'Er is teveel overgeproduceerde muziek'

Net als bij The White Stripes hanteren The Raveonettes een vaste visuele stijl en bestaat de band uit een jongen en een meisje....

Het liefst willen The Raveonettes gezien worden als een viermansband, omdat het anders zo lullig is voor de twee muzikanten die meespelen tijdens optredens. Lukt nooit. Want het is nu eenmaal leuker om ze te zien als de Deense White Stripes: een jongen en een meisje in een bandje. Ze vrágen er ook om. Op de als een oude filmposter vormgegeven hoes van het net uitgekomen album Chain Gang Of Love staat: 'starring Sune Rose Wagner and Sharin Foo'.

'Suske en Wiske', giebelt een Vlaamse journalist, die het Deense tweetal straks gaat ondervragen op het Belgische hoofdkantoor van platenmaatschappij Sony Music. Voor wie het weten wil: ze 'gaan' niet met elkaar.

Er is nog een overeenkomst met Jack en Meg van de 'Stripes': The Raveonettes hanteren een vaste visuele stijl. Wat het zwart-roodwit van De Stijl voor de White Stripes is, is de klassieke film voor The Raveonettes. De albumhoezen zijn filmposters, waarop de muzikanten de filmsterren zijn. 'Die oude filmposters hebben universele aantrekkingskracht', zegt frontman Sune Rose Wagner. 'Het zijn de ultieme advertenties. Ik ontwerp ze zelf.'

De twee Deense twintigers vertonen zelfs overeenkomsten met de bekendste filmmakers die hun thuisland voortbracht: de Dogma ' 95-groep, die films als The Idiots en Festen opleverde. Net als zij houden The Raveonettes er een heus manifest op na, om de puurheid van hun werk te garanderen. Sharin Foo: 'Er is te veel overgeproduceerde muziek. Wij maken eenvoudige muziek door onszelf te beperken.'

De regels: songs mogen maximaal drie minuten duren en hooguit uit drie verschillende akkoorden bestaan. Ze moeten in één take zijn opgenomen en allemaal beginnen vanuit hetzelfde basisakkoord. 'Recorded in glorious Bflat minor', stond er op het minialbum Whip It On (2002). Op het nieuwe Chain Gang Of Love is een ander basisakkoord gekozen: B-majeur. Het heeft een vrolijker getoonzette plaat opgeleverd.

Wagner: 'Het idee onszelf muzikale beperkingen op te leggen, is niet van de Dogma-jongens gejat. Maar als je Deens bent, speelt met filmkenmerken en eenvoud nastreeft, word je al snel met ze ver-geleken. Het heeft in elk geval veel aandacht opgeleverd.'

Muzikaal lijken vooral het monotone, overstuurde gitaargeluid van The Jesus & Mary Chain en de galmende garagerock van de Velvet Underground model te hebben gestaan. Wagner lijkt bovendien gefascineerd door Lou Reeds sinistere teksten over kinky seks. 'Chewin' on a whip, your little dress is tight', horen we in That Great Love Sound. En, in The Love Gang: 'Chains, black leather and sex'.

'Er is één cruciaal verschil', zegt Wagner, een tikje mistroostig. 'Lou Reed zág de zelfkant waarover hij schreef ook elke nacht, in New York. Ik heb alleen tijdens wat reizen door Amerika aan de zelfkant mogen ruiken. Zie het bij mij dus maar als een zoektocht naar spanning, als reactie op het brave, saaie Denemarken.'

Met hun thuisland willen ze zo weinig mogelijk te maken hebben. Niet voor niets huurden ze in 1999 voor hun allereerste optreden de beruchte New Yorkse punktempel CBGB's af. Foo: 'We spelen zo veel mogelijk in de VS en Engeland.'

En dus opereren The Raveonettes nu vanuit Londen. De 'zusterfestivals' van Reading en Leeds, waar de groep vorig weekend speelde, waren lekker dichtbij. Nu zijn de nazomerfestivals van de Benelux aan de beurt – en hup, daar dienen de filmtermen zich alweer aan: vandaag verzorgen The Raveonettes een matinee (op het Vlaamse Pukkelpop) en een avondvoorstelling, op Lowlands.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden