Europa laat zich niet inpalmen door Bush

AZNAR, Chirac, Poetin en andere Europese leiders staan te wachten op George W. Bush, die met de Europe Guide onder zijn arm is gearriveerd....

Dat is, evenals Time, iets optimistischer na afloop van de Europese reis van de Amerikaanse president dan de Europese bladen. Der Spiegel wijst erop dat Bush niet voor niets in het zuiden aan zijn rondreis begon. Bij de conservatieve Aznar, die Bush graag in bescherming nam. En wat Der Spiegel betreft de eerste afvallige is in het Europese verzet tegen het raketschild.

The Economist, al gedrukt terwijl Bush nog naar Göteborg moest, laat de president aan zijn parachute een stuiterige landing maken. Ook het Britse weekblad signaleert beginnende verdeeldheid binnen de NAVO-landen, maar waarschuwt Bush: het venijn zit in de details. Om nog te zwijgen van Poetin. Focus kopt veelzeggend 'niet echt enthousiast'.

George W. Bush kwam - zijn reisgezelschap bestond uit meer dan zevenhonderd man! - om Europa te betoveren met zijn charmes. En de Europese leiders lieten zien dat ook zij geschoold zijn in aardig doen. Maar of ze zich lieten inpalmen? Niks daarvan. Newsweek refereert aan de Franse president Chirac, die Bush beleefd liet weten dat hij 'niet wegkomt' met het afwijzen van Kyoto. Diplomaten zeiden het omzichtiger: 'Bush is iemand die opkomt voor de belangen van een kleine groep van ondernemend Amerika. In Europa moet een leider de hele maatschappij vertegenwoordigen.'

Newsweek brengt een scheiding aan tussen het defensiegeschil - het raketschild - en het milieugeschil - Kyoto - tussen beide grootmachten. Het afwijzen van Kyoto is in Europa uiterst slecht gevallen, maar Newsweek en Time signaleren dat Bush bij de NAVO minder afwijzend werd ontvangen dan vooraf werd gedacht. Want behalve Aznar was er nog een spijtoptant: de kersverse Italiaanse premier Silvio Berlusconi, die zei dat hij het wazige raketschild-plan van Bush had 'ontvangen als een stimulans voor verdere analyse'.

Time laat over Kyoto Robert E. Grady aan het woord, oud-adviseur van president George Bush de Eerste. Grady vindt dat Bush II een compromis moet vinden voor de aanpak van het broeikaseffect. Onder het motto zo vader zo zoon, moet George W. snel komen met de 'zoon van Kyoto'. Grady geeft Bush groot gelijk dat hij Kyoto van tafel veegt. In het akkoord is geen limiet gesteld aan de uitstoot van koolmonoxide door ontwikkelingslanden, terwijl zij (denk aan China en India) binnen afzienbare tijd daarin het grootste aandeel zullen hebben.

Grady ziet een nieuwe wereldmarkt voor zich van de handel in uitstoottegoeden. De basis daarvoor is al gelegd in de Clean Air Act van 1990 van Bush sr. (en dus door Grady zelf ). De handel in uitstoottegoeden is vooral gunstig voor de ontwikkelingslanden, stelt Grady. Zij kunnen, nu ze nog in de opbouwfase zijn, veel goedkopere maatregelen nemen dan de rijke wereld met zijn moderne infrastructuur. En als de arme landen het handig aanpakken, houden ze tegoeden over die ze dan voor veel verkopen aan het Westen. Met het milieu dat maximaal profiteert van elke dollar die wordt geïnvesteerd. Wereldpolitiek met als motto: een beter milieu begint bij anderen.

En de jonge Bush, heeft hij het nou eigenlijk nog een beetje naar z'n zin gehad? Voor zijn vertrek zei hij dat 'elke dag een prachtige dag is als men president is'. Maar ondertussen. Het diner met de regeringsleiders beschreef Bush volgens een van zijn ambtenaren als 'twee lange uren.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden