column 150

Er ketste een grote eikel op mijn kop en ik wist zeker: het was een metaforisch dagje

Daags nadat het nieuwe, onheilspellende klimaatrapport van de Verenigde Naties was verschenen, zat ik in Zuid-Limburg op de racefiets. Een gelukkige samenloop van omstandigheden, want flink trappen wil nog weleens helpen de beelden van nakende doem en catastrofe te verdrijven. En die rottige woede, jegens de eikels die verandering tegenhouden vanwege politiek gewin.

Boven op de in tranentrekkende herfstkleuren gehulde Kunderberg stuitte ik op een informatiebord over lokale flora en fauna. Ook al allemaal bedreigd, natúúrlijk. Ik las dat de geelbuikvuurpad ‘hoge eisen stelt aan zijn omgeving’. Wat een vreemde formulering! Zo was het ineens een vervelend, drammerig beest een beetje zoals sceptici dachten over Marjan Minnesma’s Urgenda, en hun rechtszaak tegen de staat. Maar als uitsterven het alternatief is, mijmerde ik, kon je de eisen van het padje toch moeilijk onredelijk noemen, hoe hoog ook. Toen ketste er een grote eikel op mijn kop en wist ik het zeker: het was een metaforisch dagje.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.