Er moet een nationaal museum voor slavernij komen om het historisch besef te vergroten

De ingezonden brieven van maandag 3 juli.

Surinaamse bij de viering van Keti Koti in Amsterdam Beeld Guus Dubbelman

Brief van de dag: waar blijft het nationaal slavernijmuseum?

Dat Willem III namens Nederland in 1863 de slavernij in Suriname en de Antillen afschafte, was niet iets om de koning dankbaar voor te zijn. De echte reden was dat Suriname in die tijd van de belangrijkste suikerproducent van de wereld aan alle kanten voorbijgestreefd werd door Barbados, Jamaïca en Haïti. Het gevolg was dat de plantages failliet gingen en de plantagehouders tot armoede dreigden te vervallen. De eigenaren van de plantages, veelal in Amsterdam wonende notabelen, slaagden erin Nederland een tegemoetkoming van driehonderd gulden per slaaf te laten betalen aan de 'ongelukkige eigenaren die zich al zoo vele offers moesten getroosten'.

In totaal bedroeg de tegemoetkoming twaalf miljoen gulden tien procent van de rijksuitgaven in 1863. De meeste planters namen met het geld juichend het eerste de beste schip terug, vestigden zich in Amsterdamse herenhuizen en villa's aan de Vecht en lieten het zieltogende en zo goed als failliete land aan de nu bevrijde slaven die nauwelijks een idee hadden wat ze ermee aanmoesten. Er werd de nu 'vrije' Surinamers bovendien een jaarlijkse belasting opgelegd om het door de Nederlandse Staat geïnvesteerde geld uiteindelijk weer terug te krijgen. Zo werden de ontheemde bewoners van Suriname en Curaçao opgezadeld met de schier onmogelijke opdracht een land op te bouwen vanuit een vrijwel hopeloze situatie. Met een zo dramatische start is het een godswonder dat ze er uiteindelijk in geslaagd zijn een enigszins functionerende staat te creëren. Slavenhandel en slavernij waren officieel staatsbeleid. Nederland moet daarom voor dat verleden de verantwoordelijkheid aanvaarden door eindelijk, zoals Gibi Bacilio bepleit een oprecht excuus te maken. Het initiatief om een nationaal museum voor slavernij en de zwarte diaspora in te richten en het historisch besef onder Nederlanders te vergroten door een van de zwartste bladzijden uit onze geschiedenis zichtbaar te maken, verdient daarom ons aller steun.

Kees Uittenhout, Sprang-Capelle

Windmolenpark

Als gepensioneerde bij het ABP ben ik geschrokken van het bericht in de krant bij Ten eerste van zaterdag. Het ABP gaat investeren in een windmolenpark met windmolens zonder wieken. Heel bijzonder, mijn vertrouwen in de investeringsbeslissingen van het ABP is behoorlijk afgenomen!

Onno Schweers, Hoorn

Doordenderen

Een lezer schaart het verengelsingsbeleid van Nederlandse universiteiten onder de vrijheid van onderwijs. Die vrijheid geldt niet voor studenten en universitair medewerkers. Boven de brieven over dit onderwerp stond 'een linguïstisch eilandje' en ernaast een spotprent van een professor die op een eilandje in het Nederlands doceert. Leuk, maar misleidend.

Nederland was al internationaal: Nederlandse studenten en wetenschappers lazen boeken in vreemde talen en niet louter in het Engels. Nederlandse wetenschappers wonnen Nobelprijzen. Verstandige lieden zullen wel oproepen de nuance voor ogen te houden. Maar het zijn de Nederlandse universiteiten die genuanceerde benaderingen negeren. Zij zijn het die maar verengelsend doordenderen. Gek dat Beter Onderwijs Nederland nu naar de noodrem grijpt?

F. Bakker, Nijmegen

Hier die bonus

Hulde aan de Betrouwbare Mannetjes in Opinie van de krant van 1 juli! Het is een regelrechte schande dat nu alweer de poten onder de bonuswetgeving worden weggezaagd. In dit land bestaat er geen idealisme, zelfs niet als het om de veroorzakers van een wereldwijde crisis gaat die bijna tien jaar geduurd heeft. Nee, zodra de koopman weer geld ruikt legt de dominee, die toch al weinig populair is de laatste jaren, het loodje.

Maaike van Gilst, Dieren

Gedeelde ruimte? Mooi niet

De publieke ruimte dient als zelfbevestigingspodium waar men geen rekening houdt met anderen, schrijft Roger Ormeling. 'De openbare ruimte is verregaand geprivatiseerd en dus beschouwt de burger die veranderd is in consument deze niet meer als een gedeelde ruimte waarin je rekening houdt met anderen.' Ik heb diep ontzag voor de wijze waarop hij deze zorgwekkende ontwikkeling onder woorden brengt, hulde.

W. Nielen, Santpoort-Zuid

Speedpedelec lekker door

Bij deze wil ik Paul Strack van Schijndel, die aankondigt zijn speedpedelec te verkopen vanwege de vernieuwde wetgeving waarbij de speedpedelec gebruik moet gaan maken van de rijbaan, oproepen dat niet te doen. De argumenten tegen het gebruik van de snelle fiets op de rijbaan zijn vaak genoemd. Het belangrijkste in mijn ogen is dat de gebruiker zichzelf in gevaar brengt door tussen de auto's te gaan fietsen.

Ik kan me niet voorstellen dat een rechter een wet handhaaft die degenen die de wet naleven en zichzelf daardoor in gevaar brengen. Tijd voor een proefproces? Het zou deze wetbedenkers gesierd hebben als ze de maatregel zelf in de praktijk hadden getest, dan was de wet er nooit gekomen.

Het advies aan Strack van Schijndel is dan ook om zijn fiets niet te verkopen, zijn gele kentekenplaatje in de keukenla te leggen en zijn gebruikelijke woon-werkverkeer weer op de fiets te doen, daarbij gebruikmakend van het fietspad. Bij een eventuele boete - hoe groot is die kans nu helemaal - deze glimlachend in ontvangst te nemen en te bedenken hoeveel geld hij heeft uitgespaard door niet dagelijks met de auto naar zijn werk te rijden.

Menno Stemmerik, Haarlem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.