TV-RECENSIE

Eren we onze muzikale helden wel genoeg?

Ramses Shaffy.Beeld anp

Eert Nederland zijn muzikale helden wel genoeg? 'Wij zijn niet gewend het Nederlandse lied zo serieus te nemen als de Fransen het chanson of de Amerikanen hun American Songbook', doceerde Claudia de Breij donderdag streng in DWDD Summerschool. Is het ook waar? De Breij sprak haar zin uit op een avond waarop AVRO/TROS leven en werk van Ramses Shaffy eerde in de herhaalde dramaserie Ramses, terwijl RTL Late Night voor de tweede maal een avond wijdde aan de terminaal zieke zanger Thé Lau, te ziek om erbij aanwezig te zijn.

Zelf liet ze haar gehoor van scholieren, die 'nog ruimte genoeg in hun hoofd hebben', kennismaken met de hoogtepunten van het Nederlandse lied voorbij Hazes en Nick & Simon. In de kern dezelfde missie als Ali B had in Op volle toeren, waarin hij rappers liet kennismaken en spelen met Nederlandstalige 'klassiekers'.

De Breijs les ging van Ome Willems - Deze vuist op deze vuist - een tekst waarvoor Willem Wilmink niet eens een factuur durfde te sturen - via tekstschrijvers, componisten en uitvoerenden als Harry Bannink (door Henny Vrienten geprezen om de verbintenis van zijn muziek met de tekst), Annie M.G. Schmidt en Conny Stuart tot aan Typhoon die zijn concerten steevast afsluit met een citaat uit Liefste van Ramses Shaffy en Liesbeth List.

Het stijlmiddel van de juf was de vergelijking. Deze vuist op deze vuist was 'een soort We zullen doorgaan voor kleuters'. Componist Harry Bannink 'een Mozart, een McCartney'. Leen Jongewaard was 'de Paul de Leeuw van zijn tijd', Hetty Blok 'de Georgina Verbaan van toen'. Harry Bannink verdient een standbeeld, en Conny Stuart: 'We zouden haar moeten eren zoals de Amerikanen Shirley MacLaine doen. Maar de meeste Nederlanders weten niet wie Conny Stuart is.'

Hoeveel jongeren haar les zagen, blijft gissen, maar De Breijs enthousiasme was aanstekelijk voor elk. Haar college was een verdienstelijke poging om de parels uit de Nederlandse liedkunst weer eens te belichten. De kern van de les school in een oude term van Rob Chrispijn, vertaler van Leonard Cohens Suzanne: een goede liedtekst bevat 'emotionele logica': 'een gevoelsmatige samenhang die het gezonde verstand overstijgt'.

Het is duidelijk welke emotionele logica zanger Jeroen van der Boom bezielde om tijdens de recente Toppersconcerten Claudia de Breijs hit Mag ik dan bij jou uit te voeren en op single uit te brengen. Hij had haar alleen even vooraf om toestemming moeten vragen. Het relletje over de nieuwe hit ontstond - zo doe je dat tegenwoordig - op Twitter, waar De Breij schreef: 'Lieve @JvdBoom, fijn dat je Mag ik dan bij jou zo mooi vindt! Maar wel jammer dat je niet overlegd hebt over concert en single. Doe je dat alsnog? Dan mag je altijd bij mij.'

Woensdag was de zanger te gast bij Jinek, waar hij zijn versie als 'stadionachtige meezinger' nogmaals bracht. Aanleiding was 'de kwestie', maar over de afwikkeling hulde de zanger zich behendig in nevelen.

Toen De Breijs tweets in beeld kwamen, volstond hij met: 'Ja, lief.' Even later: 'We hebben elkaar gesproken en dat was ook prima en fantastisch. Ze is een fantastische collega, die ook prachtige nummers maakt.'

Zeker. Maar is de rechtenkwestie nu ook naar ieders tevredenheid geregeld? Nu het een landelijke kwestie is, willen we het weten ook. Maar voorlopig bleef de vraag van De Breij nog even overeind: eert iedereen onze muzikale helden wel genoeg?

Deze kijker is even weg. Liedjes luisteren en teksten schrijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden