Erdal Balci: Terugkerende IS'ers als bewakers van de islamitische leefwijze in Nederland

Beeld de Volkskrant

Na de jaarlijkse vakantie van een paar weken ging vader elke keer weer weg en nam ons nooit mee naar Nederland. Telkens zwaaiden we hem uit en ging ik daarna in mijn eentje ver van huis op de grond liggen.

Het plateau van Ardahan was dan het doorwoelde bed dat als enige de pijn van een kind begreep. Het verdriet stroomde door mijn aderen, ik jankte daar als een gewonde hond. Elke zomer brak ik mijn nagels tegen de realiteit van afscheid.

In de korte tijd dat hij thuis was, had vader het over 'de Baard', ook een man uit Ardahan, die naast zijn werkzaamheden in de Nederlandse fabrieken actief was in het bewaken van de islamitische leefwijze van de andere gastarbeiders.

Ze waren allemaal bang voor de Baard, bekende vader. Wat de Baard deed was de gastarbeiders in het gareel houden door kwaad te spreken over afwijkend gedrag.

Van mijn geboorte tot mijn 11de heb ik mijn vader moeten missen omdat de Baard predikte dat wie zijn gezin naar Nederland haalde een zondaar was die het niet erg vond dat zijn kinderen in heidenen veranderen. Pas nadat de Baard zich met zijn eigen gezin ging herenigen was het hek van de dam en vulden honderden kinderen uit Ardahan in het jaar 1980 de vliegtuigen richting de armen van hun vaders.

Zwarte ogen had de Baard en een furieuze blik, die als de bliksem insloeg in je hart. Die ogen waren niet alleen van de Baard, maar behoorden tevens tot de strenge God in de hemelen.

Een representant was hij, die de gewone stervelingen ook namens Hem in de gaten hield. Zijn afkeuring beloofde een plek in de hel. Zijn kwaadsprekerij bezorgde je nachtmerries. We waren makkelijke prooien, hij spuwde gif op ons en liet ons verlammen als dieren in shock.

Ik moet de laatste tijd aan de Baard denken, omdat de verwachting is dat de Nederlandse Syriëgangers na hun verloren oorlog één voor één gaan binnendruppelen in Nederland.

Ze komen dus terug en als het aan sommige Nederlandse experts ligt, zouden er zo veel mogelijk van die jihadisten de weg terug naar huis moeten vinden. Hoogleraar contra-terrorisme aan de Universiteit Leiden Edwin Bakker is een van de deskundigen die zegt dat Nederland beter zijn best moet doen om zo veel mogelijk jihadisten terug te halen. De hartekreet van Bakker in de krant: 'Waarom proberen we niet onze verloren zonen terug te krijgen? Zijn we niet gevoelig meer voor dit soort christelijke reflexen?'

De Baard was geen gehaaide strijder, evenmin beschikte hij over munitie aan oorlogsverhalen. Er kleefde geen bloed aan zijn handen en zijn kleren roken niet naar kruit. Vergeleken met de IS'ers die aan het terugkeren zijn was de Baard een verloren welp in de polder. Zijn wapen was zijn tong en nog steeds likken we onze wonden.

We hebben het nu over tweehonderd IS'ers, mannen met status, vechters die in de ogen van de fundamentalisten niets anders zijn dan 'woestijnleeuwen' die de islam hebben verdedigd.

Tweehonderd man op weg naar hier, als het leger van de cavalerie. En de hazen die voornemens zijn om voorzichtig uit de plattelandscultuur van hun voorouders te stappen, zullen onder de hoeven van hun paarden bezwijken.

Eén blik van zo'n teruggekeerde IS'er en de potentiële vrijdenker zal het in zijn broek doen. Tweehonderd IS'ers zijn straks in staat om hele moslimgemeenschappen in grote en kleine steden te paralyseren.

Edwin Bakker van de universiteit in Leiden heeft nooit over de Baard gehoord en weet niet wat zelfs een lichtgewicht salafist kan uitrichten onder geloofsgenoten.

Edwin Bakker is niet op de hoogte van de dood van die fundamentalist. De Baard ging dood en iedereen die hij in de tang had, slaakte stiekem een adem van opluchting.

Edwin Bakker had moeten zien hoe jonge vrouwen na de dood van de Baard voorzichtig hun sluiers afdeden en de wereld lieten zien hoe mooi ze zijn. Ik zag die vrouwen dansen op een bruiloft en dacht dat er niets meer te vrezen viel.

Als je het dus Edwin Bakker en zijn geestverwanten vraagt, heeft Nederland straks vierhonderd extra ogen die namens Allah hier de boel in de gaten houden. Edwin Bakker heeft makkelijk praten. Edwin Bakker zit immers niet in de groep waar de 'verloren zonen' de scepter zullen zwaaien. Edwin Bakker is een lieve, aardige, zachtaardige man, die voor de gewone moslims mooie wegen naar de hel plaveit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden