Erg

Na het inpakken komt het uitpakken en de eerste doos die ik opende, zat vol kranten...

Wie verhuist er oude kranten?

Tsja, beroepsdeformatie.

Het duurde niet lang of ik zat te lezen. Toeval of niet, maar de stapel die bovenop lag, besloeg de late herfst van de 2002; prins Claus was net dood en het kabinet gevallen – de verkiezingscampagne, de tweede van 2002, was al lekker op gang.

Heerlijke tijd.

Bomhoff en Nawijn (hun boeken gingen rechtstreeks naar de Slegte), Ferry Hoogendijk en Winny de Jong (naakt in Panorama), Emile Ratelband (optredens voor lege zalen) en hoe heet die laffe krullenbol ook alweer – precies, Herman Heinsbroek. Laatst zag ik hem verveeld ronddobberen met Rick Felderhof in de baai van St. Tropez en kort geleden nog bij Jurgen Rayman, daar lag hij op een tafel in de kleedkamer.

Ach, het kan hard gaan.

Maar de man die november en december 2002 domineerde, was natuurlijk Wouter Bos. Eerst versloeg hij Jeltje van Nieuwenhoven, Klaas en Jouke de Vries in de strijd om het PvdA-leiderschap, daarna draaide hij een prachtige verkiezingscampagne, alsof hij nooit iets anders had gedaan dan met een tank warme chocolademelk door de straten van Tilburg sjokken.

Een natuurtalent.

We zijn nu een jaar verder en Wouter Bos is verdwenen.

Hij zit weliswaar in de Tweede Kamer, maar hij heeft daar zelden iets te zeggen. Hij vindt er ook niets aan om in de Kamer te zitten, en daar heeft hij gelijk in – er ¿is ook niets aan als je in de oppositie zit, tenzij je Jan Marijnissen heet – dan is het heerlijk om overal tegen te zijn.

Weten we nog hoe Wouter in de oppositie kwam? Hij won de verkiezingen, maar verloor de formatie toen Bush Irak binnenviel en de PvdA moeilijk begon te doen. Achteraf terecht, maar dat weten we nog niet.

Een kwestie van geduld.

Of: angstig afwachten.

Iedere dag worden in Irak Amerikaanse soldaten gedood. Twee weken geleden waren de Italianen aan de beurt. Dit weekend liep een Spaanse patrouille in een hinderlaag.

Heel Spanje in rep en roer – Iraakse kinderen die tegen de lijken trappen, ja mensen, het is wat. De televisie staat overal bovenop.

Wanneer is Nederland aan de beurt?

Ons koninkrijk maakt zich op voor Sinterklaas, de kerstviering en 101 kanonschoten voor een nieuwe troonopvolger. De artillerie heeft al geoefend op het Malieveld, alles liep op rolletjes.

Maar als ik het goed begrijp, zijn ze daar in Irak niet op hun achterhoofd gevallen – die gaan onze gezelligheid bederven, hoeveel extra commando's Henk Kamp ook naar de zandbak stuurt –, die hebben nog voor oud en nieuw een paar jongens in een houten doos retour gestuurd. Ik zie dezelfde Henk Kamp nu al staan op het winderige vliegveld Eindhoven waar de kisten, met de driekleur overdekt, aankomen. Een zware dag voor de gewezen woordvoeder integratiezaken van de VVD.

Geen fijn beeld ook.

Zou het allemaal anders zijn gegaan als Wouter nog twee zeteltjes meer had gewonnen en Job Cohen premier was geworden? Ik betwijfel het, en dat is eigenlijk nog het ergste.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.