Er gebeurt van alles, en tegelijk gebeurt er vrijwel niets

'De mensheid heeft ons echt teleurgesteld', zegt Josella op een zeker moment in het nieuwe Nederlandse toneelstuk Melk en Bloed van Kees Roorda. Door die teleurstelling heeft ze zich met haar man Peter teruggetrokken op het platteland. Weg uit de stad, weg van de overvolle terrasjes en restaurants, weg ook van de vele vrienden. Josella en Peter zoeken nu hun heil in de eenzaamheid van aardappelvelden en het geluid van de koekoek.


Dat is het uitgangspunt van Roorda's stuk, dat nu in zijn regie gespeeld wordt door zijn gezelschap The Glasshouse. In een interview refereert Roorda aan de huidige hang naar nostalgie en de populariteit van programma's als Boer zoekt vrouw en Ik vertrek. Over mensen die alle stadse fratsen en sores van het moderne leven willen ontvluchten, en geborgenheid en intimiteit zoeken in de leegte van de natuur.


Leuk idee, maar in dit geval helaas overvol uitgevoerd. Want Melk en Bloed wil van alles en nog wat zijn: een relatiedrama, een tragikomedie, een zedenschets en tenslotte zit erook de nodige suspense in. Dat alles is overladen met uiteenlopende onderwerpen als ongewenste kinderloosheid, geheime verlangens, huwelijksbedrog, de controverse tussen stad en platteland, het uiteenspatten van vriendschap, en de midlifecrisis van een kunstenaar.


In hun verbouwde boerderij organiseren Josella (vroeger werkte ze op de universiteit, nu plukt ze bramen en kweekt aardbeien) en Peter (componist van geluidsinstallaties) een barbecue. Gasten zijn twee vrienden uit de stad en de nieuwe buren die aan de overkant van het kanaal in een woonwagenkamp wonen. Dit met wodka overspoelde avondje ontaardt plots in een uitbraak van onderdrukt geweld.


Wat je Roorda moet nageven is dat hij vaardige, vlotte dialogen schrijft. Vooral het gekissebis tussen de echtelieden is raak getroffen. Maar wat stoort, is de oppervlakkigheid waarmee het ene onderwerp langs het andere scheert. Er is nauwelijks sprake van psychologische duiding en het blijft dan ook gissen naar wat deze personages zoal drijft. Er gebeurt van alles, en tegelijk gebeurt er vrijwel niets. Dan duurt een voorstelling van twee uur ineens erg lang.


Sterkste troef van Melk en Bloed zijn derhalve de zes acteurs, die goed gekozen zijn en zich gedreven door de soms slepende en dan weer ongeloofwaardige situaties spoeden. Met een mooi verkrampte Hylke van Sprundel als Peter, een laconiek-cynische Angelique de Bruijne als jeugdvriendin Astrid en een knap tegen de karikatuur aan spelende Heidi Arts als de kampbewoonster.


Maar de voorstelling wordt gedragen door Camilla Siegertsz die van Josella een even grappige als deerniswekkende vrouw in de war maakt. Siegertsz is een actrice die doorgaans als een stuiterbal en voetzoeker over het podium raast. Klein van stuk, groots in effect - je houdt ervan of niet (ik wel). Hier heeft zij al te veel emotie bewonderenswaardig weten te onderdrukken en met precisie een balans gevonden tussen haar tragiek en het groteske.


Ze is naar het platteland gekomen om de sterren te zien, en plukt er in deze voorstelling zomaar twee uit de lucht.


In Toneelschuur Haarlem, 21/1.

Tournee t/m 1/3. theglasshouse.nu

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden