Er zijn grenzen, maar goed: Viva Maluku!

'Respect' wil George Makatita van de rechter, 'ik wil graag respect van uw rechtbank voor het Molukse volk.'..

Dat krijgt hij.

Politierechter Van Kempen hoeft er niet eens over na te denken: een minuut stilte voor de Molukkers die het zo te verduren hebben - geen probleem. De Molukse vlag, zo'n tafelmodel in gebruik bij topconferenties, staat toch al trots op de beklaagdenbank. Wat later schalt het volkslied van de vrije republiek door de rechtbankspeakers en slaan de verdachten hun rechtervuist tegen de borst. Viva Maluku!

De rechtbank als zeepkist. Alle ruimte krijgen Makatita en kameraad-verdachte Paul Patty woensdagmiddag van de rechter om hun zaak te bepleiten - wat hem er niet van weerhoudt de twee even later te veroordelen tot elk tachtig uur werkstraf en twee maanden cel voorwaardelijk. Want actievoeren mag, maar drie ministers met de dood bedreigen, waaronder de premier, 'daarmee bent u ver en ver over de schreef gegaan.'

Makatita (29) en Patty (36) joegen Nederland september vorig jaar de stuipen op het lijf. Samen vormen ze de Vrije Molukse Jongeren, een tot dan toe onbekende maar strijdbare groepering met een neiging tot terreur. De ministers Kok, Van Aartsen en Van Boxtel zouden het bezuren, vertelden ze de media, als Nederland zich niet zou inzetten voor een interventiemacht op de Molukken.

'We praten nu over gebouwen die we gaan vernielen', wordt Makatita aangehaald in zijn dagvaarding. 'Als er dan nog niet aan onze eisen wordt voldaan, dan gaan we nog harder richting bomaanslagen. (. . .) Kok en Van Aartsen moeten niet alleen aan zichzelf denken, maar ook aan hun familie. En als het moet verklaren we heel Nederland de oorlog.'

Dat kwam hard aan in het Nederland-van-na-de-treinkapingen. Was dit de nieuwe generatie jonge, woedende Molukkers? Was dit de opmaat naar nieuw geweld?

Nou nee. Veel hadden de dreigementen niet om het lijf, vertellen de verdachten - het was gewoon een laatste schreeuw om hulp. Maandenlang hadden ze meegelopen met stille marsen, hadden ze handtekeningen verzameld, gebouwen bezet. Maar het hielp niks. Nog steeds heeft Nederland nauwelijks in de gaten hoe de Molukse gemeenschap kookt van onmacht over de moordpartijen op Ambon. Terwijl er toch een bijzondere relatie is met het gebied. 'Als je volk wordt uitgemoord', zegt Patty, 'maar iedereen valt in slaap, dan probeer je ze wakker te schudden. En om Nederland wakker te schudden moet je de aandacht van de pers krijgen.'

Die krijgen ze, tot in de rechtszaal toe. Onder het wakend oog van de rechter gaan Makatita en Patty uitgebreid in op het Molukse leed en de merkwaardige rol van Nederland. Een strafblad doet ze weinig. 'Het lot van mijn volk is belangrijker dan dat van mezelf', zegt Patty. 'Tot de dag dat ik sterf vecht ik voor de Molukken.'

Hun advocaten proberen vrijspraak. Raadsman Hiddema van Makatita noemt de rechtsgang een ritueel, 'het is voor de jongens een mooie mogelijkheid om weer eens op het podium te klimmen', en probeert aan te tonen dat zijn cliënt niet medeplichtig is. Collega Kaarls, die Patty bijstaat, gooit het op 'psychische overmacht'. 'Patty kón gewoon niet anders reageren. Hij leefde onder stress, zijn directe vrienden en familie immers zijn op Ambon vermoord.'

Het wil nauwelijks baten. Nog éénmaal klimt Makatita op de buhne ('Als u ons veroordeelt, meneer de politierechter, kleeft ook aan uw handen Moluks bloed') maar de magistraat is onverbiddellijk, en zijn vonnis komt direct.

Patty en Makatita steken hun duim op naar de publieke tribune bovenin de zaal. Ze gaan in beroep. Natuurlijk. Eens zien of de volgende rechter ook een minuut stilte toestaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.