EU-feestje domineert Brussels theaterfestival

Zaterdagochtend, een uur of tien. Daar hangt-ie dan ineens, hoog boven een brede Brusselse boulevard, ongemakkelijk vastgekleefd aan een zwartglanzend kantoorgebouw: het reuzenvogelnest....

Hirondelle (of: dooi vogeltje /great swallow) heet deze theatervoorstelling waarmee Vlaming Benjamin Verdonck, een van de openingsacts van het Brussels KunstenFestivaldesArts verzorgt een origineel project dat zeven dagen gaat duren.

Dit jaar valt het openingsweekeinde van het festival met 35 uiteenlopende, (internationale) kunstprojecten gedurende 25 dagen samen met uitbreidingsfeestjes van de Europese Unie en die laatste lijken af en toe enigszins dominant. Zo kan het zo maar voorkomen dat vrijdagavond tien aspirant-lidstaten zich in songfestivalsetting en klederdracht luidruchtig aan Brussel presenteren, terwijl een paar blokken verderop het bescheiden Sabenation in premi gaat. Oftewel, een inventief stuk over het failliet van de trots van Belgiexponent van het vooruitgangsdenken en waarborg voor een warme werkomgeving: Sabena. Meer dan een luchtvaartmaatschappij, een levensstijl, een identiteit with Sabena you are already there, heette het. Dus wat gebeurt er zonder?

Concept komt uit de koker van het zogenoemde Rimini Protokoll, een Duits driemanschap (Helgard Haug, Stefan Kaegi , Daniel Wetzel) dat 'echte mensen' (en dus echte amateurs) betrekt bij hun voorstellingen in dit geval Sabeniens, die in 2001 naar huis werden gestuurd met de botte boodschap hun ontslag maar op tv te gaan volgen.

De makers hanteren een heldere opbouw en een strakke regie waarmee ze hun spelers van een duidelijk kader voorzien: wat ze doen op de speelvloer wijkt soms niet veel af van wat ze op hun werk deden destijds, terwijl ze ondertussenverhalen van hoe het verder ging na hun 'Sabenation'. Resultaat is een intrigerende collage van bedrijfsgekkigheid en persoonlijke verhalen met een pakkend en toepasselijk einde waarin teleurstelling nog steeds doorklinkt.

Niet veel later wordt in het stadshart afgeteld naar de eerste minuut van de eerste mei; dag van tienvoudige toetreding en Dag van de Arbeid die in Brussel maar langzaam op gang komt. Ook het nest aan de boulevard geeft weinig sjoege. Om twee uur 's middags: niks; om zes uur 's avonds idem. In het nieuwe festivalcentrum Salon, in de Beursschouwburg, gaat 12 a.m. awake and looking down van start, een performance van liefst zes uur van het fameuze Forced Entertainment, zes eigenzinnige Britten die tijdens dit festival hun twintigjarig theaterbestaan vieren. Met dit stuk (een reprise), met een nieuw (

Bloody Mess) later in de maand, met een tentoonstelling, een boek.

12 A.m. is zes uur improvisatie waarin de acteurs in hoog tempo van personage veranderen, gewoonweg door een ander pak aan te trekken en een kartonnen tekstbord omhoog te houden waarop kort staat aangegeven wie ze zijn; als een onderschrift bij een krantenfoto. Bekende koppen, rare types, verslavend en ook vreemd vluchtig: een gevoelen dat wordt versterkt doordat met de personages ook het publiek wisselt, want het is heus niet de verplicht die zes uur uit te zitten.

Eenmaal buiten blijkt rond middernacht in het nest het licht aangegaan. En warempel: de volgende ochtend is er leven. Wie wil weten hoe dit verder gaat (wie niet): nog vijf dagen, 31 meter boven de Rue Anspachlaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden