'Er was alleen de lucht van lijken'

Luisita Alvarez was in Tacloban, de verwoeste provinciehoofdstad van het Filipijnse eiland Leyte, toen tyfoon Haiyan daar aan land ging. De orkaan blies het dak van haar huis. En toen waren daar ineens de verwoestende, metershoge vloedgolven.

Familieleden omhelzen elkaar op de luchthaven van het Filipijnse eiland Cebu. Ze maken zich op om een veerboot te nemen naar de overkant van het water: naar het zwaar getroffen eiland Leyte. Dat ligt nog zes uur varen hiervandaan, maar de orkaanramp die de Filipijnen zo hard heeft getroffen voelt hier in Cebu toch een stuk dichterbij dan in het verre Manilla. De verhalen over de ramp zijn hier niet meer uit de derde hand. Ze worden verteld door de overlevenden zelf.

Luisita Alvarez zit met een groep familieleden in de vertrekhal. Ze eten maaltijden uit plastic bakjes: 'Gekregen', glundert Luisita, 'net als deze kleren. Ook gekregen.'

Luisita was in Tacloban, de grotendeels verwoeste provinciehoofdstad van het eiland Leyte, toen de tyfoon kwam. Die blies eerst het dak van haar huis, zegt ze, en toen kwam het water. 'De zee kwam vijf meter omhoog. Ons huis had drie verdiepingen, maar wij moesten ons aan de dakspanten vasthouden, terwijl de slangen om onze voeten zwommen. De zee kwam zo hoog: wij konden de bungalows niet meer zien. Toen het water was weggetrokken was alles weg. De hele stad.'

Haar schoonmoeder en schoonzus kwamen om in de vloedgolf. 'Wij konden ze niet helpen, wij konden ze niet balsemen en wij konden ze niet begraven. We hebben ze neergelegd in de kerk. Zij begonnen al te ...' Ze wijst met haar vingers naar haar neus. De voorbije dagen waren een hel. Er was geen eten, geen drinken, geen stroom. Alleen de lucht van de lijken.

Drie dagen hielden ze het vol. Toen zijn ze vertrokken. Je was je leven niet meer zeker in Tacloban. Mensen begonnen winkels te plunderen, en later ook huizen. Toen begonnen de berovingen, die worden toegeschreven aan ontsnapte gevangenen. Bewakers zetten de poorten van de gevangenis van Tacloban open omdat ze bang waren dat de gevangenen anders zouden verdrinken. De criminelen terroriseren nu de omgeving.

Luisita: 'Het was niet meer veilig. Als je eten had, trokken ze dat uit je handen, en als je het niet wilde geven staken zij je met een mes. De politie deed niets, kon niets doen. De mensen hadden honger.' Tacloban had na de ramp nog maar twintig politiemannen. De rest was óf dood, óf druk met het redden van de eigen familie.

bert wagendorp p2

dodental nu op 1.800 p3

hulp komt pas na een week op gang p4

filipijnen in nederland p5

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden