Lezersbrieven

EU kan voorwaarden stellen aan financiële hulp Tunesië

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 24 december.

Mark Rutte met de Tunesische president Beji Essebsi, 05 december 2016. Beeld anp

Radicale Tunesiër

De Tunesische verdachte van de terreuraanslag in Berlijn was geradicaliseerd tijdens zijn vierjarige gevangenschap in Palermo. De Italiaanse autoriteiten wilden deze Amis Amri daarna uitzetten naar Tunesië, maar dat mislukte omdat de Tunesische autoriteiten weigerden mee te werken. Hadden zij dat wel gedaan... De EU heeft de hulp aan Tunesië voor 2017 verdubbeld tot 300 miljoen euro. Daar zijn goede redenen voor.

Mede door aanslagen in dat land blijven de toeristen weg, neemt de werkloosheid verder toe en radicaliseren steeds meer jonge mannen. De vraag is echter: waarom stelt de EU niet als voorwaarde aan hulp het terugnemen van misdadige geradicaliseerde Tunesiërs? De hulp is nota bene bedoeld voor 'goed bestuur', waaronder 'bureaucratische hervormingen' en het 'tegengaan van corruptie'. Waarom kan Tunesië ongestraft zijn staatsgevaarlijke burgers op Europa loslaten?

Bob van den Bos, Den Haag

Hoezo vreedzaam?

Volgens de reportage 'Eet vreedzaam en duurzaam' zou een kerstdiner waarvoor een paard is geslacht en/of rivierkreeften al dan niet levend worden gekookt, hieraan voldoen. Hier is weinig 'vreedzaams' in te vinden. Ook niet in het advies om misschien toch maar gewoon een kalkoen uit de winkel te halen.

Misschien dat de 'trendy koks' iets anders kunnen bedenken. Trouwens, Kerst vier je met je hart en niet met je maag.

Len Koetsier, Groningen

Verveelde machinisten

De NS-machinisten vinden hun werk te eentonig. Daarom stapten ze (tevergeefs) naar de rechter. Miljoenen mensen stappen elke dag in dezelfde auto en rijden over dezelfde weg naar hetzelfde kantoorpand waar ze elke ochtend dezelfde grappen van Edgar, Jos en juffrouw Jannie moeten aanhoren. Dit dagmenu smaakt het NS-personeel klaarblijkelijk slecht, ook al nemen zelfs hun klanten dagelijks dezelfde trein.

Wat wil men nu eigenlijk? Dat het traject Amersfoort-Tilburg wordt aangesloten op de looping van de Python in Kaatsheuvel? Praktisch overal in Nederland waar je uit het treinraam kijkt, zie je groene weilanden met herkauwend vee, en elk treinstation is nagenoeg hetzelfde. De motivering van het personeel is dat de aandacht van de machinist verslapt wanneer het traject steeds hetzelfde is en dat dit gevaren oplevert. Ze willen meer avontuur om de scherpte te behouden. Misschien is het een idee om langs elk traject wekelijks een ander (exotisch) dier in een weiland te plaatsen ter vermaak van de verveelde machinist. Kunnen ze op safari.

Zo niet: op naar de zelfrijdende trein!

Olivier Willemsen, Amsterdam

Vrijwilligersgeld

In de lezenswaardige rubriek 'Geldvraag' wordt vermeld dat ouderen die vrijwilligerswerk doen bij een ANBI-instelling daarvoor een (fiscaal) onbelaste vergoeding van maximaal 1.500 euro per jaar kunnen krijgen, en dat zij, als ze dit bedrag schenken, dit als aftrekpost kunnen opvoeren.

Deze vergoeding is echter géén automatisme. De betrokken instelling moet wel eerst beslissen of dergelijke vergoedingen gaan worden uitgekeerd, en dan ook aan welke vrijwilligers deze vergoeding gaat worden toegekend en in welke mate.

Ook moet er dan een realistisch budget voor deze vergoedingen in de begroting worden opgenomen. Er mag niet van worden uitgegaan dat alle vrijwilligers hun vergoeding schenken. Dat leidt tot het ongedaan maken van deze aftrekposten door de Belastingdienst.

Verder kunnen er nog functies binnen deze organisaties zijn waarvoor krachtens de statuten of kerkorde helemaal geen vergoeding mag worden toegekend. Dan kan er sowieso geen aftrekpost ontstaan.

Gerrit van der Meij, oud-penningmeester Deutsche Evangelische Gemeinde Rotterdam

Kerststal

Donderdag 22 december waren mijn vrouw en ik op bezoek in de kathedraal van Den Bosch om de uitgebreide kerststal te bewonderen.

Tot onze grote voldoening en dankbaarheid viel het ons op dat ongeveer een kwart tot de helft van de bezoekers Nederlanders van buitenlandse afkomst waren. Dit laat weer zien dat aan de basis van de samenleving de integratie gewoon doorgaat.

Rien Couwenbergh, 78 jaar, Oudenbosch

Rien Couwenbergh: 'Dit laat weer zien dat aan de basis van de samenleving de integratie gewoon doorgaat.' Beeld anp

Schoorlse duinen

Aard Mos is initiatiefnemer van de actiegroep tegen bomenkap in de Schoorlse duinen. Ik heb grote sympathie voor zijn initiatief. Blijkbaar willen Staatsbosbeheer, maar ook Natuurmonumenten, met de natuur terug naar de tijden van weleer. Dit ondanks het feit dat de natuur zich heeft aangepast aan ons milieu en dat altijd zal blijven doen.

Het beboste Voornse duinengebied werd in het verleden regelmatig bezocht door bezoekers uit de Noordelijke kustgebieden omdat daar door kaalslag het bos in deze gebieden al sterk was gereduceerd. Maar ook hier op Westvoorne hebben technocratische 'natuurmakers' toegeslagen en is een groot deel van de duinbossen tot grote ergernis van de bewoners gekapt.

Enkele jaren geleden zag het gebied tussen Rockanje en Oostvoorne er door de verwoesting uit als een strijdterrein uit de Eerste Wereldoorlog en het is daarna een kale zielloze vlakte geworden met uitzicht op de industrie van de Maasvlakte. Ik raad Mos en de actiegroep aan om eens te komen kijken. Hun bewonderenswaardige standvastigheid zal alleen maar toenemen.

Frans Derks, Brielle

Trage trein zegen voor milieu

In de Volkskrant van 15 december betoogt Michiel Slütter dat een supersnelle nachttrein een zegen voor het milieu zou zijn. Dat is niet waar. Luchtweerstand en daardoor energiegebruik zijn evenredig met het kwadraat van de snelheid.

Vliegtuigen onttrekken zich daar nog enigszins aan door de lage luchtdruk op vlieghoogte, maar moeten wel hard vliegen om niet naar beneden te vallen. Per reiziger en per kilometer ontlopen vliegtuig en hogesnelheidstrein elkaar niet veel wat betreft energiegebruik. Dat de brancheorganisatie op een veel lagere CO2-emissie door de snelle trein komt, zal zijn doordat die grotendeels op kernenergie rijdt, een energievorm waar we zo snel mogelijk van af moeten.

Wat vooral funest is voor het milieu, is het idee dat alles steeds maar groter en sneller moet, en de City Night Line was daar nu juist een prachtige uitzondering op. Die bleef zelfs twee uur in Karlsruhe stilstaan om te voorkomen dat je al om vijf uur in Basel eruit moest. Langzaam rijden betekent echter wel veel loonuren voor het treinpersoneel. Volgens mij is dat werkgelegenheid, maar voor commerciële bedrijven een enorm veel grotere kostenpost dan energie.

Rik Zakee, Den Haag

Ommezwaai

Ik maak ernstig bezwaar tegen de kop op de voorpagina van maandag: 'Ommezwaai GroenLinks'. GroenLinks maakt helemaal geen ommezwaai, de meerderheid van de leden is en blijft voorstander van het verdrag met Oekraïne. Het congres heeft dat alleen maar bevestigd. 'Klaver haalt bakzeil bij zijn leden' was de enige juiste kop geweest.

Rene Wijne, Rijswijk

Beschuitje

Opnieuw oordeelde de rechter dat de uitvinder zelf bepaalt wie zijn beschuitinkeping mag gebruiken. De inkeping maakt het gemakkelijker om beschuit uit de strakke rolverpakking te halen. Er is volgens de rechter geen sprake van machtsmisbruik omdat er alternatieven zijn. In voorgaande rechtszaken was het 'smeerprobleem' de voornaamste reden waarom een gat in het midden niet werkt.

Het zal vooral ook duurder zijn om te maken vanwege de nieuwe mal of bakvorm en een andere baktechniek - niet noodzakelijk bij de inkeping. Het patent op de inkeping loopt in 2019 af.

Waarom stoppen fabrikanten de ronde beschuitjes in de tussentijd niet in een vrolijke prismaverpakking?

Arjen Oldenhuis, Rotterdam

De beschuit met inkeping van Theo Tempels, die zijn vinding niet beschikbaar hoeft te stellen aan Coninental Bakeries. Beeld Marcel van den Bergh / de Volkskrant

Wereldleed

Gezien de enorme aandacht die wij met z'n allen, met enige tussenpozen, al weken besteden aan het soepel verwijderen van een beschuit uit de verpakking, zou ik willen constateren dat het met het wereldleed nogal meevalt. Of is dat een brug te ver?

Peter Nierop, Purmerend

(On)gelovigen

Wie het nieuws van de afgelopen dagen nog niet heeft meegekregen dat Nederland nu minstens evenveel ongelovigen als gelovigen telt, hoefde alleen maar naar de finaleronde van De slimste mens van donderdag 22 december te kijken. Geen van beide kandidaten wist iets te vertellen over Jozef van Nazareth, de Timmerman, de voedstervader van Jezus! Zeker, 'een dwaas zelfs, die zwijgt, zal wijs geacht worden, en die zijn lippen toesluit, verstandig' (Spreuken 17:28), maar de stilte in de studio van het kennisprogramma van nota bene de KRO-NCRV zo vlak voor Kerst is duizendmaal sprekender dan welk onderzoeksrapport dan ook.

Paul van Dijk, student geschiedenis, Utrecht

Luisterangst

Kent u het woord luisterangst? Het staat in geen enkel woordenboek. De kans dat u het woord gebruikt, is daarmee erg klein. Spreekangst is bekender. Veel mensen kennen dit woord uit eigen ervaring. Aan spreken in het openbaar, zeker in de kindertijd, hebben ze niet de beste herinneringen. Gelukkig hebben veel van deze mensen op latere leeftijd hun angst voor spreken overwonnen.

Zij durven nu voor hun mening uit te komen, laten die op allerlei plekken horen en zijn buitengewoon goed geslaagd in het overwinnen van hun spreekangst. Dat is goed nieuws. Wie echter terugblikt op 2016, ontwaart een nieuwe angstvorm: de angst voor luisteren. Deze mensen worden gekenmerkt door angst om in het openbaar te luisteren.

Het zijn mensen die het moeilijk vinden om een ander uit te laten praten en die anderen steeds interrumperen. Die uit angst voor het luisteren een ander uit z'n evenwicht halen, zodat ze kort mogelijk hoeven te luisteren. Omdat we de angst van deze groep mensen niet mogen onderschatten, is voor mij luisterangst woord van het jaar. In de hoop dat we het woord in 2017 bijna niet hoeven te gebruiken. En dat luisterangst een modieus verschijnsel blijkt te zijn. Iets typisch 2016.

Wilbert van den Heuvel, Nijmegen

Screening asielzoekers

We doen wat we kunnen. Dat is heel erg fijn. Maar er is geen enkele serieuze ondernemer die dat voldoende vindt. Het gaat niet om wat er kan, het gaat om wat er moet. Wat moet, is dat we in de screening van asielzoekers geen steken laten vallen. Dat kan niet omwille van onze veiligheid, dat kan niet omdat het meer dan 99 procent van de onschuldige asielzoekers in diskrediet brengt. En populisten in de kaart speelt.

Wat er kennelijk niet gebeurt en wat mijn eerste stap zou zijn: praat even met ze. Elke oud-rechercheur heeft aan tien minuten genoeg om dwars door een jongen van 23 heen te kijken. Met een tolk, als dat nodig is. Ik denk dat ze in de rij staan, deze ervaren vaklui met hun onbetaalbare mensenkennis. Hun expertise én hun rechtvaardigheidsgevoel kunnen onze nachtrust en die van de terechte asielzoeker substantieel verbeteren. Een paar ontregelende vragen over Allah, ongelovigen, de sharia, homoseksualiteit (GayPride), décolleté's enzovoorts en je weet genoeg. Kortom, we perfectioneren onze scans, telefoonkrakers, databases, intelligence et cetera. Maar we zetten eerst even een mannetje neer dat alle technologische en organisatorische mankementen opvangt.

Ik weet zeker dat ze naast de telefoon klaarzitten.

Piet van Winden

Hand in eigen boezem

Toen ik in de jaren negentig geneeskunde studeerde, werd het voorschrijven van de toen nieuwe antidepressiva (SSRI's) flink door de psychiaters gepropageerd. Huisartsen zouden depressies veel te weinig herkennen, en zij onthielden daardoor veel mensen een werkzame behandeling.

Hoogleraar psychiatrie Kahn beweerde op televisie dat door gebruik van antidepressiva het merendeel van de depressieve mensen binnen drie maanden genezen was.

Het slikken van Prozac werd 'hip'. SSRI's waren zelfs geïndiceerd bij somberheidsklachten, en het pleidooi was dan ook om deze middelen laagdrempelig voor te schijven. Huisartsen die indertijd niet direct van de meerwaarde overtuigd waren, vond ik, en velen met mij, ouderwets. Ik begreep destijds niet veel van die conservatieve houding.

Als jonge enthousiaste huisarts heb ik de nieuwe middelen dan ook royaal voorgeschreven, ondanks de waarschuwingen van mijn huisarts-opleider die het 'allemaal al een keer mee had gemaakt toen valium op de markt kwam'.

Mijn opleider heeft helaas gelijk gekregen, zoals in de Volkskrant van 21 december is te lezen. Psychiaters die nu beweren dat huisartsen geen antidepressiva meer moeten voorschrijven, leggen daarmee echter opnieuw het probleem bij de huisarts.

Het zou gepast zijn als ze eerst een flinke hand in eigen boezem zouden steken.

Jip de Jong, Amstelveen

Half uurtje meer

In de Volkskrant wordt gemeld dat minister Bussemaker en staatssecretaris Dekker zich zorgen maken over het aantal leerlingen met een dyslexieverklaring. Ook op de TU Delft zien wij steeds meer studenten met een dyslexieverklaring.

Studenten krijgen met zo'n verklaring dertig minuten meer tijd voor een tentamen van drie uur dan hun collega-studenten. Na het tentamen is niet meer te zien dat de student langer de tijd gehad heeft. Dit is mijns inziens onwenselijk.

Een student die een tentamen in drie uur maakt, levert een grotere prestatie dan een student die daar dertig minuten langer voor nodig heeft. Mijn voorstel is om op de cijferlijst te vermelden voor welke tentamens de student langer de tijd gehad heeft.

Daarmee weet een toekomstige werkgever dat hij een kundig ingenieur in dienst neemt, maar wel een ingenieur die voor een leesopdracht iets langer nodig heeft dan zijn of haar collega's.

Guido Janssen, hoogleraar TU Delft

Guido Janssen: 'Mijn voorstel is om op de cijferlijst te vermelden voor welke tentamens de student langer de tijd gehad heeft.' Beeld Raymond Rutting / de Volkskrant

Afke's tiental

Een mooi artikel over de Friese kerstmusical 'Afke's elfde' in de Volkskrant. Maar het viel mij wel op dat er in het artikel helemaal niet wordt verwezen naar het klassieke Friese kinderboek Afke's tiental van Nienke van Hichtum, dat voor het eerst verscheen in 1903. De titel en een deel van de inhoud van de kerstmusical zijn natuurlijk geïnspireerd op dat boek, zoals ook blijkt uit de beschrijving op de website van het Posthuis Theater te Heerenveen.

Ook al lijkt het voor Friezen misschien op het intrappen van een open deur, Nienke van Hichtum en haar boek verdienen het om steeds genoemd te worden als deze musical wordt besproken.

Pieter Roth, 's Hertogenbosch

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden