Ernst domineert in meeslepende musical 'Passion'

De verhaallijn in ruwe schets ontstijgt nauwelijks die van een romannetje uit de Bouquet-reeks. Als kapitein Giorgio Bachetti van Milaan wordt overgeplaatst naar de provincie moet hij zijn getrouwde minnares achterlaten, de schone Clara, die weet dat Giorgio verslaafd aan haar is....

Maar de musical Passion, gebaseerd op het negentiende-eeuwse krantenfeuilleton Fosca van Iginio Ugo Tarchetti en de filmbewerking Passione d'amore van Ettore Scola uit 1981, is in handen van Stephen Sondheim de doktersroman en verwante genres ver voorbij. Zijn literaire en muzikale uitwerking van Sondheim is zo wonderschoon en er wordt zo onwaarschijnlijk mooi gespeeld door Vera Mann, Pia Douwes en Stanley Burleson, dat elke negatieve of zelfs maar ironische associatie volkomen ongepast is.

Stephen Sondheim heeft het zich in al zijn musicals, zoals Follies, Company en Into the Woods, behoorlijk moeilijk gemaakt. Ongebruikelijke verhalen en weerbarstige muziek hebben niet altijd grote kassuccessen opgeleverd, maar de Amerikaanse schrijver-/componist staat garant voor hoogwaardige kwaliteit. De 280 Broadway-voorstellingen van Passion in 1994 waren voor een Sondheim-musical heel wat. Daar kwamen ook nog vier Tony Awards bij.

Evan de onderscheidingen was voor actrice Donna Murphy, die als Fosca de zware taak had om het publiek ervan te overtuigen dat ziek, zwak en lelijk niet automatisch betekent dat je er niet bij hoort. Maar ook Vera Mann, die Van den Ende ervan wist te overtuigen dat Nederland rijp is voor Passion, zet een imponerende Fosca neer. Zij laat zowel de vertwijfeling van de breekbare gestalte zien ('Ik ken geen troost, ik zie de waarheid veel te goed'), maar ook de bijna sluwe zelfverzekerdheid waarmee ze haar liefdesdoel probeert te bereiken.

De musical bestaat voor een groot deel uit gezongen brieven. De toon van Clara verschuift langzaam van een walsachtige melodielijn in majeur naar neerslachtigheid als Giorgio uit haar vingers dreigt te glippen, terwijl de melancholieke mineur-klanken van Fosca aan het eind krachtiger worden aangezet. Maar in alle gevallen overheerst de ernst, zowel in muziek als in de tekst, die voorbeeldig vertaald is door Sondheim-expert DaniCohen. De stadshumor waar Sondheim in zijn werk vaak mee speelt krijgt alleen een kans in de cynische commentaren van het groepje officieren. Meer lucht heeft het meeslepende verhaal ook niet nodig.

We zijn wel wat gewend van de drie hoofdrolspelers, maar in Passion spelen ze op de toppen van hun kunnen. Pia Douwes laat een ingetogen lyrische kant die zij in spektakelstukken nauwelijks kan tonen, terwijl Stanley Burleson schitterend zijn innerlijke strijd vorm geeft. Ook de bijrollen zijn met Bert Simhoffer als kolonel en Ids van der Krieke als de dokter uitstekend ingevuld. Regisseur Paul Eenens heeft zijn spelers tot aan de rand geduwd en krijgt loon naar werken.

Producent Van den Ende sluit meestal risico's uit door te kiezen voor bewezen internationale musicalsuccessen. Voor het avontuur moesten we vaak bij het Koninklijk Ballet van Vlaanderen zijn. Met Passion wordt deze traditie met allure doorbroken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden