Eva Hoeke en de Man kijken eindelijk Game of Thrones: 'Geef je een seintje als het politieke gedeelte begint?'

Eva Hoeke.Beeld Robin de Puy

Er was een nieuw seizoen van Game of Thrones uitgekomen. Het zevende reeds en de opwinding over de Amerikaanse fantasyserie bereikte mij via alle denkbare kanalen: op Facebook ging het ineens alleen nog maar over Littlefinger, uit een Whatsappgroep leerde ik dat Daenerys geen kinderen kan krijgen en een vriendin hield het kort: of ik een andere keer terug kon bellen? Ze zat net even in een emotionele scène met een draak. Zelfs Anthony Scaramucci, de kortst zittende Amerikaanse communicatiedirecteur ooit, gaf Trump op Twitter een veeg uit de pan door te zeggen dat 'When enough people make false promises, words stop meaning anything, and then there are no more answers, only better and better lies.' Was getekend, Jon Snow.

Ik weet niet wie Snow is.

Ik weet ook niet wie Littlefinger en Daenerys zijn, want iedereen kijkt Game of Thrones, iedereen en zijn ouwe moer, behalve wij. Dat ligt niet aan mij, dat ligt aan de Man, die alles met heksen en draken baarlijke nonsens vindt. Elke december worden alle drie de Lord of the Rings uitgezonden en ook dan kijk ik alleen, want zodra Frodo in beeld komt, begint hij commentaar te leveren en dan kan je de tv net zo goed uitzetten want het verdedigen is nog potsierlijker. ('Ja-haaa, Gandalf leeft nog na die val, ga nou maar weg.')

En toch probeerde ik het nu weer. 'Stel je nou voor', zei ik, terwijl ik aan al die avonden dacht dat we samen op de bank Homeland en House of Cards zaten te bingen. 'Stel dat we het nou wél goed vinden. Dan zitten we de rest van de maand geramd. Dat is toch gezellig? En je houdt toch van geschiedenis?'

Hij keek me aan: echte geschiedenis ja, dit was geen geschiedenis, dit waren mythen, onzin dus. 'Nee maar het is een soort historische House of Cards', zei ik weer, want dat had ik gehoord. 'Hier zit ook politiek in.' Dat iemand me vanwege de drie miljoen personages en plotwendingen had aangeraden een notitieboekje bij te houden, liet ik achterwege, net als het argument dat er veel 'lekkere wijven' in zitten, want zo'n man is hij niet. In plaats daarvan zei ik dat Winterfell een soort Arnhem is, want ook dat had ik horen zeggen.

'Oké, oké', zei de Man tenslotte, murw gezeurd. 'Ik probeer het drie afleveringen. Als ik het dan niet leuk vind, stop ik ermee.' Een recensie in NRC dreigde nog even roet in het eten te gooien ('Volk van dit, volk van dat, geen touw aan vast te knopen'), maar gisteravond was het dan zover. Ik had thee gezet en gevulde koeken gehaald, extra grote, en ik knikte braaf van ja toen hij zei dat hij wel heel veel voor mij over heeft, hij moest nog zien of dat andersom ook zo was. 'Toen we op mijn verzoek naar die serie over het oostfront keken lag je ook luidkeels te gapen.'

Daarna begonnen we. Eerste opmerking: 'Ik hou niet van fictieve landen.'

Daarna: 'We zitten dus nu al een kwartier naar een kroonprins met een dwergenbroer te kijken.'

Na een half uur: 'Geef je een seintje als het politieke gedeelte begint?'

Maar weer later, ik had hem ondertussen chips gegeven, nog even en hij mocht weer binnen roken, kwam de eerste verzoenende opmerking: 'Eén voordeel op de Hobbits, ze hebben tenminste normale oren.' Toen daarna ook nog geheel onverwachts een knaapje van een toren werd geduwd ('Hee! Net als Francis Underwood in de metro') zag ik zelfs iets van belangstelling in hem opwellen.

Je kan nooit weten, niks is zeker, maar september zou zomaar eens een heel gezellige maand kunnen worden.

Reageren? eva.hoeke@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden