Er is niks meer te doen, de meesten zijn dood

Op dag vier na de aardbeving verkeert Turkije nog altijd in een shock. In Istanbul probeert men na een nacht in de open lucht het leven weer op te pakken....

Op de snelweg naar Izmit rijden veel kleine auto's, busjes en vrachtwagens met hulpgoederen. In Izmit en Gölcük zijn professionele teams gearriveerd die zoeken naar overlevenden. Opvallend is ook dat her en der op straat broden liggen en flessen water.

In Yeni Koy waar Köksal naar zijn moeder vroeg zijn vanmiddag de soldaten van het Turkse leger aangekomen. Veel Zwitsers en een Turks civiel team graven naar vijf gelokaliseerde levende personen, het leger is bezig met het eigen kampement in een weiland verderop. Helikopters vliegen af en aan maar geen soldaat die naar de plek van de ramp toe komt.

'Ongelooflijk hoe weinig de staat voor ons heeft gedaan', zegt een mevrouw. 'Maar u bent buitenlander en ik wil niet negatief over Turkije doen tegen een buitenlander.'

Op de plek van de ramp in het dorp Yeni Koy is de sfeer totaal anders. Köksal is weg. Hij heeft zijn moeder en zijn neef en nichtje begraven. Er hangt een geur van de dood. Om zich te beschermen tegen infectieziekten lopen mensen met mondkapjes om hun nek die ze meestal niet voor hun mond doen. De meeste families houden zich voornamelijk bezig met het verzamelen van eigendommen. De internationele en Turkse teams werken in stilte. Zij houden zich verre van het geweld van graafmachines, zoals dat de eerste twee dagen heeft plaatsgevonden. En waardoor zoveel mensen zijn overleden volgens de experts. Voorzichtig worden tunnels gegraven naar plekken waar luisteraars en honden mensen hebben gelokaliseerd. De bevolking kijkt bedrukt toe vanwege de doden die ze voor een deel door onwetendheid zelf veroorzaakt hebben en door gebrek aan hulp.

Taylan Bayfefed is een Turkse speleoloog die in een civiel reddingsteam werkt. Hij zegt sinds eergisteren vijftien mensen levend onder het puin vandaan gehaald te hebben. Daarom ergert hij zich aan kritiek op de reddingswerkers. Hij doet toch zijn best, hij slaapt nauwelijks. Hij zegt: 'Normaal hoor je niemand over ons en krijgen we nooit steun en nu zouden wij het fout hebben gedaan?'

Hij heeft een vrouw gevonden, met haar gepraat. Ze ligt vast onder het puin. Met man en macht wordt gezocht naar een weg om haar vrij te krijgen. Haar lippen worden bevochtigd met water, maar ze krijgt niets te drinken omdat drinken met eventuele inwendige bloedingen gevaarlijk is.

De bewoners zeggen dat ze het dorp niet zullen verlaten. Ze willen dat de staat hen helpt het opnieuw op te bouwen.

In het denken van veel Turken is veel veranderd na de aardbeving. Ze zijn zich bewust dat elk moment weer een schok kan plaatsvinden. Ze zijn zich er van bewust dat de overheid niets voor ze doet of kan doen, of eigenlijk faalt. Iedereen lijkt er zich nog meer van bewust dat men op zichzelf en op de familie is aangewezen. En dat dit de komende jaren waarschijnlijk niet zal veranderen.

Hoe kwetsbaar de rust nu is, voel je als je gaat liggen op de grond en je laat wiegen door de plateaus onder het land. Constant zijn er kleine naschokken.

Er is commotie bij de vrouw die nog in leven zou zijn. De dokter constateert dat ze dood is. Taylan Bayfefed zegt dat hij bang is om het aan de familie te vertellen. Hij is bang voor wraak en boze reacties omdat ze zo laat zijn. De Zwitsers stappen weer in hun busje en rijden terug naar de brandweerkazerne waar de meesten van hun negentig collega's aan het eten zitten. Er is niet veel meer te doen, zegt een van hen. Het is te warm geweest, de meeste mensen zijn dood.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden