Eva Hoeke ervaart hoe leuk afval scheiden eigenlijk kan zijn

Eva HoekeBeeld Robin de Puy

Gemopper in de keuken. De Man, terwijl hij met een voet een volle vuilniszak aanstampte: 'Ik lees net dat hier maar één keer per maand het afval wordt opgehaald. Dat red je toch nooit?'

Hij wees op een brief van de gemeente waarin de komst van een nieuwe container werd aangekondigd. Naast de grijze afvalbak en de groene gft-bak kreeg het Dorp nu ook een plasticbak, waardoor je, als je alle papier, alle glas, alle blik, alle groente, alle tandpastadoppen en alle theezakjes zou scheiden inderdaad zou kunnen volstaan met een container per maand. De Man, mayonaise van zijn schoen vegend: 'Zeker weer een ideetje van GroenLinks.'

Aha, daar kwam het trauma naar boven dat hij opliep in een Nijmeegse woongroep, waar de ene huisgenoot gebruikt vet opving in een potje en een ander yoghurt liet uitlekken in een theedoek om er hangop van te maken, ik had er al vaak over gehoord. 'En als je je nagels knipte was er altijd wel eentje die riep: boven de biobak!' Wel verheugde hij zich op een gesprek met een van de afvalcoaches, die in herkenbare kleding door het Dorp liepen om vragen te beantwoorden.

'Je houdt je in, hoor', zei ik. 'Mijn oom zit in de gemeenteraad voor GroenLinks.' De Man: 'Die stond hier laatst het plakband van een kartonnen doos te scheuren. Nu snap ik waarom.'

Zelf had ik ook een klein trauma, merkte ik nu. Niet om het lege melkpak met kaaskorsten en mandarijnenschillen dat vroeger bij ons op het aanrecht stond en op het eind van de dag in de biobak werd geleegd, noch omdat ik op ballet het enige meisje was dat met een halve tutu rondliep omdat mijn moeder nog een lapje kant over had, nee, dat van mij betrof de flessenschraper om dat laatste beetje slappe yoghurt, vaak al over de datum heen omdat 'zo'n houdbaarheidsdatum ook alleen maar commercie is', uit de fles te krijgen.

Nou, zo ging ík niet worden.

Sowieso had ik jaren niet aan duurzaamheid gedaan, want in Amsterdam stort je je afval in een gat in de grond en als dat gat vol is, zet je het er gewoon naast, bij de andere hamsterkooien en halve bankstellen. Als je erover nadacht, was het eigenlijk best absurd dat ze hier in het Dorp drie verschillende containers hadden terwijl ze 20 kilometer verderop alles op één grote hoop flikkerden, maar goed, zo bezien had het in Nederland überhaupt geen zin om je in te spannen als ze in China vrolijk door gaan met vervuilen, en met die houding kom je nergens. En dus gingen we hier keurig meedoen met afval scheiden, en hoe, zelfs de glasbak bleek drie kleuren te hebben. 'Nog even en we moeten het regenwater opvangen om te douchen', zei de Man, iets wat hij niet in het bijzijn van mijn oom durft te herhalen, bang dat die er werk van gaat maken.

Het gekke is, na een week begonnen we er lol in te krijgen. Ik haalde een ja/nee-sticker bij de gemeente, we geven elkaar tips en complimenten ('Je weet dat het dekseltje van het Olvaritpotje af moet, hè?') en de Man vindt het vooral leuk om te kijken hoeveel plastic we verbruiken. Ongelooflijk veel, kwamen we achter, zelfs bananen zitten in plastic, en 's avonds bij het eten spraken we schande van de fabrikanten achter deze waanzin. Ik wist dat ik definitief veranderd was toen een vriendin uit Amsterdam bij ons kwam eten en ze me betrapte terwijl ik een plastic verpakking uit de vuilnisbak viste die zij er net had in gegooid - ik zeg niet dat ik mijn moeder ben geworden, maar het scheelt niet veel.

Alleen die flessenschraper, die komt er niet in.

Reageren? eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden