Ergens tussen hoop en vrees volgt Peter Buwalda de avonturen uit Een huis vol

Thomas Mann was een somberman.

De familie Buddenbruck tijdens de kerstgourmet.

In een leeg huis keken Jet en ik naar Een huis vol. Leuk programma. De hipsters zweren bij House of Thrones of Game of Cards, series die wij niet kennen, want we hebben geen Netflix. Nou ja, we hébben wel Netflix, maar hij of zij is foetsie, meeverhuisd met Suzy of zo. Dokken doe ik nog steeds, een nette 9,99 per maand, wat een koopje is, want ik moet writen.

Voor kinderloze ouders als wij is Een huis vol genieten. Ergens tussen hoop en vrees volgen we de avonturen van drie uit hun voegen barstende gezinnen. Tien kinderen is ongeveer het minimum, en zo niet, dan moet er gecompenseerd worden. Dit seizoen had je bijvoorbeeld Jay, die vijf kinderen heeft, wat er vijf te weinig zijn, Jay. Edoch: zijn vrouw is ervandoor. Kijk.

Of neem de Ademaatjes, een gezin met een schamele zes dochters, dat telt niet, maar: aan boord is een vierling. Vooruit maar. Zelfs twee kinderen is denkbaar, zolang vader en moeder stekeblind zijn en in de woonstee ergens een Siamese tweeling rondkruipt. Wat zeg ik, een geamputeerde romp op een plank voor de Aldi mag, maar dan wel: hoogzwanger.

Het liefst zien we evenwel de modelgezinnen, zoals dit jaar de familie Buddenbruck, een solide bende van tien koters in een rijtjeshuis, moeder Thaila zwanger, vader Rob kostwinner met de blote knuisten. Dat willen we.

En we hielden van ze. In het leven moet je doen wat je leuk vindt, wat je gaande houdt. Welnu, Rob en Thaila houden van voortplanting. Ze benaderen het kuitschieten als topsporters. Ze willen zo veel mogelijk sokken om te wassen, boterhammen om te smeren, ouderavonden om te bezoeken. Om hen heen heerst een constante pleuris, voor uitbreken is geen tijd. Op de driezitter springt, stoeit, bloedt, huilt, schreeuwt, en vliegt het door de lucht, maar de Buddenbrucks worden er blij van.

Vooral Rob. Niks ten nadele van Thaila, die ik aanbid, wat een vrouw - maar Rob is de Messi. Zijn humeur is van graniet, het moet na zijn dood bewaard blijven, voor onderzoek. Rob stamt af van de Buddenbrooks, zoveel is zeker, een stamboom die ooit steenrijk begonnen is in het 19de-eeuwse Lübeck, waarna het geslacht via de pessimistische pulp van Thomas Mann danig in de versukkeling is geraakt.

En toen kwam Rob. De saga continues. Vanuit Heerlen. Neem de namen die hij zijn loten schenkt. Yoriën, Danique, Shaëlle, Chariënne, Jenaux - genoeg? Nee? Gidiën, Dareau, Miguel, Xaviee, Shevaign. Er gaan prijzen vallen, Nobelprijzen. Shevaign Buddenbruck, als ik niet al Gerard Reve heette, wilde ik Shevaign Buddenbruck heten, aldus Gerard Reve, had hij gekeken.

In de kerstuitzending tuigde Rob niet één kerstboom op, maar drie kerstbomen. Thaila houdt er namelijk van. Daarna ging Rob in de tuin, samen met Yoriën of Miguel, er nog eentje zagen van hout, voor in de vensterbank. Tijdens de kerstgourmet ging het over 2018, of er nog gezinsuitbreiding kwam. Wisten Rob en Thaila nog niet zeker. 'Ze moeten jouwe d'r afknippen pap, dan zet de dokter ze in een potje op z'n nachtkastje.'

'Dat is castratie, oen. Ik ga toch niet mijn balletjes eraf halen, jongen. Ik denk... geen gezinsuitbreiding.' 'Wel echtscheiding', brult Jenaux of zo.

Daar moest iedereen om lachen.