Erwin Koeman en Ruud Gullit, het verschil

Column voor het radioprogramma Langs de Lijn, 22 januari

Ik denk niet dat het ooit zal gebeuren dat Erwin Koeman als trainer een bezoekje krijgt van Foppe de Haan en Jan Reker. Zij werken op de afdeling censuur van de Coaches Betaald Voetbal.

Deze organisatie ging vorige week in Alkmaar even langs bij Louis van Gaal. Van Gaal heeft namelijk gezegd dat Van Basten er als bondscoach niet zo heel veel van bakt en dat mag niet, volgens de reglementen van de CBV die overigens, grappig genoeg, destijds mede door Van Gaal zijn opgesteld.

Dat zal Erwin Koeman niet snel overkomen, dat Reker en De Haan plotseling voor zijn neus staan. Koeman zegt niets over collega-trainers. Collega-trainers boeien hem niet, op zijn broer na, maar wat hij van hem vindt zegt hij wel gewoon in een van de bijna dagelijkse telefoongesprekken. Koeman, Erwin dus, kijkt vooral naar zijn eigen club, zijn eigen spelers en zijn eigen sores.

Wie de trainer ziet, ziet de voetballer. Koeman was een speler zonder veel opsmuk, maar wel een bovenmodale. Hij was hard en eiste veel van zichzelf. Hij deelde uit, maar incasseerde ook, zoals het hoort. Vedetteneigingen had hij niet. Hij voetbalde omdat hij het leuk vond.

Met afstand is hij, in elk geval in enkele opzichten, de beste trainer van de eredivisie. Terwijl in Rotterdam de ene na de andere lawine van de berg rolt, houdt hij zich staande.

Het zelfmedelijden dat zo veel van zijn collega's kenmerkt, is hem totaal vreemd. Erwin Koeman zeurt niet om versterkingen. Hij verschuilt zich nergens achter. Als Feyenoord verliest, verliest hij ook, met opgeheven hoofd, kritisch en openhartig, maar solidair met zijn spelers, altijd loyaal en nooit kinderachtig.

Het is een wonder dat hij dit seizoen geen zwartgallige cynicus is geworden. En het is een nog groter wonder dan hij meestal een opgewekte indruk maakt.

Het begon dit seizoen met de opwinding over de aankoop van de vermeende Ajacied Charisteas. Het ging verder met slechte resultaten, de geruchten over de komst van buitenlandse investeerders, de onttroning van Jorien van den Herik, de botsingen tussen de oudere en de jongere spelers en de constante stroom onthullingen dat Feyenoord financieel aan de grond zit.

En tot slot was er de straf van de Europese voetbalbond die oordeelde dat Feyenoord wel degelijk verantwoordelijk kan worden gesteld voor het gedrag van supporters bij uitwedstrijden en de club uitsloot van verdere deelname aan de UEFA Cup. Daarmee is de laatste hoop verdwenen om het seizoen nog enige kleur te geven.

Zwaar klote, vond Erwin Koeman het. De supporters die dit op hun geweten hebben, noemde hij randdebielen en hij zei dat Feyenoord was genaaid door een stel idioten. Dus de nederlaag zondag tegen NAC, extra blamerend door de cijfers, kon er ook nog wel bij, in deze schijnbaar onuitputtelijke reeks tegenslagen.

Ik ben niet te benijden, zei Ruud Gullit ooit toen hij trainer was van Feyenoord. Erwin Koeman is ook niet te benijden. Maar hij zegt het niet. En hij vindt het waarschijnlijk ook niet. Dat is het verschil.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden