Enthousiasme en nostalgie in 'Hair'

THEATER..

Hair door Seaside Productions. Tekst: James Rado/Gerome Ragni, muziek: Galt MacDermot, regie: Shawn Rosza. Theater aan het Vrijthof Maastricht. Tournee tot eind april.

Dertig jaar geleden ging de rockmusical Hair in première en kreeg het brave Broadway-publiek het zwaar voor de kiezen. Rauwe muziek die soms als een vloedgolf door de zaal stroomt, blote jongens en meisjes, dope en gevloek, en ook nog eens tekstflarden van Shakespeare die in een totaal andere context werden gekwakt.

Het bleek een lucratief opzetje van het trio Rado, Ragni en MacDermot. In New York werd de voorstelling 1750 keer gespeeld en vele landen volgden. In Nederland gingen onder meer Anouschka van Brakel en Bill van Dijk als bloemenkinderen uit de kleren.

Het Off-off-Broadway gezelschap Third Eye Repertory startte eerder dit jaar 'the 30th anniversary production' van Hair. Een combinatie van twee Nederlandse impresariaten gaat het hier nu ook proberen met een Amerikaans-Nederlandse cast en de New-Yorkse regisseur van Third Eye Repertory.

De oude James Rado kijkt over diens schouder mee om te zien of zijn geesteskind niet te veel verminkt wordt.

En hij kan tevreden zijn, want deze nieuwe Hair is een tamelijk getrouwe kopie geworden van het origineel. Of het publiek daar nou ook zo blij mee moet zijn is een tweede. Want net als de hippie leefstijl is ook de musical buitengewoon traag en veel traditioneler dan men in 1968 meende.

Vrijwel elke hoofdrolspeler van het flower power-gezelschap krijgt in het begin een liedje om zich keurig voor te stellen. Dat maakt nu een statische indruk. En verder barst het van de overbodige scènes en muzikale stoplappen die moeten verhullen dat het verhaal en de beste liedjes eigenlijk in vijf kwartier afgewerkt kunnen worden.

De makers van Hair wilden duidelijk maken dat het beter is om je bezig te houden met liefde en drugs dan het zogenaamde communistische gevaar in Vietnam te bestrijden met B52 bommenwerpers: Lay, don't slay.

Er blijken natuurlijk twijfelaars in de groep die hun oproepkaart voor de militaire dienst niet durven te verbranden maar met genoeg love and dope krijgen ze die ook wel over de streep. Die mening was niet nieuw, het was ten slotte 1968. Nieuw was wel dat de boodschap via Broadway werd uitgedragen.

Nu, dertig jaar later, heeft Hair vooral een hoog folkloristisch en nostalgisch karakter, ook al zal het Oosterse gedoe en de lijflijkheid van de hippiebeweging de New Age-liefhebber zeer actueel voorkomen.

Nostalgie alleen is doorgaans een te smalle basis voor succes. Maar de kwaliteit van vooral de drie Amerikaanse hoofdrolspelers en het innemende enthousiasme van de rest sleuren het stuk redelijk door de stroperige gedeelten heen.

Jim de Groot blijkt na zijn serieuze Lennon-rol in de musical Nilsson ook nog humoristische acteer-gaven te hebben. En natuurlijk, nummers als Hair, Where do I go, I got life en het hypnotiserende Let the Sunshine in hebben eeuwigheidswaarde.

Patrick van den Hanenberg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden