het moet gezellig zijn en daarom is het dat nooit.

Een greep uit de vragen die me van tevoren altijd bezighouden: wie nodig ik uit? Kan die wel met die? Doe ik het hier in huis, met alle geredder en rotzooi van dien, of vier ik het in een restaurant, waar je terechtkomt naast degene die je toch al uit meelij had uitgenodigd? In een kroeg dan, beter, maar welke? En betaal je dan de hele rekening of durf je het aan om de barkeeper na verloop van tijd om te laten roepen dat het vanaf dat punt ieder voor zich is? De vraag stellen is 'm beantwoorden.

Vroeger, ja, toen was jarig zijn nog leuk.

Als kind was je verjaardag het hoogtepunt van het jaar, misschien nog wel belangrijker dan Sinterklaas, omdat jij het tot de nok toe met taart gevulde middelpunt van ieders aandacht was en dat vond je prima, wat zeg ik, héérlijk vond je het. En als de dag voorbij was en je moeder wat onvast op de rand van je bed zat om je welterusten te kussen, keek je alweer reikhalzend uit naar de dag erna, als je je klasgenootjes de ogen uit kon steken met je nieuwe schoenen van oudroze suede.

Maar nu, als volwassene, is alles anders, en zie ik beren op een weg die elk jaar langer wordt. Het irritantst is nog wel dat je elk jaar opnieuw twijfelt, want heimelijk verlang ook ik naar liederlijke feesten, naar rokerige avonden waarop iedereen met iedereen praat en vlammende speeches worden gehouden en er zelfs mensen zijn die met elkaar verkering krijgen en daar dan later, op hun eigen feest, dan weer met tranen in de ogen aan refereren, weet je nog, die avond bij Eva. Maar omdat ik door al dat getob veel te laat in actie kom, sneuvelen alle plannen elk jaar in schoonheid, want je echte vrienden weten inmiddels niet beter dan dat je het al jaren niet viert dus die hebben andere dingen te doen, en die drie mensen die wel kunnen wíl je niet eens op je verjaardag hebben. Verder hecht je niet aan Facebookfelicitaties en je moeder belt wel maar ja, dat is je moeder, en dus is mijn verjaardag elk jaar net zo feestelijk als een braderie in Raqqa.

Nu heeft het lot bepaald dat de Man acht dagen na mijn verjaardag verjaart, en het is niet zo dat ik hem wél moet afremmen in zijn feestplannen. Waar ik beren zie, ziet hij bergen, en alles wat ik voorstel (als het om andermans verjaardagen gaat ben ik ineens wél enthousiast) vindt hij moeilijk, lastig, ik weet niet, mweh. Mijn voorstel om dit jaar dan maar gewoon alles te omzeilen en een nachtje in Arnhem door te brengen was ook niet goed, want dan zouden de mensen die we daar zouden zien denken dat we geen échte vrienden hebben. En zo emmert dat maar door, net zolang tot de dag gekomen is en wij tot elkaar en Netflix veroordeeld op de bank zitten en hij concludeert dat er 'ook al niemand heeft gebeld', want zo is hij dan ook wel weer.

Vandaag is hij jarig, en ga er maar van uit dat we toch nog ergens in een Amsterdams café onze neuroses zitten te verdrinken.

U bent van harte welkom.

eva.hoeke@volkskrant.nl