Lezersbrieven

Er gebeuren mooie dingen om je heen als je durft te kijken

Geachte redactie

De ingezonden lezersbrieven van zaterdag 3 februari.

Beeld Bas van der Schot / de Volkskrant

Brief van de dag: gemompel

Beste Kees 't Hart, 'dichter moet op zoek
naar het hoogste' las ik. En: 'Het is niet gemakkelijk
een behoorlijk gedicht te schrijven.'
Het trof me, wat je schreef. Het riep vragen bij me op - een geur van,
een geur van hoger honing bedoel jij niet - of wel?

Hoogte? Voor mij zeker ook verte en diepte. Kriegel
werd ik van jouw uitgesponnen 'allemaal', van
'allemaal hetzelfde' en 'allemaal gemakzucht' - 'gebrek
aan levenszin'. Wat dan? En wie? En hoe? Maak me
deelgenoot. Ga eens in een tuintje spitten, her en der.

Ik zocht naar wat dan hoog zou zijn. Ach wat
hoezo? Wie ben ik dan, wat schrijf ik dan -
en mijn cursisten: suffe kluts - niks is het - geen
hoge woorden van liefde, eerder zoekers, zwervers.

Voor mij ligt poëzie niet hoog of ver of diep. Mij
gaat het om binnen en buiten - iets
zoeken in woorden, toon en klank -
iets vinden en dan vinden anderen
daar iets in - of niet. 'Lees maar' - Hoor!
Geen oordeel , niet per se een nieuw geluid - wel eigen,
wel persoonlijk. Woorden, klanken. Luister.
Voor mij niet het hoogste, Kees - liever
verbeelding, verbinding, verwondering -
'allemaal' schrijven wat je beweegt
en dan eens raken en geraakt worden
door 'een zilveren sleuteltje
dat ook op een fietsslot past'.

Beste Kees, poëzie is van en voor
ons allemaal, in soorten en maten, en parels
kunnen we koesteren. Ieder voor zich,
op eigen wijze. Wat beweegt jou?

Ik voel voor gemompel,
voor zoeken, niet weten -
dat wens ik jou.

Hartelijke groet,
Baukje Koolhaas

Fijne stad, Rotterdam

Wij komen elk jaar naar Rotterdam voor een weekend tijdens het North Sea Jazz Festival. Elke keer bezoeken we weer andere plekken en ik vind het een heel fijne stad.

Ik werd geraakt door alle positieve berichten die Harriët Duurvoort in haar column beschreef. Er gebeuren mooie dingen om je heen als je durft te kijken. Dit soort berichten zijn hoopgevend en erg nodig!

Mirjam van den Berg, Oisterwijk. Een trouwe Volkskrantabonnee

Kinderen spelen op een pleintje in Rotterdam Charlois. Beeld Joost van den Broek / de Volkskrant

Passeggiata

Misschien kan de Italiaanse passeggiata de lege avondstad tot leven wekken. La passeggiata is de avondwandeling tussen een uur of 5 en 8 waarin iedereen keuvelend, kijkend en pronkend door de straten en over de pleinen kuiert.

Let wel: daarna gaat men pas aan de maaltijd.

Theo Broekman, Nijmegen

Vergoeding aardbevingsschade

Constance Scholten ziet duidelijke overeenkomsten tussen de vergoeding door de overheid van de aardbevingsschade in Groningen en het redden door de overheid van ABN Amro.

Er zijn echter ook een paar, subtiele, verschillen. In de ABN Amro-affaire was de 'winnende' partij de aandeelhouder en de bestuurder, de verliezende de belastingbetaler. In de gasaffaire is de verliezende partij ook de belastingbetaler. Maar dezelfde belastingbetaler heeft circa 50 jaar geprofiteerd van de Groningse melkkoe.

De 'winnende' partij zouden de Groningse slachtoffers van de gaswinning zijn. Maar bij hen is de aarde bijna letterlijk onder de voeten weggehaald om de belastingbetaler dat jarenlange douceurtje te kunnen verschaffen. De Nederlandse welvaart is (deels) verworven over de ruggen van de Groningers.

Het lijkt er op dat de onverantwoordelijke bestuurder, namelijk de overheid, pas nu zijn verplichting nakomt om alle inwoners van het land te beschermen. Als het niet anders kan, dan maar over de rug van de belastingbetaler.

Ruud Gelderloos, Veendam (geen aardgasslachtoffer)

Beleefde Groningers

In een analyse over de gaswinning in Groningen, maakt de Volkskrant gewag van boze Groningers. Dit is een misverstand.

Als ooggetuige in dit wingewest kan ik u melden dat het protest van de bewoners is te kenschetsen als uiterst beschaafd. Men legt zelfs een redelijkheid en een bescheidenheid aan de dag die moeilijk vallen te rijmen met het leed dat hun al jarenlang wordt berokkend. De demonstrerende slachtoffers van de aardgasbevingen tonen zich niet boos, maar bewonderenswaardig beleefd.

Boudewijn Otten, Groningen

Zeg iets!

In de discussie rond de donorwet is er zorg over laaggeletterden. Onnodig: voor wonen, inkomen en zorg worden wel moeilijker formulieren (samen) ingevuld. Het kompas van laaggeletterden voor het maken van een persoonlijke morele keuze is net zo goed als dat van de gemiddelde Nederlander.

Vind je het zonde als jouw gezonde organen verpieteren onder de grond of verbranden in een oven? Zeg dan 'ja'. Wil je voor De Maker staan in de wetenschap dat je net over De Valreep een ziek medemens hebt geprobeerd te helpen? Zeg dan 'ja'. Wil of weet je het niet? Zeg dan 'nee'. Maar vooral: wil je jouw nabestaanden in het moment van rauw verdriet om jouw dood niet opzadelen met een keuze die aan jou, en jou alleen, is? Zeg dan 'ja' of 'nee'. Zeg iets! En als jij dan nóg niets zegt, beslissen we in het voordeel van de levenden.

Taïssia Sigterman-Schuld, Nieuwegein

Denk aan de nabestaanden

Pia Dijkstra stelt dat de nieuwe Donorwet de wil van de overledene regelt en niet is bedoeld voor het regelen van de rechten van de nabestaanden. Het zorgwekkende is dat het niet maken van een keuze wordt beschouwd als een 'ja' en vervolgens wordt gelijkgesteld aan het kenbaar maken van een weloverwogen keuze voor doneren. Alsof een overledene die geen keuze heeft ingevuld, zo duidelijk zijn wil heeft kenbaar gemaakt. De volgende stap is dat nabestaanden, die geen donatie willen, niet zouden mogen ingaan tegen de veronderstelde wil van de overledene. Doodeng.

Volgens Dijkstra moet de arts dan beoordelen hoe zwaarwegend hun argumenten tegen donatie zijn en of dit hun rouwproces ernstig zou verstoren. Het lijkt me dat de arts in zo'n geval een dubbele pet op heeft. En hoe kan deze dat inschatten? Dit is traumatiserend voor nabestaanden, die misschien juist wel weten wat hun overleden dierbare echt wilde.

In de nieuwe Donorwet zou geregeld kunnen worden dat, als iemand geen keuze kenbaar maakt, dit een 'ja, tenzij' is: ja, tenzij nabestaanden aangeven dit niet te willen. De rechtspositie van nabestaanden moet wel worden geregeld in de nieuwe Donorwet.

Inge de Jong, Lent


Over pitspoezen en walk-on-girls

Een dame op hoge hakken in de pits tijdens een Formule 1 race in São Paolo. Beeld epa

Wie heeft nu liever stoffige bobo's dan beeldschone dames?

De #MeToo-golf heeft nu ook de Formule1 bij de lurven. De pitspoes moet eraan geloven. Straks worden de bezwete coureurs bij het podium opgewacht door een paar stoffige bobo's die hun de bokaal overhandigen. Denk je dat ze daarop zitten te wachten?

Wie kent niet de reacties van de Champions Leaguefinalisten die in een rijtje een trits hoogwaardigheidsbekleders verplicht de hand moeten drukken? Hun gezichten spreken boekdelen. En zeg nou zelf, wie van de toeschouwers, mannen en vrouwen inclusief, kijkt niet liever naar een paar beeldschone dames die zich niet schamen over hun looks?

Jan Lammers merkt in het stuk op dat het afschaffen van pitspoezen lijkt aangestuurd door het Amerikaanse model van politieke correctheid. Haha, wat wordt daar nu eigenlijk nog onder verstaan, met Trump aan de leiding? Als er één politiek incorrect is dan is hij dat wel.

Krijgen de cheerleaders bij baseballwedstrijden straks ook broekpakken aan, of worden ze vervangen door genderneutrale humanoïden? Als het aan Trump ligt waarschijnlijk niet. En als het aan de toeschouwers van de Formule 1 ligt ook niet. Maar wie zit er dan eigenlijk wel op te wachten?

Wilbert van Rooij, Lochem

Iraanse en westerse vrouwen

Verwarrende tijden zijn het. De Volkskrant bericht op 1 februari dat er geen pitspoezen meer verschijnen bij de Formule 1, begeleid door een foto van schaars geklede vrouwen op een circuit. Een paar pagina's verder zie ik dappere Iraanse vrouwen demonstratief hun hijab afdoen in Teheran.

Ik vergelijk de foto's eens, en hoewel de Iraanse vrouwen iets ernstiger kijken, staan de vrouwen in beide gevallen volkomen vrijwillig op de foto, ze willen het zelf. En dat schaars geklede vind ik enorm meevallen, met moeite kan ik een stukje blote buik zien.

Beeld Bas van der Schot / de Volkskrant

Maar helaas, #MeToo-tijden leidt ertoe dat elk stukje blote vrouw verbannen moet worden uit de openbare ruimte. Binnenkort zullen de rondemissen, dansmariekes en showgirls bij Endemol en de Rai ook verdwijnen. Vrouwen moeten weer zedig en kuis gekleed gaan.

En waar we enerzijds vinden dat de Iraanse vrouwen over hun eigen lichaam mogen beschikken, gaan we anderzijds onze westerse vrouwen weer inperken in dat zelfbeschikkingsrecht.

Jan Westeneng, Arnhem

Oversekst én preuts

De 'walk-on girls' in het Britse darten zijn afgeschaft. De reden is dat dit gebruik de vrouwen tot lustobject maakt. Maar wat is er nu eigenlijk mis met gezien worden als lustobject? De maatschappij is oversekst en preuts tegelijk.

Joa Schell, 38 jaar, Haarlem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.