Enkele seconden later was alles voorbij

Op donderdag 2 september om 8.45 uur overleed mijn vrouw. Ik had met haar sinds eind 1950 een onafgebroken relatie.

Jan van Leeuwen en Bennnekom

Vanaf eind juli was het duidelijk dat na vijftien dagen van bestralingen verder vechten tegen agressieve tumoren die via haar longen in een razend tempo van haar botten bezit namen een hopeloze zaak was.


Morfine in grote doses nam de pijn wel grotendeels weg, maar een geneesmiddel is het niet. Hart en vooral hoofd bleven, in tegenstelling tot de rest van haar lichaam, in prima conditie, waardoor vrijwillige euthanasie ter sprake kon worden gebracht.


Vanaf het moment waarop onze huisarts, met wie wij een bijna veertigjarige vertrouwensrelatie hadden, mijn vrouw vertelde dat euthanasie in haar geval mogelijk zou kunnen zijn, kwam er een grote rust over haar heen.


Mijn twee kinderen en ik maakten haar duidelijk dat, welk besluit zij ook zou nemen, wij volledig achter haar zouden blijven staan. Mijn vrouw heeft haar verzoek tot euthanasie zelf met onze huisarts besproken. Het was haar wens, haar beslissing, zij voerde in samenspraak met de huisarts zelf de regie.


Bij elk, bijna dagelijks, bezoek van de huisarts, vroeg hij of ze nog steeds al dan niet achter haar haar beslissing stond, wat door haar elke keer opnieuw bevestigd werd. Bij al die gesprekken was ik toeschouwer, geen deelgenoot.


De SCEN-arts (second opinion) die mijn vrouw bezocht, was dezelfde mening toegedaan als onze huisarts, zodat niets de euthanasie in de weg stond. Op zaterdagmorgen 28 augustus nam ze het besluit dat alles nu zo snel mogelijk moest gebeuren. De eerste mogelijkheid tot euthanasie zou die donderdagochtend zijn.


Mijn vrouw en ik hebben onze huisarts verteld hoe groot ons respect was voor de manier waarop hij de afgelopen tijd had gehandeld. Van zijn kant uitte hij zijn respect over de manier waarop wij ons tegenover hem hadden opgesteld. Ethiek stond bij ons allen voorop. Donderdagochtend om kwart voor negen vroeg de huisarts of mijn vrouw er nog steeds achter stond om met de euthanasie door te gaan.


Haar laatste woorden waren: 'Ja dokter, dank u wel.' Enkele seconden later was alles voorbij.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden