ProfielJan Cees Vogelaar

Er gaat geen tractor de weg op zonder de toestemming van Jan Cees

Jan Cees Vogelaar, de voorman van de boze boeren.Beeld Eleanor Shakespeare (Foto’s Wout van Zoeren, ANP)

Als het aankomt op terugvechten, weten boeren, moet je bij Jan Cees Vogelaar zijn, de aanvoerder van het verzet tegen het stikstofbeleid. Slim en inhoudelijk sterk, maar ook een man die dreigt en bluft en samen oploopt met Thierry Baudet.

In het Friese Kollumerzwaag betreedt Jan Cees Vogelaar op 4 oktober 2019 het schavot in de schuur van familiebedrijf Mulder Agro. ‘Onze jonge boeren hebben een statement gemaakt. Van: jullie in Den Haag kunnen wel de hele dag zitten ouwehoeren, maar wíj zijn er ook nog’, roept hij tot een gehoor van zo’n 150 mannen en vrouwen.

Het is drie dagen nadat een meute veelal jonge boeren en boerinnen op het Malieveld voor het eerst luid van zich heeft laten horen. Er zijn met de duizenden tractoren op 1 oktober zogezegd even wat sporen in het veld getrokken. Er waren spandoeken, knuisten op claxons, bier en worst.

In Kollumerzwaag gaat het er rustiger aan toe op de ‘Boeren Beleefdag’. Er is een podium met een drumstel (‘u krijgt een stukje livemuziek’), een gele plastic koe erop en een decoratief mandje met pompoenen en kalebassen. Jan Cees (‘Iedereen kent Jan Cees’) – broer van oud-minister Ella Vogelaar – vormt het hoofdgerecht, en naast de politiek wijst hij vooral in de richting van het RIVM: ‘Jullie verhogen kunstmatig onze stikstofemissie.’

De uit de klei getrokken Zeeuwse boerenzoon is voor de duvel niet bang. Zwaar in de schouderpartij, handen als kolenschoppen en behept met een zelfverklaarde ‘grote bek’, waarbij een zekere welbespraaktheid van pas komt, maar waaruit ook ongepolijste actiekreten ontsnappen. Hij weet hoe hij een zaal moet bespelen. ‘We laten ons niet zomaar het land uit jagen!’

Vogelaar (58) is de ideale boerenleider, hij was jarenlang actief in LTO Nederland en bestuurder in boerencoöperaties. Hij is een soort reïncarnatie van Wien van den Brink, de boude varkensboer met wie hij in de jaren negentig van de vorige eeuw op de barricades stond en die uiteindelijk voor de LPF in de Tweede Kamer belandde. Vogelaar was jarenlang een grote melkveehouder maar stapte over naar paarden in Lelystad. Samen met zijn dochters runt hij Maverick Stables.

Maverick staat niet toevallig voor ‘ongetemd, onafhankelijk, anders denken’. Volgens Wouter van der Weijden van het Centrum voor Landbouw en Milieu (CLM), die de carrière van Vogelaar heeft gevolgd, is hij een man vol lef, die ook als voorzitter van LTO Melkveehouderij zijn nek durfde uitsteken. ‘Hij is een sterke persoonlijkheid die niet per definitie de eigen achterban naar de mond praat. Als bestuurder en ondernemer had hij bijvoorbeeld weinig met de intensieve veehouderij. Bij hem horen koeien in de wei. Hij was ook een van de weinigen die dat bleef doen in Flevoland. Dat dwarse en activistische heeft hij altijd gehad.’

Terwijl zijn dochters de stoeterij runnen, trekt vader het laatste jaar als een kruisridder door het land om scheve beelden te corrigeren en de waarheid naar zijn hand en die van collega-boeren te zetten. Hij is de voorzitter van het Mesdag Zuivelfonds, de stichting die sinds een kleine vijftien jaar zo’n twee miljoen euro aan onderzoeksgeld beheert uit de zuivelindustrie. Het geld is afkomstig uit een pot met geïnde boetes die teruggaat tot de 19de eeuw, toen botervervalsing een probleem was – ook een zuivelorganisatie als FrieslandCampina deelde mee toen de botermiljoenen werden verdeeld.

Aangevuld met donaties uit de landbouwsector, zoals van grote veevoederbedrijven als Agrifirm, maakt het Mesdagfonds de laatste jaren met het restje van die centen – de bodem is volgens de secretaris van de stichting in zicht – furore door de cijfers over stikstof en ammoniak van het RIVM of de Wageningen Universiteit in twijfel te trekken. Vogelaar doet dat met kennelijk genoegen. Hij zegt al jaren: er is in dit land geen stikstofcrisis. Dat is allemaal bedacht door ‘die groene graaiers uit de grachtengordel’ die van stikstof een ‘verdienmodel hebben gemaakt’.

In Kollumerzwaag legt hij aan zijn achterban uit wat hij met zijn lobby veroorzaakt. Het Mesdagfonds doet vaak jarenlang kostbaar onderzoek. Tegenover zorgwekkende rapportages van het RIVM of Wageningen Universiteit zet Vogelaar ‘met eigen parameters’ een verhaal dat een heel andere kant opgaat. Daar huurt hij eigen wetenschappers voor in.

Met die onderzoeken is vaak weinig mis, zegt Van der Weijden, die vanuit CLM weleens onderzoek heeft gedaan voor het Mesdagfonds. ‘Ik moet hem nageven: hij neemt wetenschap zeer serieus. Hij laat onderzoekers ook vrij; hij pakt niet de pen vast en hij respecteert wat je aflevert.’ Een anonieme bron zegt echter dat hij ook furieus kan reageren als uitkomsten hem niet bevallen.

Beeld Illustratie Eleanor Shakespeare (foto's Guus Dubbelman en ANP)

En werkt de wetenschap niet, dan trekt Vogelaar een ander register open. Tot de boeren in Kollumerzwaag: ‘Als Mesdagfonds kwamen we tot de conclusie dat LTO, de vakbonden en de politiek eens wat met ónze cijfers moeten doen. Dat gebeurde niet. Met waterkwaliteit hebben we voor het eerst gezegd: we gaan gewoon naar de politiek toe. Heel plat, we hebben gewoon een public-affairsbureau ingehuurd en gezegd: joh, jullie lopen alle dagen in de Tweede Kamer. Kunnen we dit regelen met moties? Ja, zei dat pa-bureau, dat kan. Wat moet dat kosten? 2.500 euro per motie, no cure no pay. Nou hup, zorg dat er vier moties komen. Ze werden alle vier aangenomen. Nou, dus hij tien ruggen rijker en wij tien ruggen armer. Maar het PBL-verhaal was ontkracht.’

Vogelaar refereert hier aan de zomer van 2016, toen het ook over stikstof ging. Niet in de lucht, zoals nu, maar in het water. Net als nu maakte Vogelaar zich kwaad over het Planbureau voor de Leefomgeving, ‘die club die wel vaker de boel vernaggelt’, die een hoge bijdrage aan de hoeveelheid stikstof in het oppervlaktewater toeschreef aan de landbouw.

Die cijfers kwamen uit een RIVM-rapport  en niet van het PBL, zoals Vogelaar meent, maar de Tweede Kamer nam moties aan die op onderzoek van het Mesdagfonds waren gebaseerd. Namelijk: er moet meer rekening worden gehouden met andere bronnen dan de landbouw bij uitspoeling van mineralen naar het oppervlaktewater.

Werden deze moties in 2016 inderdaad gekocht, zoals Vogelaar beweert? Een van de indienders, Barbara Visser (VVD, nu staatssecretaris), zegt de motie zelf te hebben opgesteld. De andere betrokken Kamerleden – Jaco Geurts (CDA), Roelof Bisschop (SGP) en Johan Houwers (afgesplitst van VVD) – zeggen geen herinneringen meer te hebben aan de precieze totstandkoming van de teksten.

Wel wordt bevestigd dat belangengroepen, ‘van links tot rechts’, geregeld panklare moties aanleveren. ‘Soms kwamen er moties langs van collega’s en dacht ik: hé, die tekst ken ik, die heb ook ik aangeleverd gekregen’, zegt Houwers, die niet meer in de Kamer zit. ‘Maar dit specifieke geval herinner ik me niet.’

Het zou ‘absurd zijn als ik zo zou werken’, reageert oud-VVD-Kamerlid René Leegte, die destijds met zijn bureau Publieke Zaken Vogelaar in Den Haag begeleidde door een ‘oploopje’ te organiseren om Kamerleden te informeren over waterkwaliteit. Leegte was ook – zonder inhoudelijke bemoeienis – organisator van Vogelaars veelbesproken stikstofpersconferentie in februari in Nieuwpoort, waarover later meer.

‘Ik denk dat Jan Cees ons te veel eer toekent’, zegt Leegte over die waterkwaliteitkwestie in de zomer van 2016. ‘Wij adviseren onze klanten en dicteren geen moties aan Kamerleden. Ik weet hoe kwetsbaar dat is, als oud-Kamerlid. Ik ken ook geen enkel bureau dat op no cure no pay-basis moties verkoopt. Het gaat in tegen de code van de beroepsgroep.’ Vier maanden na zijn uitspraken over het kopen van moties ontkent Vogelaar nu tegenover de Volkskrant dat hij Leegte per aangenomen motie betaalde. Op de vraag of er dan nog een ander public-affairsbureau op deze manier voor hem werkte, reageert hij niet meer.

Klopt het dan niet wat Vogelaar in Kollumerzwaag riep? ‘Sorry, aan dit spelletje doe ik niet mee’, reageert CDA’er Jaco Geurts geïrriteerd. ‘Daar heb ik geen zin in en geen tijd voor. Ik kan me dit niet zo herinneren. Als het over water gaat, laat ik me informeren door CDA-waterschapsbestuurders.’ Ook SGP’er Roelof Bisschop ‘weet niet hoe dit specifieke geval tot stand kwam’.

Klassiek ARP-nest

Jan Cees Vogelaar werd geboren in en klassiek Zeeuws ARP-nest. Zijn ouders pachtten een veebedrijf (68 melkkoeien, 30 hectare weiland, ‘Zelden Rust’) in Anna Jacobapolder op Sint-Philipsland, gemeente Tholen. Jan Cees was de jongste in het gezin met vier kinderen, zijn zus Ella was twaalf jaar ouder. Moeder Corry stond te boek als een vroege feminist die in verschillende verenigingen boerenbelangen behartigde. In 1971 vertrok de familie uit Zeeland naar de Flevopolder. Daar bracht Jan Cees de rest van zijn jeugd door. Hij nam later het melkveebedrijf van zijn ouders over.

Net als zijn moeder, die opkwam voor de belangen van kleine boeren en streed tegen het verhandelen van melkquota omdat alleen rijke boeren daarvan profiteerden, heeft Jan Cees Vogelaar niet genoeg aan de boerderij alleen. Zij was jarenlang columnist voor het Agrarisch Dagblad en sprak als eerste boerin en voorzitter van de Plattelandsvrouwen eurocommissaris Sicco Mansholt toe. Jan Cees zet haar strijd op een ander niveau voort, en staat eveneens in de frontlinie.

De politiek is daarbij slechts een van zijn targets. Zo is de schijnbaar achteloos schakelende ondernemer (van koeien naar paarden, naar windmolens en biobrandstof) onvermoeibaar in het organiseren van zijn manifeste lobby. Twee jaar geleden richtte hij de stichting Agrifacts op, kortweg Staf, om alle onzin die over boeren en het klimaat wordt beweerd te weerleggen. Eerst vriendelijk, daarna dwingend, met steeds de dreiging van advocaten die rectificatie eisen.

Hier komt de ‘onderzoeksjournalist’ Geesje Rotgers in beeld, met haar Agrarische Feiten Waakhond (AFW), zoals de stichting Agrifacts ook wordt genoemd. Samen met Vogelaar heeft ze al 20 van 460 volgens hen “serieuze” zaken opgepakt waarin boeren worden geframed en weggezet als viezeriken. Valse suggesties in schoolboeken? Rare kreten van Jumbo over het eten van vlees? Ze zetten de tegenaanval in.

Zo hekelt Vogelaar een lerares in Dronten die scholieren de straat op stuurt met een enquête over vegetarisch eten. Dat deed ze volgens Vogelaar om adressen te bemachtigen voor de Veganistenbond. Zo wordt er ook actie ondernomen tegen de bewering dat ‘neonicotinoïden’ (insecticiden) verantwoordelijk zijn voor de uitroeiing van bijen en vlinders. Die vlinders, weet Vogelaar dan, waren al voor 1995 weg uit dit land en de neonicotinoïden zijn van daarna. ‘Toch stelt de minister met haar onderbuikgevoel een verbod in op het gebruik.’

Veel door Vogelaar verklaarde tegenstanders hebben slechte ervaringen met de intimiderende, denigrerende manier waarop hij andersdenkenden tegemoet treedt. Jan Douwe van der Ploeg, emeritus hoogleraar te Wageningen, herinnert zich hoe hij ooit een dubbelinterview met hem deed voor het vakblad Veeteelt. ‘Toen natuurbeheer aan de orde kwam, begon hij in neerbuigende termen te praten over natuurorganisaties en boeren die dat wel een goed idee vonden. Allemaal klootzakken, vond hij, prutsers. Die ondertoon zit er bij hem heel vaak in.’

Van der Ploeg ziet in hem een vroege exponent van wat zich nu als Farmers Defence Force doet gelden. ‘Het draait enkel en alleen om het recht op expansie. Dit soort boeren voelt dat ze door beleid (verder) in de klem komen te zitten. Vogelaar was een grote boer die het als ondernemer voor elkaar had. Hij hoorde bij de beste leerlingen van de klas, opgeleid door Wageningen Universiteit en de Haagse politiek. Dus kom bij hém niet aan met kritiek.’

Zijn omgeving ziet hoe Jan Cees Vogelaar radicaliseert en daarmee ook op de voorgrond begint te treden. Eind vorig jaar heeft hij het gezworen lidmaatschap van het CDA opgezegd. Hij ziet in Thierry Baudet zijn nieuwe politieke kompas. En iedereen mag het weten, hij loopt wat vaker recepties af. Een betrokkene die veel met hem te maken heeft gehad, zegt: ‘Het is geleidelijk gegaan. Als je met hem om de tafel zit, kun je een goed inhoudelijk gesprek voeren, maar als je iets zegt wat hem niet bevalt, kan dat snel omslaan. Dan kan hij dreigend worden of bluffen, op de manier waarop ook Donald Trump dat doet.’

Partij voor de boeren

Zo leunt hij twee maanden na Kollumerzwaag achteloos tegen een groengele John Deere-tractor op het podium tijdens het congres van Forum voor Democratie in Barneveld. Om, in de woorden van Baudet, te laten zien dat Forum ‘de partij voor de boeren’ is.

‘Voor mij was het meest indrukwekkende moment toen die Groninger boer, met de Groninger vlag op zijn tractor, door dat hek donderde op het Malieveld. Dat was een mooi stuk’, zegt Vogelaar. Applaus uit de zaal. De actieswas nodig ‘om dat Sodom en Gomorra in Den Haag te bestormen’. (Applaus.) ‘Duizenden boeren en boerinnen hebben een streep getrokken: tot hier en niet verder.’ (Applaus.) ‘Die streep is getrokken met trekkers zoals deze.’ (Applaus.)

Vogelaar spreekt zo een kwartiertje door, waarbij zijn mantra is: ‘Boeren en boerinnen verdienen het niet om door linkse deugvolknietsnutten te worden afgeserveerd als vervuilers en klimaatverziekers. Ook voor boeren is het tijd voor FvD.’ Baudet is voor hem geen rechtsfilosofische corpsbal, nee, hij is de man met een visie op onze stikstof – want: crisis, what crisis?!

In een recent interview in De Telegraaf zegt Vogelaar nog maar weer eens dat Baudet hoop biedt voor de boeren. ‘Zij bouwen een beweging met mensen die verstand van zaken hebben, ook bij landbouw.’ Op de vraag of hij ook de rest van het gedachtengoed van FvD aanhangt, zegt hij: ‘Als er elk jaar een stad als Leiden of Delft bijkomt, moet je je afvragen of dat houdbaar is.’

Tweeënhalve maand na zijn optreden bij FvD is het de beurt aan Thierry Baudet om zich even te laten zien op een bijeenkomst waar Vogelaar de scepter zwaait. Op 20 februari presenteert die als voorzitter van het Mesdagfonds alternatieve stikstofberekeningen in perscentrum Nieuwspoort. Het is gefundenes Fressen voor Forum voor Democratie, klimaatsceptisch als de partij is.

Op de smalle stoeltjes van het Nieuwspoort-zaaltje, waar zijn zus Ella, die het via de CPN en de onderwijsvakbond AOB, tot een ministerschap voor Wonen schopte, zo vaak de pers tegemoet trad, zit nu Jan Cees pontificaal op de eerste rij. En nu zegt híj waar het in dit land op staat.

Gloedvol zet hij de aanval in op wat hij noemt de ‘virtuele stikstofgame van het RIVM’. Daar lopen mannen rond die hij zonder omhaal van woorden als ‘grote nul’ betitelt. De boeren hebben volgens hem gelijk: er is geen stikstofprobleem. Wat er wel is? ‘Een ronduit bezopen stikstofbeleid.’ De commissie-Remkes, die sinds het uitbreken van de crisis de minister adviseert over stikstof, kan volgens hem beter direct opkrassen. Zulke bestuurders moeten zich schamen.

Hij zegt in zijn inleidende praatje wat de boer wil horen, maar het strookt niet met het inhoudelijke deel dat volgt. Waar zijn de bewijzen voor de ‘pertinente leugens’, de fouten die het RIVM volgens het Mesdagfonds heeft gemaakt? Een beschuldiging die boeren al maanden de straat op doet gaan.

Ook worden direct grote gaten geschoten in de analyses van het Mesdag-onderzoek. Zo wordt de conclusie dat de landbouw niet 45 procent, maar hooguit 25 procent bijdraagt aan de stikstofneerslag op de kwetsbare natuur gestaafd met een berekening waarbij ook de grote wateren zoals de Waddenzee, Oosterschelde en het IJsselmeer zijn meegenomen. Dit zijn beschermde Natura 2000-gebieden, maar geen stikstofgevoelige. En over die laatste categorie gaat de hele stikstofcrisis nu juist.

‘Die presentatie was een puinhoop’, zegt een ingewijde die alleen anoniem wil reageren, om ruzie te voorkomen. ‘Hij denkt dat als je maar hard genoeg brult, mensen gaan denken dat het zo is.’

Na Vogelaars optreden voor Baudet in Barneveld, is deze persconferentie voor Sybe Schaap de ‘bloody limit’. De hoogleraar en oud-VVD-senator had zich aan Agrifacts verbonden als lid van de raad van advies, omdat hij vindt dat het landbouwbeleid op harde feiten moet zijn gebaseerd en gediend is met kritische discussie. ‘Dat zou ook de houding van Vogelaar moeten zijn, maar hier stond hij voor de tweede keer politiek te bedrijven.’

Bij Baudet had Vogelaar Agrifacts al in verband gebracht met Forum. ‘Dat is natuurlijk te gek voor woorden’, zegt Schaap. ‘Daar heb ik hem ook op aangesproken. Dit pik ik niet; gebeurt het nog een keer, dan ben ik weg.’ De twee gezichten – die van voorzitter van een onafhankelijk onderzoeksbureau en politicus – gaan volgens Schaap niet samen. ‘In plaats van de discussie verder te helpen, zaait hij juist verwarring. Baudet zal daar blij mee zijn, maar ik wil er niets meer mee te maken hebben.’

Feiten of geen feiten, bij veel boeren staat door alle regels het ventiel al tijden op springen. Als het aankomt op terugvechten, weten zij, moet je bij Jan Cees Vogelaar zijn.

Zo drukt hij zijn stempel op de door stikstof verenigde partijen in het Landbouw Collectief, met een voorzitter die ook in de raad van advies van Agrifacts zit. Officieel behoort Vogelaar niet tot een van de veertien aangesloten boerenorganisaties, maar bij belangrijke mails – zoals na een overleg op het Catshuis met premier Rutte en Landbouwminister Schouten – staat hij wel in de cc, blijkt uit de e-mailwisseling die in handen is van de Volkskrant.

Stille kracht

Velen zien hem ook als de stille kracht achter de radicalinski’s van Farmers Defence Force. Vogelaar is te slim om zich als een hooligan te manifesteren, liever noemt hij zich het ‘oliemannetje’ van het protest, een strateeg: ‘Ik leen mijn kennis en gebruik mijn netwerk.’

Jeroen van Maanen van FDF ontkent dat zijn organisatie geld van Vogelaar ontvangt of aan diens leiband loopt. ‘Hij heeft ons niet aan een touwtje, maar hij is wel belangrijk voor ons, omdat hij een man is die niet alleen vergadert, maar ook met de vuist op tafel slaat en wegloopt als dat nodig is.’ Maar, zo bleek ook bij de laatste Haagse demonstratie in februari, er gaat geen tractor de weg op zonder zijn toestemming.

Ondertussen weten de schijnwerpers de paardenboer uit Lelystad steeds gemakkelijker te vinden en manifesteert hij zich sinds zijn politieke coming-out nadrukkelijk op sociale media als Twitter, door met gretigheid de hersenspinsels van Baudet en FvD-adepten te retweeten.

Vakblad De Boerderij schreef in januari: ‘Oliemannetje, ondernemer, straatvechter en diplomaat, Vogelaar is het allemaal.’ Hij hielp dierenactivisten bij het omverwerpen van het decennia-oude natuurbeleid in de Oostvaardersplassen en is zeer invloedrijk op alle dossiers die de landbouw beheersen. Daarom staat hij in de Agri Top 10 van machtigste mannen en vrouwen in de sector. Met Carola Schouten bijvoorbeeld en Marit van Egmond, de baas van Albert Heijn. Als Vogelaar zoiets te horen krijgt bast hij zijn gehoor toe dat het allemaal flauwekul is: ‘Dat soort klotelijstjes zegt me niks.’

Wouter van der Weijden van het Centrum voor Landbouw en Milieu denkt dat er in hem twee persoonlijkheden schuil gaan. ‘De ene is die intelligente, ruimdenkende, redelijke en betrouwbare man die verder kijkt dan vele landbouwneuzen lang zijn. Met hem is het prettig samenwerken. Maar aan de andere kant zie je een straatvechter die al twitterend wild om zich heen schopt en op de man speelt. De een bewonder ik, bij de ander denk ik: alsjeblieft zeg, doe kalmer aan. Ik ken geen tweede als Jan Cees.’

Vogelaar wordt steeds vaker genoemd als de man die op de shortlist van Baudet staat om in te lijven bij zijn fractie en, mocht Forum ooit gaan regeren, naar voren te schuiven als minister van Landbouw. Als een volleerd politicus antwoordt betrokkene op speculatieve mediavragen in die richting: ‘Het is niet aan de orde, waar heeft u het over, we zullen wel zien.’

Met de hem typerende norsheid (‘recht voor zijn raap’, zeggen bekenden) reageert hij ook als de Volkskrant contact zoekt. Via zijn secretaresse luidt zijn korte repliek: ‘Ik heb geen behoefte om mee te werken aan uw artikel. Mocht u ‘vrienden’ of ‘goede bekenden’ bereid vinden met u te praten, dan kan ik op voorhand melden dat het geen vrienden of goede bekenden zijn.’

VERBETERING 
In een eerdere versie van dit bericht stond dat Geesje Rotgers samen met Vogelaar 460 zaken had opgepakt, waaronder het maken van een zwartboek over een lerares uit Dronten. Dit is onjuist. De stichting Agrifacts, een initiatief van Rotgers, heeft niet 460, maar 20 van 460 volgens Vogelaar ‘serieuze’ zaken opgepakt. Het zwartboek ging over fouten in schoolboeken en niet over een lerares in Dronten. Verder stond er dat Rotgers door Vogelaar wordt betaald. Rotgers maakte daartegen bezwaar, omdat zij werkzaam is voor de stichting Agrifacts, waar Vogelaar adviseur en directeur ad interim is, maar niet door hem persoonlijk wordt betaald. Het artikel is op deze punten aangepast.

LEES OOK:

Emoties lopen weer hoog op tijdens stikstofdag op het Binnenhof
Een agressief debat over de stikstofcrisis werd donderdag gevolgd door een presentatie van onderzoek dat de RIVM-berekeningen in twijfel trekt. Dat de onderzoekers van de belangenorganisatie een cruciale rekenfout hebben gemaakt, maakt de boeren niet uit.

Sheila Sitalsing: Een verhitte omvolkingfantasie is geen ‘verdomd goed argument’
Je zou de Mesdag-club ook kunnen beschouwen als steunbewijs voor de stelling dat melk gekke dingen met je hoofd kan doen.

Haagse politie krijgt handigheid in aanpak boerenprotesten
Voor de derde keer in de stikstofcrisis trokken duizenden boeren naar Den Haag. Gemeente en politie hadden woensdag weinig problemen met de doorgaans vrij radicale boeren van Farmers Defence Force. ‘We hebben nu meer en beter contact met ze.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden