reportage

Er wordt niet meer gelachen om een gek kapsel: corona frustreert en vermoeit

Twee mannen spelen discgolf op een speciaal parcours in park Oudegein in Nieuwegein. Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant
Twee mannen spelen discgolf op een speciaal parcours in park Oudegein in Nieuwegein.Beeld Guus Dubbelman / de Volkskrant

In standplaats Nieuwegein slapen jongeren slecht en snakken ze naar een lesdag op school. Want hoe aangenaam het nu ook is in stadspark Oudegein, de rek is er bij iedereen wel uit.

Het is dat een waterig zonnetje een en ander vergoedt in stadspark Oudegein, decor van ommetjes makende Nieuwegeiners. Want onderhuids borrelen ook hier de frustratie, verveling en vermoeidheid na een jaar van besmettingen, tegenvallende vaccinatieleveringen en sombere optredens van de minister-president.

Ze missen hier in Nieuwegein de vaste bezoeken aan hun ouders, hun potje voetbal op de zaterdagmiddag, het stappen met vrienden. ‘Mensen worden het echt wel zat’, constateert Miranda van Haaren, met één oog op zoon Benn (6) die in een speeltoestel hangt. Ze merkt dat steeds meer mensen de regels naar hun hand zetten en maasjes zoeken in de coronawetten. Niet vreemd, vindt ze. ‘Je hoort de hele dag door negativiteit; wéér meer besmettingen, een nog langere avondklok.’

Vier keer eerder stak de Volkskrant het afgelopen jaar de thermometer in het gemoed van Nieuwegein, gekozen als centraal gelegen standplaats met een gemiddeld aantal besmettingen. Ongeloof over dat verre, vreemde virus maakte plaats voor ongenoegen. Gelachen om het woekerende coronakapsel van Bep wordt er allang niet meer.

‘Het scheurt, knelt, piept en kraakt’, verwoordt premier Rutte dinsdagavond de stemming in het land. Ook hier in Nieuwegein zijn sommigen ‘moe en gedeprimeerd’, zoals burgemeester Halsema in haar eigen Amsterdam constateerde. De winter en de almaar sombere tijdingen over nieuwe, gevaarlijke virusvarianten en het R-getal hangen als een grauwe deken over het volk.

Picknicken

Hoor de twee vrienden van 21 en 20 naast hun snorbrommers. Die van 21 zegt de constante spanning te voelen van niks kunnen, van bijna niks mogen. Zijn werk in de sportschool ligt alweer maanden stil, net als het trainen in de sportschool. ‘Vanwege de winter heb ik ook bijna niet gesport.’

Hij wil, net als zijn maat, niet met zijn naam in de krant. Maar hij heeft er geen probleem mee om te vertellen dat hij slecht slaapt, ook omdat hij zijn energie niet kwijt kan. En ja, ze chillen nog steeds met hun vrienden, al maakt de avondklok het wel wat ingewikkelder. ‘Nu moet je of heel vroeg weg of tot half 5 blijven hangen’, zegt de 20-jarige. ‘Als de avond een beetje inkakt, wordt er een film opgezet. En om 4.15 uur pak je je spullen.’

Gezeten op een picknickkleed, met een fles 7up en wat stokbrood met smeersels, denken drie vriendinnen van 18 hardop na over de vraag of zij zich nog trouw aan de regels houden. ‘Nee’, zegt Luna, student aan het Beauty College, ‘kijk maar hoe wij hier zitten.’

Buiten mag je maar met één iemand afspreken, dus zijn de drie keihard in overtreding. ‘Maar ik ken ook veel mensen die met een veel grotere groep bij elkaar komen’, probeert Femke deze dreigende veenbrand in de kiem te smoren. ‘Toch moet je naar jezelf kijken’, countert Luna.

Femke en Melanie hebben al corona gehad, ze werken in hetzelfde verzorgingstehuis. Luna, die een bijbaantje heeft bij de Etos, is die dans ontsprongen. ‘Ik ben wel heel voorzichtig, hoor’, zegt Femke. Haar vader is immers ‘al’ 60 en dat is ‘best oud’. Dus hebben ze uit voorzorg met z’n drieën afgesproken en moeten twee andere vriendinnen dit vroegevoorjaarstafereel missen. ‘We hebben niets tegen ze gezegd, maar ik voel me er best wel schuldig over’, bekent Femke.

Lange, saaie dagen

Hien Nguyen en Safirah Martoredjo willen, nog uithijgend van hun lesje girl power boxing, eigenlijk niet klagen over het coronabeleid van dit kabinet. De regels zijn er immers ‘niet voor niets’. Al snappen ze er steeds minder van.

Dat haar ouders niet met z’n tweeën op bezoek mogen komen, vindt Nguyen bijvoorbeeld ‘lastig’. Martoredjo begrijpt dan weer niet dat zij wel op bezoek mag bij haar nicht, die met vijf anderen in huis woont, maar andersom niet. Toch luisteren ze hoe dan ook naar het kabinet. Nguyen: ‘Ik wil geen boete. En ook niet dat de buren me gaan verraden.’

Met haar oma en moeder op het bankje naast zich koestert de 15-jarige Josefien vooral het vooruitzicht weer naar school te mogen. Contact met haar vriendinnen heeft ze vooral als ze online Rummikub of Pictionary spelen. Ook met één dag school per week zou ze dan ook verguld zijn. ‘Ik raak nu echt mijn motivatie kwijt. Het zijn lange, saaie dagen.’

Alle veldjes vol

Even verderop in de voetbalkooi kijkt ook Kristijan (‘14,5 jaar’) uit naar de hereniging met zijn klaslokaal. Opladen voor school lukt hem steeds moeilijker, na alle online lessen. Vaak volgt hij de eerste uren in zijn pyjama in bed. ‘Op school kun je tenminste niet de hele tijd op je telefoon kijken’, zegt zijn 15-jarige voetbalvriend.

Allebei zitten ze in havo 3, ze kennen elkaar al ‘van de crèche’. De jongen met de bos krullen mag van zijn ouders niet met zijn echte naam in de krant. Hij kijkt uit naar de tijd dat toetsweken niet meer op het laatst worden verplaatst en het ‘allemaal weer normaal loopt’.

Ook zij zien de moraal verslonzen en de drukte op straat toenemen. Afgelopen weekeinde was er bijvoorbeeld geen vrij voetbalveldje te vinden om een balletje te trappen. In het centrum van de stad vertellen winkeliers dat je er zaterdag, met de voorjaarszon laag aan de hemel, over de hoofden kon lopen.

‘Ik heb echt geen idee wat die mensen hier komen doen’, zegt Frank Jongeleen, leunend op een rek schoenen voor zijn sneakerzaak The Athlete’s Foot. ‘De winkels zijn bijna allemaal dicht. Het zal wel een uitje voor de mensen zijn.’

Vraag hem of Nieuwegein de harde lockdown nog volhoudt en het antwoord kan moeilijk duidelijker zijn. ‘De mensen zijn er helemaal klaar mee’, zegt hij vanachter zijn witte Adidas-mondkap. ‘We zitten er al een jaar in, hè.’ Bij tassenwinkel Marpa, een paar deuren verderop, is de leegverkoop inmiddels afgelopen.

Naast hem lopen mensen de Jamin binnen om hun suikerkick te stillen, een paar deuren verder ratelt de koffiemachine van Barista Cafe. Als houder van een niet-essentiële winkel moet Jongeleen het nu nog doen met afhalen op afspraak (‘Er komt bijna niemand’), en in het aangekondigde privéshoppen heeft hij ook weinig vertrouwen. ‘Als er twee mensen op een dag komen, gaat ons dat echt niet helpen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden