Eurosonic: Wat van ver komt, is niet per se beter

De hoge kwaliteit van de actuele Nederlandse popmuziek werd de afgelopen dagen in Groningen tijdens Eurosonic/Noorderslag misschien nog wel het best aangetoond door het aanbod te vergelijken met dat uit het buitenland. Het waren de gratis voor iedereen toegankelijke concerten op de Grote Markt van bijvoorbeeld Go Back To The Zoo die het meest spraakmakend bleken onder de duizenden muziek-professionals en -liefhebbers.

Spector. © Pieter Sabel / vk.nl

Drie avonden en nachten struinen langs de meer dan dertig podia in Groningse binnenstad leverde vooral de vaststelling op dat alles wat van buiten komt niet per definitie lekkerder smaakt.

Zo sta je donderdagavond vol verwachting op de nieuwste britpop-belofte Spector te wachten om na twee volstrekt fantasieloze, rommelig gespeelde liedjes nog maar eens in het programmaboekje te kijken of dit echt de band is die door de BBC en The Guardian als een van de grote nieuwe ontdekkingen van 2012 werd getipt. Slappe derivaatpop, met als enig lichtpuntje dat de band het snel voor gezien hield. Je zou de glaze-bollezers uit het Verenigd Koninkrijk vervolgens met z'n allen naar de Der AA-Kerk te willen duwen, waar het Amsterdamse Moss het nieuwe werk met zoveel meer overtuiging presenteerde.

Maar voor Nederlandse bands waren we niet naar Eurosonic afgereisd, dus snel door naar een andere 'belofte', de 17-jarige Franse dj/producer Madeon. En ja, je hoort dat zijn herwaardering voor de Parijse jarennegentighouse beslist potentie heeft.
Dance, rock, hiphop en folk: alle genres komen in Groningen voorbij. Ierland en Duitsland leveren dit jaar de meeste bands, maar de als 'Berlijnse hip­hopsensatie' op de affiche aangekondigde Casper echt het beste is wat het land in dat genre te bieden heeft, dan is het droevig gesteld met hiphop bij onze oosterburen. Een lelijke schreeuwstem en een gedateerd rockgeluid geven Casper hier geen schijn van kans.

Spraakmakend

Ze zijn er wel, die bands en artiesten die je 'gezien moet hebben', maar waar vorig jaar James Blake alle aandacht naar zich toe trok, is er nu geen enkele echt spraakmakende band of artiest.

Het is vooral een kwestie van geluk hebben, wil je met enig vertrouwen in de niet-Nederlandse Europese pop huiswaarts keren. Zo blijkt New Build, een afsplitsing van het Britse Hot Chip met mooi verzorgde, dansbare elektro-funk echt een belofte, en presenteert even later het Britse Vondelpark een aardige symbiose van postrock en in galmende echo doordrenkte gitaarpop, rakend aan het geluid van The xx.

Maar ook hier geldt: niet erg origineel. En hoezeer zijn stem inmiddels ook op die van zijn vader Ian is gaan lijken, dat is de muziek van Baxter Dury wel. Geestig verwoordt Dury in luchtige popliedjes herinneringen aan zijn ex-vriendinnen. En dan is er nog die andere vreugdevolle Britse popband: Veronica Falls. Goede liedjes, fijne samenzang en heerlijk raggen op de gitaren. Ze kunnen het gelukkig nog wel, de Britten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden