Esther Gerritsen gaat shinen op het Boekenbal

TV-recensie Frank Heinen

Het is weer bal, een hele Boekenweek lang. Maar kunnen schrijvers niet gewoon vertellen zonder gekke filmpjes erbij?

Esther Gerritsen met haar Boekenweekgeschenk Broer. Beeld anp

Matthijs van Nieuwkerk legde het woensdagavond al uit: 'De komende weken wordt zij als een literaire vorstin door de Lage Landen gereden. Zeventien signeersessies, twaalf lezingen, twee feesten, een quiz en dat allemaal in twee landen en 27 steden. Van haar Boekenweekgeschenk Broer zullen 655 duizend exemplaren worden gedrukt en ze is hier aan tafel: Esther Verhoef.'

Ai.

De verspreking greep de presentator aan, z'n eigen rapheid was 'm te vlug af geweest. De glimlach was echter met geen honderd Esther Verhoefs van Esther Gerritsens gezicht te poetsen. Onverstoorbaar verhaalde ze over een zeer bescheiden voetballoopbaan, over de eerste zin ('Heb je lang gedaan over de eerste zin?' 'Nee.' 'Is het belangrijk, een eerste zin?' 'Ja.') en een nog te maken film. Tussendoor goochelde ze nog een glas water weg.

Charmant, sportief, welbespraakt en getruct; Gerritsen zou de ideale talkshowgast zijn, als ze niet al een fijner talent bezat. Zoals ze uitblonk aan tafel, zo zal Gerritsen ook vanavond shinen, op het 65ste Boekenbal. De voorbereidingen daarvoor waren gisteren al te zien; in Binnen bij het Boekenbal racete Abdelkader Benali door heden en historie van de literatuurfuif. Tommy Wieringa zei: 'Niemand is lelijk, die avond. Zelfs je ergste vijanden, die gore rothonden, zijn mooi.' Jan Siebelink vertelde een verhaal over fellatio in de gordijnen en Connie Palmen concludeerde dat de beste feesten de feesten zijn waar niet iedereen naartoe mag. Zo pompte Binnen bij het Boekenbal nog wat lucht in de mythe. Prima, het was gewoon fijn weer eens een wat schrijvers op tv te zien zonder de woorden 'meesterlijk', 'waargebeurd' en 'deze week in de winkel' als grijnzende donderwolkjes boven hun hoofd.

En dat duurt nog lekker een hele Boekenweek, want ze zitten overal. Een dagelijkse boekenquiz, een tweedelige special van Kijken in de Ziel en vanavond in Hotel Van Dale (Thomas van Luyn als hotelier in een getekend decor, schrijvers die betalen met taal en een kokkin - Eva Posthuma de Boer - die het leesvoer bereidt. OK.).

Je vraagt je af waar al dat gedoe voor nodig is. Die human interest, dat net niet geslaagde cabaret? Kunnen schrijvers niet gewoon vertellen, zonder tussenkomst van gekke filmpjes of medegasten die enorm van lezen houden maar vanwege tijdgebrek - enzovoort?

Ja, dat kan.

Gisteravond, tijdens de jaarlijkse overname van DWDD door Adriaan van Dis, vertelden Rodaan Al Galidi, Katja Petrowskaja en Andrew Solomon over hun boeken. Kwartier per schrijver, met de kennis en de polyglotte routine van de gastheer als smeerolie. Niet ieder gesprek verliep rimpelloos, maar dat gaf niet. Juist de frictie vonkte. Vol waren ze, die gesprekken. Vol van gedachten, van gedenkwaardige citaten, van liefde voor en plezier in boeken. Kan dus gewoon. Solomon, de schone broer van de Vieze Man, sloot af. Glimmend van de pret vertelde hij over depressie. Weet u trouwens wie een groot liefhebber is van zijn werk?

Esther Gerritsen. Ja, echt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.