Etappe naar Les Arcs verdient een dik boek

Wielerjournalisten met tienduizenden Tour-kilometers in de benen groepten zaterdagmiddag in het skidorp Les Arcs bijeen om elkaar in hun ongeloof te bevestigen....

Van onze verslaggever

Bart Jungmann

VAL D'ISERE

Tussen Chambéry en Les Arcs gebeurde zoveel dat ze zich afvroegen waar ze zouden beginnen. Een artikel zou deze martelgang onrecht doen. De zevende etappe van de Tour de France, een rit over 199 kilometer, verdient een dik boek, waarin acht nationaliteiten hun ei kwijt kunnen. Sommige zelfs een paar eieren.

De Fransen mogen in het boek van de zevende etappe schrijven over hun held Laurent Jalabert die de Tour verloor, over hun martelaar Stephane Heulot die de gele trui verloor, over hun verloren gewaande zoon Luc Leblanc die deze etappe won.

De Britten mogen schrijven over Chris Boardman die bijna een half uur achterop raakte. De Zwitsers mogen schrijven over Tony Rominger die viel en toch nog tweede werd, over Alex Zülle die twee keer viel en drieëneenhalve minuut verloor.

De Russen mogen schrijven over Evgeni Berzin die als eerste Russische renner het geel veroverde. De Belgen mogen schrijven over Johan Bruyneel die voor het oog van de camera viel en wonder boven wonder weer opstond. De Duitsers mogen schrijven over Jan Ullrich die debuteert, pas 23 jaar is en zich aandiende als groot talent. De Oostenrijkers mogen schrijven over Peter Luttenberger en dat wordt een vergelijkbaar hoofdstuk.

De Nederlanders mogen schrijven over Leon van Bon die afstapte met de bolletjestrui om zijn schouders.

De Italianen mogen een keer niets schrijven en de Spanjaarden mogen veel schrijven over de koning die zijn aureool van onaantastbaarheid verloor. Vijf keer won Miguel Indurain de gele trui.

Zeker Indurain was zo ongenaakbaar dat niemand hem dit jaar echt durfde te tarten op zijn weg naar het zesde exemplaar. Maar zaterdag in de klim naar Les Arcs bleek niets menselijks hem vreemd. Koning, keizer, admiraal, honger hebben ze allemaal wel eens.

De Tour de France ontplofte toen de Ronde zijn tweede week in ging. De kou en de regen van de eerste zes ritten eisten hun tol op de eerste dag dat een hoogte van duizend meter overschreden werd.

Het boek van de zevende etappe begon zaterdagmorgen op de Quai de Verdun. Miguel Indurain bleef zo lang mogelijk in de bus van Banesto. Pas toen de start onafwendbaar dichtbij was, kwam hij naar buiten, dik ingepakt. Het was slechts twaalf graden en dat is geen weer voor een zonnekoning.

In de stromende regen werd aan de Col de la Madeleine begonnen. Zijn grote concurrenten van ONCE verloren daar hun troef Laurent Jalabert. De man die in eigen land tot belangrijkste troonpretendent was uitgeroepen, hoopte in de afdaling weer terug te komen, maar Indurain had zijn adjudant Jimenez aan het werk gezet om op Cormet de Rosselend de eerste van de negen kegels om te gooien.

Kortom, de zevende etappe leek weer het oude liedje in te leiden. De koning maalde in zijn eigen tempo naar boven en alle snoodaards die het gewaagd hadden zich een kansje op de troon toe te dichten, zouden successievelijk een kopje kleiner worden gemaakt. Tijdritspecialist Chris Boardman was al geëlimineerd en die ene brutale klimmer die in de Pyreneeën nog praatjes had, ging in de tijdrit naar Saint-Emilion nog wel voor de bijl. Gelukkig, het was al weer droog geworden.

Maar ruim drie kilometer voor de top in Les Arcs kreeg het boek van de zevende etappe zijn onverwachte climax. De twee ploeggenoten Olano en Rominger voerden het tempo op en de koning moest buigen. Ondanks al zijn ervaring, ondanks het toeziend oog van de ploegleiders Unzue en Echavarri had hij een enorme misrekening gemaakt. Hij had te weinig gegeten en dat is onherstelbaar fataal voor een wielrenner die bergop rijdt. De verschrikkelijke geeuwhonger had toegeslagen.

Ruim vier minuten na winnaar Leblanc kwam de koning boven, met een verzet dat sire onwaardig was. Hij stuurde dwars door de opdringende journalisten naar boven, weer snel de bus in.

De ploegleiding mocht het verhaal vertellen.

Echavarri: 'We zijn niet gewend Indurain zo te zien. Hij heeft enorm getranspireerd en veel calorieën verloren. Als dat op de Madeleine was gebeurd, dan was de Tour nu al over geweest. Hetzelfde is hem eens overkomen in Sestrières in 1992, maar toen zaten alle favorieten voor hem. Het is nu zaak om zo snel mogelijk te recupereren en in die periode niet te veel tijd te verliezen.'

In de tijdrit zondag bleef de winst- en verliesrekening, maar de weersverwachting belooft voor vandaag regen, sneeuw en temperaturen onder het vriespunt op de Isseran en de Galibier. De Tour blijft onvoorspelbaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden