Ernst

Mijn ouders hadden vrienden met een bijzondere auto. Eigenlijk was het nauwelijks een auto, maar een met plexiglas overdekte driewieler, zodat het wagentje nog het meest op een straaljagercockpit met wielen leek....

Martin Bril

Het is vreemd, vind ik, om een verhaal dat eigenlijk maar zo weinig om het lijf heeft, zo lang met je mee te dragen. Oké, er waren twee doden, maar voor mijn ouders hernam het leven al snel weer de gewone loop. Ze wisten niet waar de weeskinderen waren gebleven, en ook dat was dus een doodlopende weg. Het enige wat bleef was de rotonde bij Heerenveen die in de loop der jaren veranderde in een verkeersplein. Er zullen zich in de loop der jaren ongetwijfeld meer dodelijke ongelukken hebben voorgedaan, maar nog altijd als ik er langskom, denk ik aan die naamloze vrienden (of misschien waren het wel kennissen) van mijn ouders. Waarom begin ik hierover?

Daarop kan ik zo een-twee-drie geen antwoord geven. Het verhaal is begonnen en zoekt zich nu tastenderwijs een weg naar een logisch einde. Een andere, vreselijke herinnering die ik heb aan mijn vroege jeugd is dat ik eens uren lag te huilen in een donker kamertje en dat toen opeens het licht aansprong en mijn vader in de deuropening stond. Op de achtergrond was mijn moeder al bezig iets te drinken te organiseren. Waar ze heen waren geweest, of er iemand op mij had moeten passen (wie dan?), hoe laat het eigenlijk was – ik ben er nooit achter gekomen, hoewel ik het mijn ouders vaak heb gevraagd. Maar altijd bleef een goed antwoord uit, dus ik hou het er maar op dat de dorst en het huilen zich hebben voorgedaan in een nachtmerrie. Sowieso ben ik altijd goed geweest in nachtmerries, en nog steeds, hoewel ik me nu stilaan en stiekem realiseer dat sommige nachtmerries wel eens waar zouden kunnen zijn.

Hoe dan ook; we hebben nog steeds geen bevredigend einde voor dit stukje, of het zou moeten zijn dat de dood zich al heel vroeg in het leven meldt en meteen ook een verpletterende indruk maakt. Veel ouder dan 4 kan ik niet geweest zijn, en zonder er woorden voor te hebben, of begrip, wist ik onmiddellijk dat er iets heel ergs kon gebeuren, ook in mijn leven. Het driewielende autootje, man en vrouw achter elkaar, Heerenveen, een vrachtwagen. In één machtige klap werd het onuitwisbaar op mijn harde schijf gezet, en dat was dat.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden