'Er zijn hier maar weinig donkere mensen'

Het is weer Parade-tijd. De hele zomer lang toert het kleurrijke theaterfestival door het land. Schrijver Ernest van de Kwast ging voor ons op pad in Rotterdam. 'Ik was ooit verliefd op een poffertjesprinses.'

Ernest van der Kwast op de Parade. Beeld Jantien Kingma

Is de Parade in Rotterdam een thuiswedstrijd voor jou?

'Ja! Maar mijn ouders namen mij vroeger nooit mee naar de Parade. Ik doe dat met mijn kinderen wel, ik geef dat inzicht graag aan ze mee. Zoals je ziet zijn hier ook weinig donkere mensen.'

Denk je dat de Parade echt iets voor blanke mensen is?

'Ja, dat is het wel. Maar dat zijn alle festivals. Als je naar Lowlands gaat en gekleurde mensen wilt tegenkomen, moet je naar de beveiliging gaan kijken, haha.'

Hoe komt dat?

'Anders programmeren, wat de directeur van Mojo ook al zei. Maar het is de vraag of de maatschappij er aan toe is.'

Zelf heb je ook op de Parade gestaan, toch?

'In 2004 heb ik op de Parade voorgelezen op de Brand Schrijverstoren. En later met de productie Bollywood Stories, met andere schrijvers als Tommy Wieringa en Kluun. Schrijvers waren er wel steeds minder voor te porren. Het is heel zwaar. Een mbo waar ze je eigenlijk willen lynchen in plaats van naar literatuur te luisteren is peanuts in vergelijking met Parade.'

Beeld Jantien Kingma

Wat maakt het zo zwaar?

'Je moet zelf dat publiek trekken. Die eerste twee keer lukt dat nog wel, maar je speelt natuurlijk vaker. Op een gegeven moment zijn mensen ladderzat en dan moet je ze aan cultuur zien te krijgen. Dat is een redelijke uitdaging. Ik vond het leuk, maar zou het niet meer willen.'

Hier zie je mensen verkleed rondlopen. Dat is wellicht ook niet schrijvers eigen?

'Nee. Je moet een grens overstappen en voorbij de schaamte zien te komen. Op zich heeft dat wel wat, maar of je dat nou vaak moet willen? Ik denk het niet. Daar heb ik wel respect voor. Ik deed alleen voordrachten.'

Maar je bent zelf ook misschien..

'Saai.'

Ik bedoel: je moet dat theatrale wel in je hebben.

'Ja. Ik leg altijd alles in tekst. Daar zit dan al veel humor in. Maar ik ging wel in kostuum, hoor.'

In jouw werk zit veel humor. Zoek je dat in theater ook?

'Vanavond heb ik niet echt gelachen. Maar dat is niet erg. Dat was de opzet ook niet bij de voorstelling waar we heen zijn gegaan, Samenloop van omstandigheden van Saman Amini. Het ging volgens mij over het vluchtelingenvraagstuk. De mooiste zin die erin zat was 'longen vol zeelucht'. Dan denk je meteen aan dat jongetje dat in de branding lag (Aylan, een Syrisch jongetje dat aanspoelde op het strand van Bodrum en symbool werd voor het vluchtelingendrama, red.).

Maar het raakte me niet. Misschien omdat het niet helemaal mijn voorstelling was. De tekst is een flow, een ritme, met veel assonantie. Je zit dan met een bepaalde beperking. Ik hou daar minder van. Maar ik vond het niet slecht. Ik geloofde hem ook niet helemaal.'

Grappig, want ik had dat dus wel.

'Maar jij bent nog iets jonger dan ik. Je bent nog onbeschadigd. Ik heb wat meer schilfers, haha. Sommige teksten waren zeker oké, maar er zit op een gegeven moment zoveel repetitie in. De voorstellingen op de Parade mogen ook wel wat platter zijn dan dat je in de schouwburg ziet. Meer op effect. Mensen staan binnen een half uur buiten en ze moeten een goede tijd hebben gehad. Je moet ook niet teveel de wereld willen verklaren.'

En de Parade in het algemeen?

'Ik hou ervan, de sfeer is te gek. Het is hier ook een beetje mensen kijken, mensen ontmoeten, flirten.'

Jij bent wel echt een observant, hè?

'Ik kijk graag om me heen. Ik ben altijd op zoek naar beelden. Ik houd ervan om stilletjes aan een tafel te zitten tussen het gedruis en te kijken wat er gebeurt. Soms zie je een koppeltje, dan zie je dat ze in crisis zitten, maar toch nog naar de Parade gaan. Dan hoop je dat ze een verschrikkelijk slechte voorstelling bezoeken en samen iets hebben om op te kankeren, in plaats van op elkaar.'

Wat is jouw mooiste Parade-herinnering?

'Ik ben ooit verliefd geworden op een meisje van de poffertjeskraam. De poffertjesprinses noemde ik haar. Ze hadden toen van die shirts aan met poffertjes erop. Toen zei ik tegen haar: 'Ik vind jouw shirt prachtig.' Ze zei dat ik het wel mocht hebben, maar moest wachten tot het eind van de avond. We hebben nooit gekust, maar verliefd was ik wel. Ze had mooie krullerige haren en reebruine ogen.'

Beeld Jantien Kingma

Gebruik het in je nieuwste boek, waarin je odes brengt aan Rotterdammers!

'Nee. Je mag nooit aan schoonheid an sich een ode brengen. Maar wie weet. Een zin die zo begint: 'Ze bakte ooit poffertjes op een festival...'

8 juli bezoeken we met acrice Bo Maerten de Parade in Den Haag.

Kiezen

Opkomende acteur of gevestigde naam
Opkomende acteur. Ik ben nieuwsgierig, wil me laten verrassen. Voor een Ellen ten Damme ga ik niet naar de Parade

Ingelezen in een stuk of blanco de voorstelling in
Helemaal blanco de voorstelling in

One-man-show of een groep
Geen idee. Zo denk ik niet

Muziek of geen muziek
Muziek!

Ontroerd of keihard gelachen
Bij de Parade hoef je mij niet te ontroeren. Laat mij maar lachen

Met je maat of hierheen op een date
Ik doe geen dates meer. Met mijn maat dus

Nuchter of met een biertje achter de kiezen
Het is wel gezond om hier een biertje te drinken

Autobiografisch stuk of fictie
Fictie

Optreden of bezoeken
Bezoeken

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden