Er lopen nogal wat maatschappijkritische kangoeroes rond in Duitsland

Wat houdt de literaire wereld in het buitenland bezig? Onze correspondenten houden het bij. Deze week Sterre Lindhout over het doorslaande succes van een maatschappijkritische kangoeroe.

Misschien was het de door een van hen gebruikte zinsnede 'maatschappijkritische kangoeroe', misschien ook gewoon vanwege mijn sluimerende vooroordeel over Duitse humor in het algemeen, maar ik legde het luisterboek onbeluisterd in de kast.

Stel, je woonde naast een kangoeroe, eentje die zich marxist en anarchist noemde. Op een dag belde de kangoeroe bij je aan om eieren te lenen voor pannenkoeken. Een minuut later belde hij opnieuw aan, nu voor alle andere ingrediënten, inclusief pan en fornuis. Een week later trok het dier ongevraagd bij je in en bleek hij vooral een opportunist te zijn, eentje die aan één stuk door heel hard Nirvana luisterde.

Dit gedachte-experiment is, helaas, niet van mijzelf, maar van kleinkunstenaar en poetryslammer Marc-Uwe Kling (32). In 2009 schreef hij een boekje getiteld Die Känguru-Chroniken.

Toen ik vorig jaar naar Duitsland verhuisde, kreeg ik het luisterboek cadeau van Duitse vrienden die het 'écht heel grappig' vonden en 'een goede manier om Duitsland te leren kennen'.

Misschien was het de door een van hen gebruikte zinsnede 'maatschappijkritische kangoeroe', misschien ook gewoon vanwege mijn sluimerende vooroordeel over Duitse humor in het algemeen, maar ik legde het luisterboek onbeluisterd in de kast.

De luisterboekversie van Die Känguru-Chroniken en de twee vervolgen, Das Känguru-Manifest (2012) en Die Känguru-Offenbarung (2015), staan op nummer 1, 2 en 3 van de Duitse luisterboekbestsellerlijsten. Klings voorstellingen zijn maanden van tevoren uitverkocht.

Dat maakte me nieuwsgierig genoeg om toch eens te gaan luisteren. En warempel, ik bleek best vatbaar voor de flauwe en soms tenenkrommende dialogen tussen de man en de extreem lijzig pratende kangoeroe, beide ingesproken door Kling. De kangoeroe dwingt hem tot het plegen van 'anti-terroristische aanslagen', citeert socioloog Adorno en trekt ten strijde tegen 'de nazibuurvrouw' die denkt dat de kangoeroe een Turk is.

Tussendoor eet het dier voortdurend likeurbonbons van de Lidl, terwijl hij zijn huisgenoot met volle mond berispt dat hij die bij de Lidl koopt, vanwege de lage lonen en de bio-industrie.

De kangoeroe gebruikt ongeveer alle 'linkse' filosofie die de 20ste eeuw heeft voortgebracht om er zelf beter van te worden. Daarmee is het een goed gelukte hyperbolische parodie op de zelfgenoegzame linkse activist - en van hen lopen er in Duitsland nogal wat rond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.