generatiegesprekEric van Eerdenburg en zoon IJsbrand (Gotu Jim)

Eric van Eerdenburg is de baas van Lowlands, zijn zoon IJsbrand zou er spelen. En toen kwam corona

Eric van Eerdenburg bij zijn woonboot in Amsterdam-Noord met zoon IJsbrand, die er weer is ingetrokken. Beeld Ivo van der Bent

Als de covidcrisis ergens over ging, was het de solidariteit tussen generaties. De Volkskrant laat deze zomer ouders en kinderen aan het woord over gezondheid, vrijheid en beperking, afstand en nabijheid. Deze week: Lowlands-directeur Eric van Eerdenburg en zijn zoon IJsbrand, muzikant.

‘Het regent faillissementen. Ik vrees voor het voortbestaan van een hele sector. Overal vliegen de mensen eruit. Er is volop vraag, maar we mogen niet.’

Het is de geplaagde festivaldirecteur Eric van Eerdenburg (59) te veel geworden: ‘De muziekwereld ligt stil, de filmwereld, theaterwereld, commerciële producties als musicals – al die bedrijven zitten diep in de stront. Het is een helletocht.’

En dan te bedenken dat hij nog geen twee maanden geleden met waardering sprak over het optreden van de regering-Rutte in de coronacrisis. Toen waren we de eerste gasten op zijn woonboot na een keurig nageleefde quarantaineperiode. Maar in amper zes weken is de stemming in huize Eerdenburg helemaal omgeslagen. Mojo, het bedrijf waarvoor hij werkt, heeft net eenderde van het personeel moeten ontslaan. Zijn zoon IJsbrand (24), die muzikant is, kan de huur van zijn woning niet meer betalen en keert voorlopig terug in het ouderlijk huis. Vader Eric: ‘Ik heb het helemaal gehad. Het aantal besmettingen staat in geen verhouding tot het leed dat de strenge maatregelen in de cultuursector veroorzaken. Er heerst grote willekeur en wij worden geslachtofferd.’

Veel mensen op een kluitje, hoe zweteriger hoe beter – dat is de business van Eric van Eerdenburg, én van zijn zoon IJsbrand. De vader stampt als directeur van het Lowlandsfestival al twintig jaar in de Flevopolder een middelgrote stad uit de grond, waar het in hoge mate draait om dicht op mekaar kruipen, bekken met een vreemde en alle teugels laten vieren. De zoon is de muzikale helft van hiphopact Gotu Jim en stond aan de vooravond van een lang festivalseizoen dat de bekroning ging worden op een snel aanzwellend succes. Hij zou zelfs op Lowlands staan, óp het podium, met de trotse vader in het publiek.

Eric van Eerdenburg. ‘Toen Rutte uitsprak dat er tot 1 september geen evenementen zouden zijn, was dat echt een stomp in mijn maag.’Beeld Ivo van der Bent

In maart stortte het binnen twee weken allemaal in. Terwijl de kraan van de wereld langzaam werd dichtgedraaid en het ene na het andere evenement werd afgelast, werkte het Lowlands-team nog een tijdje door. Eric: ‘Er heerste een vreemdsoortig optimisme: we zijn de laatste in lijn, tweede helft augustus. Stel dat Lowlands als enige grote festival wél doorgaat, wat een euforie wordt dat. Coronabevrijdingsdag! Toen Rutte uitsprak dat er tot 1 september geen evenementen zouden zijn, was dat echt een stomp in mijn maag.’

IJsbrand: ‘Wij zouden bijna alle festivals doen. De Zwarte Cross, Into the Great Wide Open, Woo Hah. Paaspop was de eerste, daar waren ze het podium al aan het opbouwen. Toen we het bericht kregen dat we op Lowlands stonden, was ik op wintersport met Jim, mijn muziekpartner. Dezelfde week tikte ons nummer Oranje Etiket een miljoen streams op Spotify aan. We hebben een grote fles champagne opengetrokken. Dit zou echt dé zomer worden.’

Ineens was hun beider agenda helemaal leeg. En tot overmaat van ramp begon IJsbrand zich plotseling niet zo lekker te voelen. Koortsig, pijn in zijn keel…

Van somberheid is nog geen sprake als we vader en zoon begin juni bezoeken op hun schitterende watervilla in Amsterdam-Noord. We worden geacht alle veiligheidsvoorschriften te volgen. Flesje desinfecterende gel bij de voordeur, geen klink aanraken, geen hand of zelfs maar een elleboog. De tafel is zo gedekt dat we keurig anderhalve meter afstand houden. Alles in lacherige sfeer, maar toch: op deze woonboot heeft het virus rondgewaard.

IJsbrand: ‘Het gebeurde precies toen al die maatregelen in gang werden gezet. Een paar dagen voordat de horeca in lockdown ging, begon ik wat in mijn keel te voelen. Die donderdag zouden we nog een show doen voor zeshonderd studenten in Utrecht. In het begin voelde het gewoon als een normaal griepje. Beetje rillerig, de volgende dag had ik 38,5.’

Eric: ‘En toen dacht je: laat ik naar húís gaan! Hahaha.’

IJsbrand: ‘Ik was hier al! Ik woon eigenlijk met m’n huisgenoten in Bos en Lommer, maar we zijn bezig een studio te bouwen in een container op het NDSM-terrein, ook hier in Noord. Daarom moest ik vaak de auto lenen en bivakkeerde ik hier. Sinds november ga ik fulltime voor de muziek. Daarvoor deed ik de opleiding elektronische muziek op het conservatorium in Haarlem. Erg leuk, maar Gotu Jim ging zo goed, we waren een album aan het maken, dus het viel niet meer te combineren.’

IJsbrand: ‘Het gebeurde precies toen al die maatregelen in gang werden gezet. Een paar dagen voordat de horeca in lockdown ging, begon ik wat in mijn keel te voelen.’Beeld Ivo van der Bent

Wist je meteen: dit is corona?

IJsbrand: ‘Eigenlijk wel. Ik vertelde mijn ouders dat ik me niet lekker voelde en ze zeiden meteen: oké, dan ga je nú, híér, naar je oude kamer en kom je pas weer naar buiten als je helemaal nergens meer last van hebt.’

Eric: ‘Opgesloten!’

Moeder Dorothé, vanuit de open keuken: ‘Hierachter zit een heel appartement, met televisie, eigen douche en toilet, dus dat is echt geen straf. Erik zei: als IJs het heeft, hebben wij het toch al, dus laat maar zitten. Maar ik dacht: laten we proberen hem te isoleren. De huisarts zei dat-ie weer onder ons kon als hij geen hoestverschijnselen meer had. Dat was na een dag of zes. Al die tijd hebben we eten voor de deur gezet.’

IJsbrand: ‘Elke avond voelde ik me beter, maar de volgende dag was ik weer helemaal terug bij af, kon ik bijna niet opstaan. En ik rook of proefde niks meer. De eerste dagen was ik echt heel ziek, at ik ook niks. Daarna belde ik of stuurde ik een appje: ik heb zin in een broodje of een kopje thee. Dan liepen ze de trap af met handdoeken voor hun mond, klopten ze aan en stond het keurig voor me klaar.’

Eric: ‘Roomservice!’

IJsbrand: ‘Ik had een sopje in mijn kamer, waar ik het vieze servies doorheen haalde als het weer naar boven moest.’

Waren jullie bezorgd?

IJsbrand: ‘Neuh, als ik al bang was, dan was het voor mijn ouders. Omdat jullie... sorry… natuurlijk al... een beetje... richting... de 60 gaan...’

Eric: ‘Ik was het weekend daarvoor in Londen geweest, voor een vergadering. Later hoorde ik dat ik daar allemaal mensen handen heb gegeven die corona hadden. Jan Smeets van Pinkpop was er en die had het daarna ook. Heb ik nog over z’n bolletje geaaid, want dat doe ik altijd als ik hem zie.’

IJsbrand: ‘Toch denk ik niet dat jullie het hebben gehad.’

Eric: ‘Ik ook niet. We hebben zo’n internettest gekocht. IJsbrand was positief. Dorothé, ik en zijn broertje alle drie negatief. Dus je zou zeggen dat het gelukt is, de isolatie.’

Eenmaal opgekrabbeld bleef IJsbrand plakken, op voorwaarde dat hij wegbleef uit de studio waar het normaal gesproken een zoete inval is en afstand houden onmogelijk. En zo was het gezin Van Eerdenburg opeens weer een gezin. Hoewel er veel verloren was, werd de overmachtsituatie vrij makkelijk geaccepteerd. Traditioneel zijn maart en april de drukste maanden voor Lowlands, de tijd waarin de line-up vorm krijgt. Nu ging Eric brood bakken. ‘Eerst was het meer gat dan brood’, zegt IJsbrand. ‘Maar hij wordt er steeds beter in.’

Eric: ‘Better safe than sorry was het gevoel. Wekenlang gingen we absoluut niet naar de supermarkt. Het aantal DHL-busjes dat hier boodschappen afleverde, was enorm. En alles werd eerst even met de zeepspuit behandeld.’

IJsbrand: ‘Op een dag had jij geen brood gebakken. Ik zei tegen Door dat ik dat even ging halen. Riep ze: wil je dóód of zo?’

Terwijl de ic’s vol lagen, mensen akelig stierven en de toekomst ongewisser dan ooit leek, overheerste het gevoel dat ze niet moesten klagen, omdat ze het lang niet slecht hadden getroffen. Een houding die je vaker zag, vooral bij mensen die geen kleine kinderen hebben en financieel niet meteen in zwaar weer zaten.

IJsbrand: ‘Het was wel relaxed eigenlijk. We schoten weer in de oude dynamiek.’

Eric: ‘Ik vond het mooi dat jullie als broers samen muziek gingen maken.’

IJsbrand, met een knikje in de richting van zijn broer Aris, die in de keuken een stapel boterhammen verorbert: ‘Ik ben zeven jaar ouder. We scheelden eigenlijk altijd te veel om echt te kunnen connecten.’

Eric: ‘Jij was gewoon een rotpuber.’

IJsbrand: ‘Oké. Nu bleken we heel erg dezelfde interesses te hebben. Hij was begonnen met Ableton, een muziekprogramma voor de computer. Ik kon hem een beetje sturen en helpen daarin.’

Eric: ‘Daar zat ik als pater familias met tevredenheid naar te kijken. Zo van: dat hebben we toch goed op de wereld gezet.’

Zoals bij velen leefde ook bij hen het idee dat corona een breekpunt kon zijn en er misschien iets goeds uit voort kon komen. IJsbrand sprak soms af met vrienden in een park en bemerkte dat ze ineens veel minder op hun telefoons zaten. ‘Gewoon weer een balletje trappen zoals je dat als kind deed. Classic.’ Eric keek goedkeurend naar de lucht zonder witte vliegtuigstrepen. De stille stad was mooier dan ooit. Vele avonden trokken ze erop uit om met het bijbootje door de uitgestorven grachten te varen. Zo ontwikkelden zich de ‘steigermeetings’ met vrienden: zij in de boot, vrienden op een steiger.

Eric: ‘Dat bleek een heel goede, natuurlijke manier om anderhalve meter afstand te houden.’

IJsbrand: ‘Ik vond het een mooi gevoel, dat dat ons leven was. The pirates of the quarantine!’

Toch dreigde er even onmin. Eric: ‘Op een zeker moment kwam er druk van zijn medemuzikanten om naar de studio te gaan, en begon IJs van: ‘Ja, maar ik ben toch getest, ik heb het toch gehad.’ Toen hebben we gezegd: prima, maar dan moet je terug naar je eigen huis, en blijf je ook daar als het straks heel warm wordt. Je bent een volwassen vent. Sleep het hier niet mee naar binnen.’

IJsbrand: ‘Maar daar was ik het ook wel mee eens. Het was geen groot conflict. Hebben we eigenlijk nooit gehad.’

Eensgezind zijn ze ook over een andere hete kwestie, de Black Lives Matter-demonstratie op de Dam, die twee dagen voor het gesprek plaatsvond. Het was in meerdere opzichten een breekpunt in de coronaperiode; ineens werd het protocol van afstand houden op grote schaal doorbroken, vervolgens stak in politiek en media de oude kift weer op, langs voorspelbare lijnen. IJsbrand was aanwezig bij de demonstratie. Zijn vader was daar allerminst op tegen. ‘Ik wist er niet van’, zegt hij. ‘Anders was ik ook gegaan.’

IJsbrand: ‘Ik schrok wel even. Het was onwerkelijk om opeens weer zoveel mensen bij elkaar te zien. Ik ben een beetje aan de zijkant gaan staan, met een mondkapje op. Maar goed, Jim en ik maken hiphop. In de kern nemen wij iets over uit de zwarte cultuur, mede daarom vond ik dat ik er moest zijn.’

Zijn vader kreeg de dag na de demonstratie vanuit Los Angeles de strikte opdracht die dag niet te werken. Als Lowlands-directeur maakt hij deel uit van het bedrijf Mojo, dat weer onderdeel is van het internationale conglomeraat Live Nation. ‘De grote directeur stuurde een mailtje rond: wij zitten in een business die mensen samenbrengt, we zijn steeds meer een bedrijf waarin mensen van alle kleuren en alle afkomsten met elkaar werken, dus wij gaan morgen staken. Je pakt je telefoon niet op, beantwoordt geen mail en zegt op je sociale media dat het Black Out Tuesday is.’

IJsbrand: ‘Dat vind ik wel een goede vorm van activisme. Jullie verdienen ook geld aan zwarte cultuur…’

Eric: ‘…en zwarte cultuur verdient geld aan ons. Wij bieden een platform, niet alleen aan zwarte cultuur, ook aan Aziatische, Afrikaanse, Hispanic. Er valt nog heel veel aan te verbeteren, maar dat is het idee.’

IJsbrand: ‘Ik begin er steeds meer achter te komen dat je niet stil kunt blijven als je zwarte cultuur omarmt en consumeert. Op festivals sta je wel met een heel wit publiek te juichen voor een superactivistische rapper als Kendrick Lamar, maar dat is niet genoeg. Een zwart blokje delen op Insta ook niet. Je moet je ook zelf tegen racisme uitspreken.’

Gevraagd of hij dat ook doet met de muziek die hij maakt, formuleert hij wat voorzichtiger. De teksten van Gotu Jim zijn een soort parodie op de grootspraak die in hiphop normaal is. ‘Mensen weten vaak niet hoe ze het moeten interpreteren, en dat is deel van de act. Gotu Jim is een karikatuur, het zou niet kloppen als wij een boodschap gingen verkondigen. Het is een beetje een uit de hand gelopen grap. Jim en ik maakten vroeger samen beats en als we een jointje hadden gerookt gingen we daarop rappen, met veel te veel autotune. Best grof en vrouwonvriendelijk soms, maar dat menen we dan niet. Nou ja, het is moeilijk om hier iets over te zeggen. Er is gewoon één woord dat je als witte rapper of überhaupt als wit persoon niet moet gebruiken. En dat zou ik ook niet doen.’

Eric: ‘Jullie spelen een rol. Het is een vertaling van die echte foute Amerikaanse rap, in het Nederlands, door een student. Met daarachter het idee dat het raar is om als witte upper middle class kids die rapcultuur zo te omarmen. Ik moet vaak denken aan Jiskefet, aan Oboema de Witte Neger bijvoorbeeld…’

IJsbrand: ‘Dat mag je dus niet zeggen.’

Eric: ‘Maar zo noemde hij zichzélf! Oboema was een piss-take op blanken die de Afrikaanse cultuur met volle teugen omarmen. Dat is eigenlijk hetzelfde.’

Het valt even stil, dan mijmeren ze wat. Hoe IJsbrand al in de kinderwagen meeging naar festivals en dat erg leuk vond. Hoe cool het was dat Eric als een van de eersten een iTunes-account had die IJsbrand naar hartelust mocht plunderen. Hoe uitdrukkelijk niet-streng zijn ouders waren toen IJsbrand worstelde met school. Nergens een kloof te bekennen. ‘Nou ja’, zegt Eric dan. ‘Toen hij 16 was, heb ik hem een keer uit de Bijlmerbajes moeten bevrijden.’

Lachend vertelt IJsbrand hoe hij samen met een vriend via Facebook mensen had opgeroepen om naar een braakliggend bouwterrein te komen. Neem gitaren mee, versterkers, we gaan kampvuren maken, dat soort dingen. Het was twee weken na het volkomen uit de hand gelopen Project X in Haren. Er kwamen zo’n vierhonderd mensen op af.

Eric, als voormalig kraker bekend met illegale feesten, was om 11 uur ’s avonds even langsgereden. Van een afstandje zag hij dat het best goed ging. Hij ging gerust slapen.

IJsbrand: ‘Het ging er hartstikke gemoedelijk aan toe. Alleen hadden foute jongens uit de buurt er lucht van gekregen. Die begonnen als een soort struikrovers mensen te overvallen en tasjes te pikken. Midden in de nacht kwamen er ME-busjes en voerde de politie charges met honden uit om iedereen weg te jagen. Supergrimmig. Ik bleef als een van de laatsten over, en toen riep iemand: ‘Hé IJsbrand, bedankt hè!’ Een agent hoorde dat. Ik had het feest op Facebook gewoon aangekondigd onder mijn eigen naam. Dus toen was het: ‘Jongens, we hebben ’m’.’

Eric: ‘Om 3 uur ’s nachts ging de telefoon, Bureau Waddenweg. ‘We hebben uw zoon gearresteerd.’ Ik zeg: o jee. Ik kom ’m wel halen. En zij: nou, dat wordt lastig, want hij zit al in de Bijlmerbajes.’

IJsbrand: ‘In mijn eentje in een cel. Veters uit mijn schoenen, riem af. Toen die celdeur dichtsloeg, heb ik wel even, eeh… gehuild. Maar tegelijkertijd dacht ik ook: dit wordt een legendarisch verhaal.’

Eric: ‘’s Ochtends werd hij verhoord door een rechercheteam dat normaal moord- en doodslagzaken deed. Die zeiden: we zijn hier opgezet vanwege de mediagevoeligheid, door dat stomme Haren-gedoe. Maar gelukkig konden ze er niet zo veel van maken.’

IJsbrand en Eric van Eerdenburg. ‘De overheid is altijd al een moeilijke partner voor de kunst- en cultuursector, maar dit kabinet laat het erg zwaar hangen.’Beeld Ivo van der Bent

Haha, zitten wij te vissen naar een generatiekloof, komt eruit dat het bij IJsbrand ook in het bloed zit om festivals te organiseren.

De zoon, droog: ‘Ja, die behoefte had ik kennelijk. Maar dan wel een illegaal festival.’

Eric schuddebuikt. Dorothé zet een schaal verse aardbeien op tafel en laat weten dat zij toch echt minder goede herinneringen heeft aan de bewuste nacht.

Hoe anders is de stemming wanneer we vader en zoon half juli weer spreken. ‘Flinke blikschade, maar geen total loss’, was aanvankelijk Erics voorzichtige conclusie over de situatie bij Mojo. Inmiddels is hij 43 collega’s kwijt en is zoon IJsbrand opnieuw terug op het ouderlijk honk.

Eric, kwaad: ‘Want zijn huisbaas prins Bernhard jr. achtte deze coronatijd een geschikt moment om de huur van een aftandse voormalige sociale huurwoning te verhogen tot 2.100 euro.’

IJsbrand: ‘Ik verdien mijn geld met shows, en die zijn er niet. Nu maak ik nog gebruik van de overbruggingsregeling voor zzp’ers, maar die houdt in september op.’

En dan?

IJsbrand: ‘Daarover zit ik te dubben. Als ik moet gaan solliciteren, so be it. Iedereen is aan het strugglen, ook mensen die heel lekker gingen zie je opeens weer achter de kassa of achter een bar. Maar het is wel pittig.’

Kun je zeggen dat corona jullie doorbraak heeft tegengehouden?

IJsbrand: ‘Ach, ik weet niet precies wat een doorbraak is. De release van ons album is wel uitgesteld, maar we hebben een nieuwe single, Broekoe Andersom.’

Eric: ‘Mag de professional er wat over zeggen? Twaalf grote festivals hadden jullie geboekt! Dan bereik je een groot, nieuw publiek. Het is het verzilveren van wat je had bereikt. In die zin kun je zeker spreken van een doorbraak die is afgeremd door corona.’

Vader Eric is er goed chagrijnig van. Hij heeft veel vergaderd over mogelijke alternatieven, maar alles is surrogaat. Hij heeft ‘een pokkehekel’ aan wat er dreigt te gebeuren: concerten en festivals die heel exclusief worden, de rest mag meekijken op internet. En dat is dan nog het positieve scenario, uitgaande van de gedachte dat er nog iets van de cultuursector overeind blijft.

Eric: ‘Het begint nu echt keihard in te slaan. Paradiso en 013 zijn aan het reorganiseren. Pathé Cinema ook. Een Utrechts bedrijf dat congressen organiseert: 660 man eruit. De RAI: 125, Maison De Boer: 140. En ga zo maar door. Kijk, we moeten ons in deze crisis laten adviseren door wetenschappers. Ik heb ook geen pasklare antwoorden. Maar ik word zo langzamerhand erg boos over de willekeur.’

Waar doel je op? Op de uitzonderingspositie voor de luchtvaart?

Eric: ‘Ja, bijvoorbeeld. De anderhalvemetersamenleving wordt het nieuwe normaal genoemd, wat ik een belachelijke aanname vind. Meneer Grapperhaus staat te roepen dat je 400 euro boete krijgt voor dit of dat, de horeca en de culturele sector moeten zich aan allerlei strikte maatregelen houden, terwijl Schiphol totaal wordt ontzien. Ga er naartoe: iedereen staat bóven op elkaar in die vliegtuigbuisjes. Als belangenorganisaties beweren dat vliegen veilig is, wordt dat klakkeloos aangenomen door het RIVM. Er wordt geschermd met wetenschappelijke informatie, maar toen Kamerleden naar die rapporten informeerden, moest mevrouw Van Nieuwenhuizen toegeven: die rapporten bestaan helemaal niet. Schandalig is dat.’

Zegt het iets over waardering voor cultuur?

Eric: ‘Ja, ik denk dat de overheid altijd al een moeilijke partner is voor de kunst- en cultuursector, maar dit kabinet laat het erg zwaar hangen. Er gebeurt niets. Evenementen mogen weer, maar iedereen moet op anderhalve meter blijven. Mondje dicht, niet zingen, niet dansen. Zelfde bij voetbal, die sector gaat ook onderuit, en dat allemaal gebaseerd op zeer dubieuze rapporten. De WHO zegt: één meter afstand, het RIVM zegt: anderhalf is beter. Nou, dat scheelt in een bioscoop of stadion nóg eens eenderde van de capaciteit. In de Ziggo Dome kunnen 16 duizend man, nu nog 2.400. Er is geen rendabele exploitatie mogelijk, niet van bioscopen, stadions, theaters en clubs. Alles gaat keihard onderuit, punt.’

Zou Lowlands volgens jou door hebben kunnen gaan?

Eric: ‘Ik vind dat we een enorme verantwoordelijkheid hebben, dus dat zeg ik niet zomaar. Maar ik vind dat we veel harder moeten werken aan maatregelen die de anderhalvemetersamenleving onnodig zouden maken. Want dat is zo’n schijnvertoning, ga maar naar Schiphol, ga naar de supermarkt.’

Zo’n festival afzeggen, hoe gaat dat eigenlijk?

‘Verzekeraars blijken niet uit te keren in het geval van een pandemie. Er treedt een overmachtsclausule in werking, de Act of God-clausule, wat erop neerkomt dat elke partij zijn eigen schade neemt: wij betalen de bands niet, anderen, sponsoren bijvoorbeeld, hoeven ons niet te betalen. Maar de overhead van het festival is enorm, dus we lijden zeer aanzienlijke schade.’

Voor nu gaat hij ervan uit dat alles een jaar wordt verplaatst. ‘We zijn gewoon in voorbereiding. Omdat de verzekering geen dekking geeft zijn we met de grote agency’s in gesprek; wat als er van overheidswege toch weer een lockdown komt? Hoe gaan we dan om met de verplichtingen over en weer? Voor volgend jaar staan grotendeels dezelfde bands in optie, een deel heeft hun komst al bevestigd. Maar niet alles zal precies hetzelfde zijn. Wat tickets betreft: die blijven staan voor 2021. Maar iets meer dan duizend mensen hebben nu om terugbetaling gevraagd. Met de hele sector hebben we regels afgesproken over vouchers en terugbetaling. Ik heb me eraan gecommitteerd me hier aan te houden, ook als het in 2021 opnieuw niet doorgaat. Al weten we nu nog niet hoe die regeling er precies uit gaat zien.’

Vrees je voor het voortbestaan van Mojo?

Eric: ‘Ik vrees voor het voortbestaan van de hele sector. We hebben een soort beroepsverbod gekregen, worden gezien als de superspreaders, er wordt geen hand uitgestoken. 300 miljoen: wat daarmee overeind gehouden kan worden, is gewoon een lachertje.’

Maar wat dan? Concerten, uitgaan, dansen: een samenleving zonder is nauwelijks voor te stellen.

Eric: ‘Over een tijdje zul je zien dat er overal illegale feesten ontstaan.’

IJsbrand: ‘Die zijn er al hoor. Feestjes bij mensen in de tuin. Ik hoor ook dat sommige clubs hun deuren wel degelijk opengooien voor selecte groepjes. Dan moet je binnen een half uur binnen zijn, zodat er geen rij staat voor de deur. Ik ga zeker geen namen noemen.’

Eric, lachend: ‘Jullie laten je niet zomaar je leven afpikken. Nergens heen kunnen, niks mogen – dat gaat op de lange duur natuurlijk niet werken. Toen ik in de jaren tachtig in een kraakpand woonde, had ik geen geld, niks, maar ik liet mijn fiets maken door de kraakfietsenmaker en dronk bier in kraakcafé Vrankrijk, waar een biertje 75 cent kostte. Dat was een fantastische tijd, het niet mogen is ook wel weer spannend. Als je de treurige mechanismen erachter even wegdenkt.’

IJsbrand: ‘Die stemming merk ik ook om me heen. Van fuck it, we gaan het wel zelf doen. Raves organiseren onder bruggen.’

Eric: ‘Wat heb je nodig? Iedereen neemt zijn bluetooth-speaker mee en gaan met die banaan. Misschien moet ik mezelf weer omscholen naar de illegale business om mijn vak te kunnen blijven uitoefenen. Gezellig, samen met mijn zoon.’ Dan, haastig: ‘Dat is een grapje, hè! Veel waarschijnlijker is dat ik geen werk meer heb en ik deze boot moet verkopen.’

En je je zoon wéér uit de gevangenis moet halen.

Eric: ‘Ja, haha, nog es.’

Digitale versie

Samen met de publieke omroep organiseert Lowlands in het oorspronkelijke festivalweekend van 20-22 augustus een gratis toegankelijke digitale versie. ‘We proberen de interactie tussen groepen mensen die elkaar niet kennen op digitale wijze tot stand te brengen. De nadruk ligt op het decentrale Lowlands: we geven een platform en proberen tegelijkertijd met iedereen in contact te zijn. We krijgen veel mails van mensen die bijvoorbeeld vertellen dat ze nu in het Lowlands-weekend met vijftig festivalgangers in de boomgaard bij opa gaan zitten. Dat soort dingen.’

In het Lowlands-weekend verschijnen op het digitale platform archiefbeelden, opnames van bands die zouden komen, een randprogramma met yoga, filosofie, beeldende kunst, literatuur en er wordt verbinding gelegd met de groepjes die overal in het land hun eigen Lowlands vieren.

Eerder in deze reeks

Profvoetballer Lineth Beerensteyn en haar moeder Linda Beerensteyn: ‘Altijd eerst handen wassen, zo zijn we opgevoed.’

Barbara Baarsma en zoon Maarten over de coronacrisis: ‘De jongeren hebben de hoogste prijs betaald.’

Waarom ic-specialist Diederik Gommers (56) zich minder zorgen maakt over dochter Sophie (23) dan andersom.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden