Column

Er is geen humor op Mars

Wat moeilijk te verdragen is, is dat Ridley Scott, die ooit een heel beroemde regisseur was, is blijven hangen in de tijd dat hij een heel beroemde regisseur was.

Matt Damon in de film The Martian. Beeld ap

Op zaterdagavond naar een pas uitgekomen blockbuster gaan; dat had ik in jaren niet gedaan. Dus stond ik beduusd te kijken naar de rij van - letterlijk - tweehonderd mensen die op zaterdagavond hetzelfde idee hadden en in Pathé de Munt in Amsterdam beland waren.

Ik sloot me aan en zat even later bij The Martian, een speelfilm over een man die in zijn eentje moet overleven op Mars.

Ik ben dol op speelfilms over mensen die in hun eentje ergens moeten overleven - Castaway, weet u nog, met Tom Hanks die op een onbewoond eiland een diepgaande vriendschap sluit met een tevens aangespoelde volleybal? Of anders Gravity, die beeldschone film waarin Sandra Bullock door de ruimte zweeft?

Dit keer is het de beurt aan Matt Damon om alsmaar baardiger en magerder alleen te moeten overleven in een vijandige omgeving, te weten Mars. Ik zal niet te veel onthullen over de film, want hij duurt tweeënhalf uur en hij is verschrikkelijk saai, dus als u dan ook nog het hele verhaal weet, is hij helemaal niet meer vol te houden. Maar laat me dit verklappen: er is geen humor op Mars.

The Martian bleek een poging om het genre van de NASA-film (dat omvat dus al die films over spaceshuttles, raketten en de immer highfivende NASA-medewerkers in de NASA-control room) te vermengen met het genre van de komedie.

En dat is moeilijk.

Matt Damon, die dus per ongeluk achtergelaten wordt op Mars, reageert niet op dit lot met de wanhoop en/of zelfmoordneigingen die de meeste mensen zouden hebben. Nee, hij gaat zijn toekomst op de levenloze planeet monter tegemoet en maakt alsmaar flauwe grapjes. Dat is bijna niet te verdragen als kijker, al moet ik toegeven dat de rest van de bomvolle zaal best vaak moest lachen om humor over waterstof of ruimtewagentjes.

De tijd in de film wordt gemeten in Sols, want zo heten de dagen op Mars. Tegen de tijd dat je bij Sol 481 bent aangeland, voel je als kijker fysiek de intense verveling die Matt Damon moet voelen nu hij al zo veel Sols op Mars zit.

Dat is wel knap.

Wat moeilijk te verdragen is, is dat Ridley Scott, die ooit een heel beroemde regisseur was, is blijven hangen in de tijd dat hij een heel beroemde regisseur was. Dus in zijn films komen berichten op het NASA-hoofdkwartier nog steeds letter voor letter en met veel gepiep binnen, schrijven NASA-whizzkids wiskundige formules op schoolborden (schoolborden! die gebruiken ze op scholen niet eens meer!) en gaan computers keihard toeteren als er een emergency is, waarbij er in grote oranje letters 'EMERGENCY!' op het scherm verschijnt.

Dat was misschien zo in films over ruimteschepen in 1982, maar echt niet meer in 2015.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden