Er is veel gevonden in de zoektocht naar Anne Faber, 'maar het belangrijkste niet'

Doorweekt de godganse dag op zoek naar een vermiste vrouw.

Toine Heijmans Beeld .

Er is een vrouw vermist en in het bos kraken takken. Het is een zaterdag van niks. De bomen druipen, het regent en schemert de godganse dag tussen de stammen. Uit de coulissen duikt af en toe een villa op, of een agent, of een burger in doorweekte staat. Ze vinden niets.

Anne Faber is van iedereen, sinds ze verdween tien dagen terug. Er is een fiets gevonden, een jas, een tas; er is een vijver leeggepompt. Een agent schraapt modder van de bodem. Steeds een nieuw hoofdstuk in een benauwd verhaal met bestemming onbekend. Het bos is van de agenten en de burgers; het godganse weekend zoeken ze in linie naar een nieuwe paragraaf, een zin, een punt. Ze vinden niets. Dit is geen Zweedse krimi.

Tussen de takken kraken portofoons. Burgers roepen dat ze op braamstruiken stuiten, agenten roepen terug dat ze met beenkappen komen. 'Beenkappen!' Het bos is dichter dan het zich voordoet. De burgers 'lijnen uit' langs het pad, met weinig ruimte tussen de schouders. En stappen dan 'langzaam voorwaarts'. Steeds drie, vier burgers en dan een agent, dat coördineert het beste.

Ze vinden niet wat ze zoeken, behalve gemeenschappelijkheid. Het bos en de burgers krijgen er iets plechtigs van.

'Uitvullen naar links!'

Vermist: Anne Faber, 25 jaar. Beeld RV

Op het hoogtepunt van de emotiesamenleving, vier jaar geleden, zochten burgers wanhopig naar de broertjes Ruben en Julian, vermoord door hun vader. Ze wilden iets doen, erbij zijn, het meemaken. Chaos was hun deel. Margriet Oostveen schreef een veelzeggende column over goedbedoelende bemoeials struikelend in het bos, geadviseerd door paragnosten. 'Zij wilden zo graag eens, één keer, een eendrachtige lijn vormen. Honderd eigenwijze Nederlanders. Het ging niet.'

Nu gaat het wel. Honderdvijftig Nederlanders gedisciplineerd in een druipend bos - onhandig en ongewenst begeef ik me struikelend in hun protocol.

'Alles helpt', zeggen de burgers, 'je wilt wat doen', 'het zal jóúw kind maar zijn', 'dat arme meidje'. De redenen zijn dezelfde als toen, maar nu is alles opgelijnd. Het begon met vrienden en familie van Anne, die hun toegewijde zoektocht van landelijk belang maakten. Ze zijn nu met 'een paar honderd', zegt oom Hans Faber, ze hebben eigen coördinatoren en 'iedereen werkt vanuit zijn eigen kennis en expertise'. Dan zijn er de burgers opgeleid door het Rode Kruis - die dragen witte hesjes. Ze zijn getraind in zoekslagen maken en sporen veiligstellen. Dan zijn er de veteranen, herkenbaar aan hun camouflagebroeken. Voor hen is discipline een tweede naam.

Agenten in het druipende struikgewas. Beeld RV

Andere vrijwilligers melden zich 's ochtends bij de brandweerkazerne van Zeist. Jacqueline Tabernal kent Anne niet; ze zocht ook mee naar Savannah uit Bunschoten deze zomer, 'ik kan niet thuis blijven zitten dan'. Zit ze maar naar Facebook te staren. Maar ze is net te laat. Er zijn inmiddels burgers genoeg. 'Dan ga ik me er niet meer mee bemoeien. Ik wil niet in de weg lopen.'

Drie dames, ook al redundant, blijven op het bospad: 'We willen de zoektocht niet verstoren.'

Zo goed getraind zijn de burgers in het bos, dat ze me streng op mijn ongewenstheid wijzen. Als echte professionals: 'geen commentaar'. 'De afspraak is: geen vragen.' 'Meneer, wilt u weggaan.' De 'coördinator in het veld' heeft wel het nummer van coördinator noodhulp Wouter Bijlsma van het Rode Kruis, die thuis de woordvoering doet. 'Dan heb ik ze goed geïnstrueerd,' is het eerste wat hij zegt. 'Het dilemma van de politie', vertelt hij ook, 'is dat ze graag hulp willen, maar niet ongecontroleerd.' Dus begonnen ze een pilot in de regio Rijnmond-Oost, met een cursus voor burgers en een alarmeringssysteem. Het heet Ready2Help. Dit is de derde inzet. 'De pilot is geslaagd. We willen het graag landelijk uitrollen.'

Verderop in het bos staat agent Gijs uit Doetinchem - van overal zijn agenten opgeroepen. Hij vertelt dat de politie voorheen moeite had met de goedwillende burger. Maar sinds er 'duidelijke afspraken' zijn over de 'coördinatie met burgers', zijn ze een wereld rijker. 'Meer handen, meer ogen.' Eigenlijk kan de politie niet meer zonder. Er wordt zelfs aan 'informatiedeling' gedaan: ook burgers mogen weten hoe het onderzoek verloopt, wat er gevonden is en waar. 'Als wij alles voor ons houden, is het voor de burgers lastig werken. Je moet ze ook wat teruggeven.'

Debriefing van de burgers. Beeld RV

Elke dag een uitgebreide update op politie.nl - het houdt de complottisten ook op afstand.

Als de dag stug en donker tot een einde komt, roepen de commandanten hun doorweekte burgers bij elkaar voor de debriefing. Er is veel gevonden, 'maar het belangrijkste niet'. Wel is gewerkt met 'lef, durf en moed onder zeer zware omstandigheden'. 'We hebben een enorm groot respect voor jullie.'

Applaus.

Morgen verder.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden