Enkelband

SYLVIA WITTEMAN

WiBra

Toch jammer dat het niet door is gegaan, die enkelband van Teeven. Niet dat ik een mening heb over elektronische detentie, dat wil zeggen, die héb ik wel, maar die gaat jullie niets aan. Afgezien daarvan voorzag ik met die enkelband de heerlijkste mogelijkheden. Zo'n ding is eenvoudig na te maken, lijkt me. Je komt een heel eind met zo'n groot, ouderwets digitaal horloge uit de jaren tachtig, binnenstebuiten omgegespt. Het is wat krap voor de gemiddelde enkel, maar een verloopstukje is zó gemaakt, met behulp van een reepje rubber en een simpele kantoorperforator. Een werkje van vijf minuten, maar dan heb je ook wat: een nep-enkelband.

Het grote genieten kan beginnen. ' Zeg', vragen mijn vrienden bijvoorbeeld, 'ga je mee naar IKEA/naar dat ontzettend lange, sombere toneelstuk waarvoor Halina Reijn zich expres drie maanden heeft uitgehongerd/naar de housewarmingparty van Digna, die verhuisd is naar een flat in Venray met twee gefiguurzaagde ganzen achter het raam, maar zich prima weet te redden zolang Rachid zich aan dat straatverbod houdt, en of jij misschien een glutenvrije broccoliquiche kunt maken, met het oog op Digna's eczeem?' En dan antwoord ik op spijtige toon: 'Nou, dolgraag natuurlijk, maar ik zit met die enkelband...'

Dat is flink schrikken, want criminaliteit is in mijn coterie bepaald niet aan de orde van de dag. De meeste mensen die ik ken lopen nog terug de supermarkt in om met veel opzichtig berouw een zakje nasikruiden af te rekenen dat per ongeluk onder hun slaafvrije juten boodschappentas terecht is gekomen. 'Wat? Jij? Een enkelband?', roepen mijn vrienden dus geschokt. En dan zeg ik: 'Nee, ik praat er echt liever niet over... laten we het er maar op houden dat ik een ontzettend stomme fout heb gemaakt...'

Nou, dan vragen ze niet verder, natuurlijk. Er valt een pijnlijke stilte. En terwijl mijn vrienden koortsachtig overdenken wat voor smerigs ik uitgespookt kan hebben (zo'n enkelband krijg je écht niet voor een te laat betaalde parkeerboete), lig ik met een lijdende blik op de bank droevig te mompelen van 'Dat verdomde ding knélt ook zo... ach, hoe kon ik het zover laten komen... één moment van onachtzaamheid...' etcetera.

Dan begint iedereen door elkaar te praten. ' Jezus, wat nu? Hoe moet dat dan met... wie brengt je kinderen naar school? En je boodschappen? Maak even een lijstje, dan ga ik meteen... ik haal een paar dvd's voor je, oké? Dat zal je afleiden...'

'Graag, jongens... vergeet niet het vuilnis buiten te zetten...', prevel ik dan kwijnend.

Jammer hoor, Fred Teeven. Het had zo mooi kunnen zijn.

undefined

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden