Er is nog hoop voor de mensheid

Sylvia Witteman

Het leven gaat door, zoals dat heet, en om er nog wat van te maken bezweek ik voor het gezeur van mijn kinderen om een nieuwe kat. Aan de oude kat mankeert overigens, naar de letter der wet, nog niets. 'Maar Lola slaapt alleen maar', klaagden mijn kinderen. Ja, dat doen katten als ze wat ouder worden. Wil je van slome katten gevrijwaard zijn, dan moet je ze elk jaar inruilen voor een nieuwe.

Sommige mensen doen dat met auto's, en dát begrijp ik al niet eens. Nee, Lola mag blijven, we nemen er gewoon eentje bij. Een klein, gestreept poesje met grote oren. Zondag mogen we hem ophalen, Deo volente, insjallah.

Het leven gaat door, zoals gezegd, dus al spoedig piekerde ik niet meer over de grenzen van het Vrije Woord, maar over de vraag of het dier een mannetje of een vrouwtje was. Dat is niet zo makkelijk te zien bij een kleuterkatje, maar goede raad is tegenwoordig gratis: de huidige bezitters tilden behulpzaam het staartje op en maakten een foto, die ik per omgaande plaatste op Twitter, het mini-universum waar iedereen alles beter weet.

Daar stond ik dan, voor de kat zijn kont, tussen de rake cartoons (is uw Frans er ook zo op vooruitgegaan de afgelopen week?), kritische spitsvondigheden en ijdele steunbetuigingen. Een pluizig kattenkontje, met daaronder een streepje. Nee, een puntje. Of toch...?

'Het is een meisje!', orgelde de vox humana van Twitter unisoon. So far, so good, ware het niet dat mij uitsluitend jongensnamen te binnen wilden schieten, een mankement waardoor zelfs mijn bloedeigen dochter indertijd de eerste uren van haar leven naamloos doorbracht. Nee, jammer, maar Dexter, Stompie, Karel, Shaquille, Elvis of Nico ging het niet worden, en Charlie al helemaal niet.

'Wat dan wél?', vroeg ik nog maar eens op het Twitterschoolplein, ik stond er tóch. 'Pluisje!', zei iemand. 'Streeppie!', zei iemand anders. Het waren de eerste druppels van een klaterende Twitterhoosbui, die verbazend lang zou aanhouden. Katja, Miepie, Moesja, Betty, Angel, Biekje, Lappie, Krieltje, Poekie, Moortje, Muis, Buffy, Zusje, Quincy, Samba, Betty, Siepie, Fifi, Bonita, Teunie, Conchita... prima namen, stuk voor stuk, al waren er ook zonderlingen bij die aan kwamen zetten met Buurman Adolf, Ricardo Bluetooth en Angelina van Sinchico Aria.

Mila, Mutsie, Pinky, Pippa, Twixi, Plofje... de namen blijven maar komen, nu al dagenlang.

Eén ding is zeker: het leven gaat inderdaad door. Er is nog hoop voor de mensheid; een mensheid die de moeite neemt saamhorig namen te bedenken voor een wildvreemde kat.

Ik kan alleen niet kiezen.

Misschien gewoon maar 'Poes'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden