Ergens is een parallel universum met alle ov-pasjes en iPhones

En nu ook de autosleutel van Thomas van Luyn

Thomas van Luyn. Foto Robin de Puy

Nu is het weer mijn autosleutel. Helemaal kwijt. En ik heb geen reserve, want het was een occasion (dat spreek je uit: okkaziòn), en ik had er niet aan gedacht specifiek om twee sleutels te vragen. Er is al zo ontzettend veel om op te letten: het onderhoudsboekje, de dagwaarde, kentekenbewijs deel II en al die andere termen die zo lelijk klinken dat een mens ze nooit in de mond zou moeten hoeven nemen. Op die lijst kwam 'reservesleutel' helemaal onderaan, net onder 'energielabel'.

Toen ik in mijn nieuwe tweedehands wegreed, had ik me nog een koning gevoeld. Eenmaal thuis, zocht ik in alle vakjes en sleufjes naar waar die reservesleutel eigenlijk was. Het antwoord luidde: nergens. En daarmee was ik er toch nog ingetrapt. Een nieuwe laten maken, bleek namelijk honderden euro's te kosten. Ja Mercedes, hè? Die sleutels worden op maat gemaakt, met de hand, door een oud vrouwtje in de Beierse Alpen. Elk exemplaar heeft een unieke, onkraakbare code, die op een originele Enigma-codeermachine is ingevoerd door een authentieke U-Bootkapitein. Kortom, ik kon niet gewoon naar de Sleutelkoning gaan.

Vijf jaar lang is het goed gegaan. Terwijl ik toch echt iemand ben die normaal gesproken alles, álles kwijtraakt. Alleen 3D-brillen niet. Daarvan heb ik er tweehonderd, vraag me niet hoe. Verder verdwijnt alles, weg, foetsie, in limbo. Ergens is een parallel universum waar alle linkersokken, ov-pasjes, handschoenen, iPhones en plectrums rondzweven die ik verloren ben. Maar mijn unieke wondersleutel heb ik altijd weten te redden. Hij woonde op het hoge plankje waar de kinderen er niet bij konden en als ik 'm meenam, zat hij altijd in dezelfde jaszak. Als ik 'm dan geruststellend bevingerde, dacht ik altijd: eigenlijk, eigenlijk zou ik een nieuwe moeten laten maken. Want er komt een dag... Maar ja, dan moest ik 'm naar Duitsland opsturen en weet ik niet wat, en ja, als je zo gaat denken kun je net zo goed meteen je pensioen netjes gaan regelen enzo. Onbegonnen werk.

Dus nu is het gebeurd. Hij is zoek en ik kan mijn eigen auto niet in. Wat doe je in zo'n geval? Autokraker bellen? Junk aanschieten? In geval van rampen kies ik als openingsstrategie doorgaans ontkenning, dat bevalt me toch het beste. Gewoon bussen en taxi's nemen en wachten tot hij ineens weer materialiseert in een jaszak die ik al twintig keer doorzocht heb. Maar nu ik dit schrijf is het vakantie en dan moet de familie Van Luyn familieleden en kindvriendelijke attracties af, en daar moeten zij heen gechauffeurd worden. Dus heb ik elke broodjeszaak, elke koffietent, elke bar, supermarkt, schoenenwinkel en supermarkt waar ik de afgelopen tijd geweest ben afgeschuimd. Overal hebben ze dezelfde procedure: eerst kijken ze in het bakje, dan in het laatje, dan in het kastje, dan vragen ze wanneer ik 'm precies heb laten liggen (weet ik niet), dan vragen ze een collega en dan mag ik mijn nummer achterlaten voor het geval dat. Met rood hoofd zie ik ze al die moeite voor me doen, terwijl hij hier natuurlijk helemaal niet ligt, want hij gaat gewoon vanzelf in mijn jaszak materialiseren. En ondertussen neem ik mij voor dan echt, écht een nieuwe maken.

Wacht eens: Toen het zo sneeuwde een paar weken geleden? Toen had ik een andere jas aan.

Reageren? t.vanluyn@volkskrant.nl. Twitter: @thomasvanluyn.