Weblog

'Engelse obsessie met veiligheid leidt tot watjescultuur'

Op schoolpleinen is voetballen verboden, peuters dragen valhelmpjes op hun vierwieler, en vijvers worden voor de eerste ijsvorming leeggehaald. In Engeland is een watjescultuur ontstaan, merkt correspondent Patrick van IJzendoorn op in zijn eerste blog.

Een Spitfire © EPA

Deze trap is ongeschikt voor Engelsen. Ze zouden meteen een klacht indienen. Sterker, de Health & Safety Executive, het agentschap dat het land gezond en veilig moet maken, zou de deuren allang hebben gesloten. Deze gedachte kwam in me op toen ik afgelopen najaar de bijna honderd meter hoge Asinelli Tower aan het beklimmen was, de hoogste van de 'Twin Towers' in Bologna.

De 489 treden waren glad, het ijzeren hekwerk gammel en de rij voor de kassa stond op de trap zelf. Een week of wat geleden bewees Christopher Howse mijn gelijk. De op Dostojeweski gelijkende medewerker van The Daily Telegraph schreef dat hij kort na het begin van de Escher-achtige tocht naar boven rechtsomkeerd maakte. Het was onverantwoord!

Nanny State
De overgevoeligheid voor gevaar wordt de Engelsen aangepraat door de vertegenwoordigers van de Nanny State. Er gaat geen dag voorbij zonder voorbeelden van 'Health & Safety Gone Mad'. Zo verbood de gemeente Spelthorne vrijwilligers van het Women's Institute om een oorlogmonument temidden van een rotonde te onderhouden en zat een Asda-klant onlangs 75 lange minuten vast in de lift omdat het supermarktpersoneel niet opgeleid was om de alarmknop in te drukken.

Vooral de winter staat bekend als een risicovol jaargetijde. In Greenwich Park pompt het parkbeheer elke november de vijver leeg om te voorkomen dat deze bevriest en mensen het ijs opgaan. In Cambridge brak de gemeente een iglohut af die door omwonenden van een park was gebouwd, terwijl sommige stationschefs, op advies van de vakbond, weigerden perrons sneeuwvrij te maken. Her en der in het land werden sneeuwpoppen uit veiligheidsoverwegingen onthoofd.

Watjescultuur
Dit soort killjoy-praktijken zijn mede het gevolg van letselschade-advocaten die mensen - 'No Win, No Fee' - ertoe verleiden om voor het minste geringste letsel een schadeclaim in te dienen. Het heeft gezorgd voor een watjescultuur, waarin zelfs peuters op een vierwieler valhelmpjes ophebben, scholen voetballen op het schoolplein verbieden en treinreizigers horend doof worden van alle veiligheidsmededelingen.

Dit alles staat in schril contrast met de heldhaftige verhalen die vrijwel dagelijks te lezen zijn in de In Memoria van oorlogsveteraren. Neem kolonel Tony Way, die tijdens een slag in Cassino met zes kogels in zijn darmen leiding bleef geven aan zijn manschappen of de parachutist Jim James die, na uit handen van de nazi's te zijn ontsnapt, maandenlang het verzet in Oost-Nederland steunde. Op een fiets.

Spitfire
Nog in ons midden is de 91-jarige ex-oorlogspiloot Eric Carter, die tijdens een speciaal bezoek aan het Potteries Museum in Stoke-on-Trent niet even in de Spitfire mocht zitten waarmee hij gedurende de Tweede Wereldoorlog talloze spionagevluchten mee had gemaakt. Het was te gevaarlijk, kreeg de gezonde Carter te horen.

Patrick van IJzendoorn is correspondent van de Volkskrant in Londen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden